บทที่ 10 เสน่หาค่ำคืนนั้น

เมื่อกฤษณ์ดนัยออกไปแล้ว ภัททิราจึงออกมาเดินย่อยอาหารบริเวณรอบบ้าน เธอเดินมาถึงหลังบ้านก็เห็นป้าอิ่มกำลังนั่งปอกกระเทียมอยู่บนแคร่

ไม้ไผ่ โดยมีเด็กในบ้านอีกสามคนช่วยกันเด็ดผักหั่นหมูอยู่บนเสื่อที่พื้น เมื่อเด็กสาวเหล่านั้นเห็นภัททิราเดินเข้ามาก็ยิ้มเขิน ๆ

“ป้าอิ่มคะ”

“อ้าวคุณแพท มาทำอะไรตรงนี้คะร้อนก็ร้อน”

“แพทเบื่อ ๆ ค่ะ ไม่รู้จะทำอะไร ให้แพทช่วยนะคะป้าอิ่ม”

“ได้ค่ะ ป้ากำลังเตรียมของทำแกงฮังเลให้คุณแพทอยู่พอดี คุณแพทเคยทานไหมคะ”

“ไม่เคยเลยค่ะ อาหารเหนือแพทเคยทานแต่ไส้อั่ว กับน้ำพริกหนุ่ม แล้วแพทก็ชอบทั้งสองอย่างเลย พูดแล้วน้ำลายสอ” ภัททิราพูดจบก็กลืนน้ำลายลงคอ ก่อนยิ้มน่ารักออกมา

“สองอย่างนั้นวันนี้ก็ได้กินค่ะ น้ำพริกหนุ่มป้าทำเสร็จแล้ว ส่วนไส้อั่ว พ่อเลี้ยงกำลังให้คนไปซื้อเจ้าดังในเมือง คงอีกพักใหญ่กว่าจะมา” ภัททิราได้ฟังแบบนั้นก็อมยิ้ม นึกถึงเจ้าของไร่หนุ่มผู้ที่ชอบทำให้หัวใจดวงน้อยของเธอเต้นผิดปกติ ขนาดตัวไม่อยู่ก็ยังไม่วายต้องมีเรื่องให้เอ่ยถึง “พ่อเลี้ยงเล่าให้ป้าฟังว่าคุณแพทเป็นเพื่อนคุณกี้เหรอคะ”

“ค่ะ กี้เป็นเพื่อนสนิทแพทเอง”

“ป้าเคยได้ยินคุณกี้พูดถึงคุณแพทบ่อย ๆ แต่ไม่เคยได้เจ