ตอนที่ 8 รู้สึกผิด 2

มิใช่ว่าหลินเล่อเจินไม่เคยเจอมารดา ใช่ว่าไม่เคยพูดจาโน้มน้าวขอร้องให้มารดาอภัยแล้วให้กลับมาเริ่มต้นสานสัมพันธ์ครั้งใหม่กับบิดา

ทว่ากลับได้ยินประโยคไม่แยแสว่า

‘ขณะที่แม่กำลังเลี้ยงดูพวกเจ้าอย่างยากลำบาก  พ่อเจ้ากลับลักลอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับหญิงอื่นใต้จมูกแม่’

เหตุผลนี้กัวรั่วหลานกล่าวอย่างมีโทสะไม่เสื่อมคลาย เรื่องราวจึงไม่เคยง่ายสำหรับหลินเล่อเจินมาโดยตลอด

‘เจ้าฟังแม่นะ สตรีหยิ่งยโสทะนงตนผู้หนึ่งยอมละทิ้งถิ่นฐานเดิมเพื่อไปเริ่มต้นใหม่ในที่ที่ไม่คุ้นเคย ยอมอยู่ในจวนที่ไม่รู้จักใครเลยสักคน พวกเขาทุกคนคือคนแปลกหน้า ประหนึ่งคุยกันคนละภาษาด้วยซ้ำ การที่สตรีผู้นั้นยินดีละทิ้งทุกสิ่งมาอยู่กับบุรุษที่รัก นางย่อมปรารถนาการฟูมฟักและคาดหวังว่าสามีจะเป็นที่พึ่งพิง เป็นที่แอบอิงหนึ่งเดียวที่อบอุ่นปลอดภัยตลอดไป ทว่าคนที่ไว้ใจที่สุดกลับใจร้ายที่สุด เจ้าคิดว่าแม่จะยอมกลับไปหรือไม่?’

หลินเล่อเจินได้ยินแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจเหนื่อย

ครั้งหนึ่งหลินเล่อเจินหว่านล้อมโน้มน้าวบิดาสำเร็จ ท่านยอมส่งจดหมายขอคืนดีด้วยลายมือตัวเองให้มารดา ทว่าอีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างเย็นชาว่ามีสามีใหม่แล้ว

ทั้งๆ ที่มารดาไม่ได้มีสามีใหม่ ไม่ชายตามองบุรุษใด  กลับส่งข้อความเช่นนี้มาให้ เห็นได้ชัดว่าไร้หนทางต่อสายใย

ทุกอย่างสายจนเกินไป

ชัดเจนแล้วว่ามารดาไม่มีทางหวนคืนกลับมาหาบิดา แม้ยากยอมรับแต่ลูกย่อมต้องยอมจำนนต่อวาสนาที่สะบั้น

บิดาล้มเลิกการงอนง้อ ท่านไม่ตามขอคืนดีอีกเลย เพียงรับอนุเข้าเรือนมาหลายคนและทำตัวจมปลักต่อไป

ส่วนฮูหยินใหญ่เหอรั่วซีก็เอาดีเพียงดูแลบุตรชาย หมายยึดเป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวยามชรา เรื่องดูแลอนุของบิดาล้วนเป็นหน้าที่ของคุณหนูใหญ่อย่างหลินเล่อเจิน

หญิงสาวมิอาจไม่แบกรับ

ขณะติดอยู่ในภวังค์แห่งตน เสียงสดใสพลันแทรกเข้ามาในโสตประสาทของหลินเล่อเจิน

“พี่ใหญ่ ท่านเอาแต่คิดมากเรื่องท่านพ่ออีกแล้วนะ”

หลินซิงเยียนเดินมานั่งตรงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามพร้อมจานขนมและน้ำชาหอมกรุ่น

สองพี่น้องมักนัดเจอกันเสมอที่เรือนพักริมชานเมือง มีเพียงบิดามารดาเท่านั้นที่ไม่ยอมมาเจอกัน

พวกท่าน คนหนึ่งถือทิฐิแห่งอิสตรีของตน อีกคนก็ถือศักดิ์ศรีแห่งบุรุษเป็นใหญ่ บุตรสาวทั้งสองจึงได้แต่ทำใจ

