บทที่ 9 เสน่หาค่ำคืนนั้น

“กอดเอวผมไว้ดี ๆ นะ ทางมันขรุขระ” กฤษณ์ดนัยออกคำสั่งขณะที่กำลังควบรถเอทีวีพาภัททิรากลับบ้าน แต่ด้วยความที่ยังไม่ชินกับความสัมพันธ์ที่เพิ่งเริ่มขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ เธอจึงลังเล

“ไม่เป็นไรค่ะ แพทโอเค”

“งั้นก็นั่งดี ๆ ละกัน เคยมีคนงานตกลงไปคอหักตาย”

“หา อะไรนะคะ”

ภัททิราอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนยกแขนขึ้นโอบกอดรอบเอวสอบไว้แน่น ทำเอาชายหนุ่มถึงกับต้องกลั้นขำไว้สุดกำลัง

ระยะทางกลับบ้านค่อนข้างไกลพอสมควร ภัททิรางงตัวเองมากที่เดินมาไกลขนาดนี้ได้อย่างไร เมื่อรถเอทีวีขับเข้ามาจอดหน้าเรือนไม้สักสองชั้น

ป้าอิ่มก็รีบเดินออกมาด้วยสีหน้าร้อนรน

“คุณแพท เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมอยู่ดี ๆ ก็วิ่งออกไป” หญิงชราถามด้วยความเป็นห่วง แต่ทว่าภัททิราก็เกิดอาการอ้ำอึ้งไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร

“ไม่มีอะไรหรอกครับแม่อิ่ม คุณแพทเขาพักผ่อนไม่เพียงพอก็เลยเบลอ ๆ ทำอะไรไม่รู้ตัว”

ภัททิรามองพ่อเลี้ยงหนุ่มตาโต คิดไม่ถึงว่าจะช่วยเธอแก้ตัวด้วยคำตอบพิลึกพิลั่นเช่นนี้ “แม่อิ่มให้คนเตรียมห้องเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”

“เรียบร้อยแล้วค่ะพ่อเลี้ยง คุณแพทขึ้นไปดูห้องก่อนไหมคะ แล้วเดี๋ยวค่อยลงมาทานข้าว ป้าให้เด็กเตรียมตั้งโต๊ะไว้แล้ว”

“ค่ะ ป้าอิ่ม” ภัททิราพยักหน้ารับพร้อมยิ้มสดใส ดีใจที่จะได้รับประทานมื้อแรกของวันเสียที หญิงสาวรีบก้าวเท้าไปหาป้าอิ่ม แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อพ่อเลี้ยงหนุ่มเอ่ยขึ้น

“แม่อิ่มจัดโต๊ะเผื่อผมด้วยนะครับ”

“อ้าว ป้าให้คนไปส่งที่ออฟฟิศแล้ว ก็นึกว่าพ่อเลี้ยงจะไปทานที่นู่นเหมือนทุกที”

“ตั้งแต่วันนี้ผมจะกลับมากินที่บ้านทุกมื้อครับ” ไม่ว่าเปล่า ชายหนุ่มส่งสายตากรุ้มกริ่มไปยังคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างป้าอิ่ม ทำเอาคนถูกมองเนื้อตัววูบวาบ และนั่นก็ไม่อาจรอดพ้นสายตาของหญิงชราที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาอย่างยาวนานไปได้ อีกทั้งป้าอิ่มยังเป็นคนเก่าคนแก่ของบ้านหลังนี้ หล่อนมองปราดเดียวก็รู้ว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มคิดอย่างไร

สาวสวยคนนี้ไม่มีทางเป็นเพียงเพื่อนสนิทลูกสาวที่เขาจ้างมาทำงานอย่างเดียวเป็นแน่

“ค่ะ พ่อเลี้ยง”

หลังจากนั้น ป้าอิ่มก็พาภัททิราขึ้นไปเก็บข้าวของบนห้องนอนชั้นสอง ส่วนกฤษณ์ดนัยก็เข้าไปนั่งรอรับประทานมื้อเที่ยงภายในห้องอาหาร

