บทที่ 25

พลวัชรมองท่าทีนั้นด้วยความโมโหระคนอาฆาตในใจ เพราะไม่คิดว่าตัวเองจะโดนยัยนั่นเล่นงานเสียจนหมดท่าคุณชายแห่งราชสกุลเทพวรกานต์ได้ถึงเพียงนี้ นี่เป็นครั้งที่สองของรอบวันแล้ว ที่กล่องดวงใจสุดรักสุดหวงถูกทะลวงจนย่อยยับเสมือนไม่ใช่สิ่งเลอค่า เห็นทีเขาคงไม่ยอมปล่อยให้เธอลอยนวลอีกแล้ว มันต้องกำราบด้วยการจับมาจูบล้างปากและล้างความอวดดีเสียให้เข็ด!

“ก็ได้ดอกแก้ว...ฉันจะทำให้ลูกกวางน้อยที่เพิ่งหัดเดินอย่างเธอ รู้ถึงรสชาติความป่าเถื่อนของราชสีห์อย่างฉัน!”

เสียงทุ้มคำรามกึกก้อง แววตาคมกล้าฉายประกายวาวโรจน์ ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆ ประคองตัวลุก พลางรีบเดินกะเผลกตามร่างแน่งน้อยไปติดๆ

ดอกแก้วเดินแกมวิ่งโดยไม่ลืมที่จะหันกลับไปมองเบื้องหลังอยู่เป็นระยะ เธอเดาได้เลยว่าหม่อมราชวงศ์หนุ่มคงไม่ยอมรามือเป็นแน่ จึงรีบซอยเท้าเล็กๆ ถี่ยิบเข้าไปหลบในห้องหนังสือพร้อมกับเป่าลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก เมื่อคิดว่าตัวเองสามารถรอดพ้นจากสถานการณ์อันชวนระทึกขวัญนั้นได้หวุดหวิด

แต่แล้วหญิงสาวก็ต้องคิดผิดถนัด! เมื่อมือหนาของพลวัชรโฉบมาค้ำยันร่างบางให้ไปชนกับผนังห้อง ก่อนที่เขาจะใช้ลำตัวกำยำประชิดครอบเอาไว้เหมือนดั่งกรงเหล็กที่กัก