แฝดผู้น้องถอนหายใจก่อนกล่าวอีกว่า “เดิมทีข้าเองก็โกรธท่านพ่อ เห็นใจเพียงท่านแม่ แต่ยามนี้ข้ากลับรู้สึกว่าท่านพ่อน่าห่วงใยเป็นที่สุด”

หลินเล่อเจินพยักหน้ายิ้มขื่น “ถูกต้อง เช่นนั้นพี่ใหญ่คงไม่อาจรับปากเจ้าได้ เรื่องย้ายตัวเองไปอยู่กับท่านแม่ ยังคงต้องอยู่ดูแลท่านพ่อ ทำทุกอย่างเพื่อฟื้นฟูจวนหลิน”

หลินซิงเยียนขมวดคิ้วเครียด “เพราะอย่างนั้นพี่ใหญ่จึงยินยอมรับการหมั้นหมายกับผู้ชายที่มิได้รักชอบหรือ”

“อืม...สายสัมพันธ์นี้ย่อมช่วยค้ำจุนสกุลหลินได้”

“เฮ้อ..พี่ใหญ่ หลายปีมานี้ท่านลำบากมามากแล้ว ไปอยู่กับท่านแม่ไม่ดีกว่าหรือ? สกุลหลินตกต่ำปานนั้นเพราะพวกเขาทำตัวเองต่างหาก ไฉนพี่ใหญ่ต้องเอาความสุขชั่วชีวิตเข้าแลกด้วยเล่า?”

แฝดผู้พี่ส่ายหน้าเบาๆ “เป็นเพราะพี่เอง ทุกอย่างเป็นเพราะพี่ใหญ่ทั้งสิ้น สมควรรับผิดชอบแต่เพียงผู้เดียว”

น้องสาวรู้ว่าพูดเรื่องนี้ต่อไปคงทำให้หลินเล่อเจินยิ่งรู้สึกโทษตัวเองไปกันใหญ่ นางจึงลุกขึ้นมาโอบกอดพี่สาวอย่างต้องการปลอบโยน

“พี่ใหญ่ ท่านผอมเกินไปแล้วนะเจ้าคะ”

พูดพลางเลื่อนฝ่ามือมากอบกุมเนินอกอิ่มของพี่สาว “โอ้! แต่ตรงนี้ของพี่ใหญ่ยังเติบโตใช้ได้ดีทีเดียว นุ่มนิ่มยิ่ง”

ใบหน้าเศร้าหมองเปลี่ยนเป็นแดงก่ำ หลินเล่อเจินรีบยกมือปัดป้องอย่างเขินอาย “เจ้าน้องคนนี้! ไยถึงกล้า...”

“ฮ่าๆ หน้าอกพี่ใหญ่นุ่มกว่าของข้าอีกนะเจ้าคะ” หลินซิงเยียนบีบหน้าอกตัวเองสลับกับหัวเราะลั่นจนตัวงอ ทำเอาคนพี่ต้องหลุดยิ้มตามอย่างช่วยมิได้

“เจ้านี่นะ นิสัยหยาบกระด้างเหลือเกิน”

“พี่ใหญ่ยิ้มแล้ว”

แฝดผู้นี้ส่ายหน้ามองค้อน “น้องรอง!”

เมื่อเย้าแหย่จนคนหน้าเศร้าอารมณ์ดี หลินซิงเยียนจึงล้มตัวลงนอนหนุนตักพี่สาวอย่างออดอ้อน

“ข้าชอบให้พี่ใหญ่ยิ้มมากกว่าทำหน้าอมทุกข์นะ”

หลินเล่อเจินก้มหน้ายกมือลูบผมน้องสาวอย่างเอ็นดู “อืม...พี่ใหญ่จะยิ้มให้มาก ดีหรือไม่?”

“ดียิ่งเจ้าค่ะ”

หลินซิงเยียนรับคำยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกาย

ทว่าภายในใจกลับขบคิดในบางสิ่ง

เพื่อแบ่งเบาพี่สาว นางต้องทำอะไรสักอย่าง...