ตอนที่ 7 รู้สึกผิด 1

เจ็ดปีผันผ่าน

ภายใต้การลอบจัดการของเด็กหญิงหลินเล่อเจิน จวนหลินจึงอยู่ในความสงบสุขไร้ความยุ่งเหยิงวุ่นวาย             นางเป็นพี่หญิงใหญ่ที่น้องชายเชื่อฟังทุกคำ บิดาเองก็ตามใจ ผู้เฒ่าล้วนไว้วางใจ ทั้งฮูหยินเอกคนใหม่อย่างเหอรั่วซีและบรรดาอนุที่บิดารับมาเพียงเพื่อปรนเปรอล้วนไม่มีใครกล้าล่วงเกินนางสักคน แม้แต่ถานเจียซินเองที่ยังคงเศร้าใจเรื่องลูกชายตัวเองที่กลายเป็นลูกคนอื่นมิคลาย นางคลั่งแค้นเจียนตายแต่ทำอันใดมิได้กระทั่งคล้ายหนูป่วยใกล้ตายเต็มที

เรื่องราวเป็นเช่นนี้ หลินเล่อเจินล้วนรู้สึกพึงพอใจ เพียงแต่...หญิงสาวรู้ดีว่ามารดาไม่มีวันกลับมาหาบิดา กระนั้นนางยังคงคาดหวังว่าความรักของพวกเขายังคงอยู่ ตลอดเวลาหลินเล่อเจินจึงทำให้บิดาคิดถึงมารดาทุกวัน              ไม่ว่าท่านจะทรมานปานใด แต่ต้องจดจำไว้ห้ามลืมเลือน

ทว่าสุดท้าย นางก็ได้ตระหนักและรู้ซึ้งว่าการจมปลักกับคนรักที่หนีหายไม่หวนคืนนั้นคือดาบสองคม

ความทุกข์ตรมไม่เคยปราณีใคร

ทุกวันหลินหานเจ๋อยังคงเอาแต่คิดถึงอดีตภรรยานามกัวรั่วหลานจนไม่เป็นอันทำอะไร เขาหมกมุ่นครุ่นคิด ระลึกถึงเรื่องราวผิดพลาดจนฟุ้งซ่านบ่อยครั้ง กระทั่งส่งผลให้กระบวนการขบคิดต่องานราชการที่ทำเกิดความล่าช้า กลายเป็นช่องโหว่ให้ผู้อื่นแทรกแซงเล่นงานจนเพลี่ยงพล้ำ ทำให้ดำรงตำแหน่งเดิมในสำนักราชบัณฑิตหลวงมาช้านาน                 ไม่ก้าวหน้าขึ้นสูงกว่านั้นมาหลายปีแล้ว โชคดีที่ไม่ถูกปลด อาจเพราะความดีที่สั่งสมและไร้ความผิดให้ถึงขั้นเอาโทษ แต่ผลงานที่ไม่ถูกต่อเติมจะสามารถยืนหยัดในราชสำนัก รักษาอำนาจบารมีได้นานเท่าใดก็สุดรู้

นายท่านผู้เฒ่าและฮูหยินผู้เฒ่าได้แต่กลัดกลุ้มอย่างทำอะไรมิได้นอกจากเรียกมาตำหนิก่อนค่อยๆ เอ่ยเตือนสติ แต่ก็เหมือนบุตรชายฟังหูซ้ายทะลุออกหูขวามาโดยตลอด ยังคงทำตัวเอื่อยเฉื่อยไม่กระตือรือร้นในหน้าที่การงาน เหมือนคนไร้ความสามารถไม่มีวาสนาในราชสำนักไปแล้ว

เพราะเหตุนี้อย่างไรเล่า คราแรกพวกท่านถึงได้คัดค้านอย่างเต็มที่ เพื่อทัดทานการแต่งงานของบุตรชายกับหญิงต่างเมืองอย่างกัวรั่วหลาน หากเป็นคุณหนูเปราะบางในห้องหอเรื่องราวในครอบครัวของบุตรชายคงไม่อนาถกระทั่งต้องจบลงเช่นนี้

ฮูหยินน้อยสกุลหลินย่อมรับได้หากสามีรับอนุเข้ามาสักสามสี่คน หรือมากกว่านั้น

แต่นี่...แค่คนเดียวยังทำตัวโอหังจนบ้านแตกพังยับ

ผู้เฒ่าทั้งสองยังคงกล่าวโทษกัวรั่วหลานไม่จบไม่สิ้น

เหตุเพราะหลินหานเจ๋อไม่มีความกล้ามากพอที่จะบอกออกไปถึงความโง่เขลาของตน ที่ครั้งหนึ่งเคยพลั้งเผลอหลงมารยาหญิงอื่นจนนำมาสู่การนอกใจภรรยา

ส่วนถานเจียซินเองก็มีความร้ายกาจมารยาเหลือล้น คนจึงยังคงเป็นสตรีแสนดีผู้ถูกกระทำในสายตาสองผู้เฒ่า เพียงแต่ด้วยตำแหน่งอนุต่ำต้อย พวกท่านจึงไม่ใส่ใจเท่าใด อย่างน้อยก็มีหลานชาย ใครจะเป็นจะตายล้วนไม่สำคัญ

ในขณะที่จวนหลินได้ทายาทชายสืบทอดแล้วนั้น กลับถึงคราวตกต่ำลงอย่างน่าใจหาย

แม้เบื้องบนคือนายท่านผู้เฒ่าหลิน แต่ก็เป็นเพียงอดีตขุนนางชราปลดเกษียณที่เจ็บป่วยใกล้สิ้นอายุขัยเต็มที ส่วนบุตรชายหนึ่งเดียวที่เป็นผู้นำคนปัจจุบันกลับไม่มีเรี่ยวแรงสร้างผลงานใหญ่อย่างฮึกเหิม ในขณะที่ผู้สืบทอดยังคงเป็นแค่เด็กเจ็ดขวบเท่านั้น อีกทั้งยังเป็นเพียงบุตรอนุที่ยกให้เลี้ยงดูในนามฮูหยินเอกที่ไร้ปากเสียงคนหนึ่ง

ไม่บอกก็รู้ว่าภายภาพหน้าหากสิ้นหลินหานเจ๋อ  จวนหลินอาจจะถึงคราวตกต่ำมากกว่านี้เพียงไร

เรื่องเหล่านี้ทำหลินเล่อเจินให้รู้สึกย่ำแย่ยิ่งกว่าใคร

เพราะนางใช่หรือไม่ที่เป็นคนทำให้บิดากลายเป็นบุรุษไร้ความก้าวหน้า สกุลหลินตกต่ำเพราะนางโดยแท้...

หลินเล่อเจินให้รู้สึกผิดเหลือเกิน

ทั้งยังหมดความมั่นใจในตัวเองจนสิ้น

นางมองเหม่อจากริมระเบียงเรือนชั้นสองไปทางทิศอันไกลโพ้น ทิศนั้นอาจมีมารดาของนางอาศัยอยู่

เจ็ดปีที่ผ่านมา มารดาของนางร่ำรวยยิ่งใหญ่มีชีวิตที่อิสระดุจพญาปักษาสยายปีก ต่างกับบิดาที่ยังคงจมปลักเหมือนพยัคฆ์เฒ่าถูกขัง ทั้งสองแตกต่างกันมากมายนัก

แน่นอนว่าแผนการของหลินเล่อเจินได้ผลชะงัด              แต่กลับผิดคาดไปหมด นางให้รู้สึกเศร้าเสียใจเป็นอย่างมาก