ผ่านไปราวสิบห้านาที ภัททิราก็เดินเข้ามาในชุดลำลองเสื้อยืดสีขาวและกางผ้าขายาวสีน้ำตาล หญิงสาวนั่งลงบนเก้าอี้ทางด้านซ้ายมือของพ่อเลี้ยงหนุ่ม โดยที่เขานั่งอยู่หัวโต๊ะ

“ผมให้แม่ครัวทำอาหารที่คุณน่าจะทานได้ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม” ภัททิรายื่นหน้าเข้าไปมองอาหารมากมายบนโต๊ะ ที่มีทั้งแกงส้มผักรวมกุ้งสด ผัดผักคะน้าหมูกรอบ หมูทอดกระเทียม และไข่เจียว ทุกอย่างล้วนเป็นอาหารภาคกลางทั้งสิ้น

ดวงหน้าสวยเผยให้เห็นความผิดหวังเล็กน้อย เพราะใจจริงแล้วเธออยากลิ้มลองอาหารเหนือ “คุณทานไม่ได้เหรอ เดี๋ยวผมไปเรียกแม่ครัวมาทำให้ใหม่”

“ไม่ค่ะ แพททานได้ เพียงแต่แพทคิดว่าจะได้ทานอาหารเหนือ”

“งั้นเดี๋ยวผมให้แม่ครัวเตรียมใหม่”

กฤษณ์ดนัยว่าจบก็ลุกขึ้นยืน ภัททิราตกใจจึงรีบคว้าข้อมือหนาเอาไว้

“ไม่เป็นไรค่ะ มื้อนี้ทานแบบนี้แหละ อาหารเหนือค่อยทานมื้ออื่นก็ได้”

ชายหนุ่มหันกลับมาเหลือบมองมือเล็กที่อยู่บนข้อมือ เธอเองก็เช่นกัน ภัททิรารีบชักมือออก แต่ทว่าช้าเกินไป ชายหนุ่มเอื้อมมืออีกข้างคว้าหมับ

“คุณกฤษณ์ จะทำอะไรคะ” ภัททิราพยายามดึงมือออก พร้อมมองไปรอบ ๆ ห้องอาหาร เพราะกลัวว่าป้าอิ่มหรือเด็กในบ้านจะเข้ามาเห็น

“ตอนนี้มีแค่เราสองคน ไม่มีใครกล้าเข้ามาหรอกถ้าผมไม่เรียก” พ่อเลี้ยงหนุ่มว่าพร้อมมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์

“ถ้าคุณไม่ปล่อย แพทขึ้นห้องนะคะ”

“เอาสิ ผมขึ้นด้วย”

“คุณกฤษณ์!!!” เมื่อโดนแหย่หนักเข้า ภัททิราก็เริ่มเถียงไม่ออก ทำได้เพียงเรียกชื่อเขาเสียงสูงและทำหน้าประท้วง ชายหนุ่มจึงยอมรามือ

“โอเค ผมไม่แกล้งแล้ว ทานข้าวกัน”

ภัททิราดึงมือกลับมา คว้าช้อนส้อมในจานขึ้นมาตักข้าวใส่ปาก แต่เธอก็ยังส่งค้อนให้ชายหนุ่มไปอีกหลายที ใครจะไปคิดว่าพ่อเลี้ยงหนุ่มวัย 45 ปี จะแกล้งเธอเหมือนคนหนุ่มสาวจีบกัน หมั่นทำให้เธอใจเต้นระส่ำ ตกอยู่ในอาการประหม่าได้ตลอดเวลา ขนาดตอนนี้เธอยังรู้สึกถึงความเห่อร้อนบนใบหน้า จนไม่กล้าหันไปสบตา เพราะกลัวว่าเขาจะรู้ว่าเธอเขินอายเพียงใด

และเมื่ออาหารมื้อกลางวันสิ้นสุดลง กฤษณ์ดนัยก็ขอตัวออกไปทำงานที่สำนักงานของไร่เปี่ยมรัก ก่อนไปก็ยังไม่วายเย้าแหย่ แถมขโมยหอมแก้มเธอไปฟอดใหญ่ โชคดีที่ไม่มีใครผ่านมาเห็น