ตอนที่ 5 ใครวางยา? 2

ร่างสูงลุกขึ้นจากเตียงสวมเสื้อผ้า แล้วเดินออกมาแง้มประตูห้องแอบมอง จึงเห็นเป็นสตรีชุดสีชมพูอีกครา

นางคือคุณหนูใหญ่หลินคนนั้น

ดวงตาบุรุษหรี่แคบขณะแอบฟัง

“เล่อเจิน...เล่อเจิน ข้า...นางๆ เฮ้อ...ข้าอธิบายได้ เจ้าช่วยฟังข้าสักคำ ข้ากับนาง...”

“ไม่จำเป็น พี่ลู่อวิ้น ท่านไม่ต้องอธิบายอะไรทั้งสิ้น ข้าเสียใจมาก ผิดหวังเหลือเกิน หวังว่าจะไม่มีงานหมั้นเกิดขึ้นระหว่างเราเจ้าค่ะ ท่านควรรับผิดชอบนางให้ดี            อย่าให้เป็นที่ครหา”

สิ้นวาจาสั่นเครือดังก้องไปทั่วชั้นสามของโรงเตี้ยม สตรีชุดสีชมพูก็หมุนกายร้องไห้และวิ่งจากไปไม่เหลียวหลัง ทิ้งไว้เพียงหลายสายตาจากแขกเหรื่อจากห้องอื่นมองตาม

“นั่นคุณหนูใหญ่สกุลหลินนี่นา แล้วนี่คุณชายสกุลลู่มิใช่รึ มีเรื่องอันใดกันนะ?”

“เจ้าโง่ พวกเขาเป็นคู่หมั้นกัน นางจับได้ว่าคู่หมั้นกำลังทำเรื่องเหลวไหลกับหญิงอื่นคาตาปะไร”

“โอว! เช่นนี้สมควรถอนหมั้น”

“แต่ดูเหมือนจะไม่ง่ายนะ ดูสิ คุณชายลู่ไม่ยอม             เขาผลักสาวงามออกห่าง รีบสวมผ้ายกใหญ่ สงสัยจะรีบตามไปง้องอนคุณหนูใหญ่สกุลหลิน”

“อา...เช่นนั้นคงไม่ถอนหมั้นสินะเจ้าคะ ข้าเป็นสตรีด้วยกันเห็นแล้วรู้สึกแค้นแทนนัก”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าก็เช่นกัน หากไม่ถอนแต่โดยดีก็ต้องฟ้องศาลาว่าการแล้วล่ะ ข้าจะไปเป็นพยานให้นางดีหรือไม่”

“ดี ข้าไปด้วย...”

พยานหลายคนสลายการห้อมล้อมไปแล้ว คงเหลือเพียงบุรุษกับสตรีที่ยังอยู่ในห้องนั้น

เจิ้งจื่อหมิงยังคงหรี่ตาลงยามแอบมอง นิ่งฟังอย่างเย็นชา

ลู่อวิ้นกับสตรีนางหนึ่งกำลังยืนเถียงกันในสภาพเสื้อผ้าไม่เรียบร้อย

“ข้าถูกยาปลุกกำหนัด ไม่ได้ตั้งใจสักนิด ข้าไม่ผิด เจ้านั่นแหละผิด เจ้าวางยาข้าใช่หรือไม่?”

“ข้าไม่ได้วางยา ไม่ใช่ข้านะ”

“โกหก เจ้าต้องการผูกมัดข้า ไร้ยางอายนัก”

“ท่านว่าอะไรนะ ลู่อวิ้น หึ! ใช่ แม้วันนี้ถูกวางยาจริง แต่วันอื่นเล่า ก่อนหน้านี้ท่านมาหาข้าถึงเรือนล้วนถูกวางยาด้วยหรือไม่?”

“จ่ะ เจ้า...”

“ว่าอย่างไร ทุกคืนที่เรือนข้า ท่านถูกวางยาหรือไม่”

“เจ้าอย่าเหลวไหล วันนี้หากไม่ใช่เจ้าวางยาข้า         แล้วใครจะวางยาเล่า”

“ไม่รู้ ไม่ใช่ข้าแล้วกัน ห้ามโยนบาปให้ข้า”

“เจ้านั่นแหละวางยาข้าแล้วให้คู่หมั้นข้ามาเห็น          เจ้าอยากให้ข้าถอนหมั้นใช่หรือไม่?”

“ไม่ใช่ข้านะ ข้ายอมอยู่เงียบๆ แล้วมิใช่หรือไร สัญญาจะเป็นอนุหลังท่านแต่งงานแล้วปะไร ข้าไม่ได้ทำ!”

“เจ้าไม่ทำแล้วใครทำ”

“ไม่รู้ ไม่ใช่ข้า...”

แม้สองคนนั้นไม่รู้ แต่เจิ้งจื่อหมิงกระจ่างแจ้งได้ทันที เมื่อนึกถึงอาการของแม่นางน้อยสกุลหลิน

ที่แท้ก็เช่นนี้...

เห็นทีนางคงพลาดถูกวางยาปลุกกำหนัดมา...

มุมปากบุรุษค่อยๆ ยกโค้งเกิดเป็นรอยยิ้มบาง บันดาลให้ใบหน้าหล่อเหลาแสนเย็นแลดูเจ้าเล่ห์เย้ายวนใจเป็นพิเศษ

จวนสกุลหลิน

วันนี้หลินซิงเยียนยังคงปลอมเป็นพี่สาวฝาแฝด       สวมชุดที่อยู่ในตู้ของพี่ ทาแป้งชาดของพี่ พรมน้ำมันหอมกลิ่นประจำตัวและปักปิ่นของพี่ กระทั่งมานั่งร้องห่มร้องไห้เยี่ยงคุณหนูผู้อ่อนแอบอบบางตามแบบฉบับสตรีเมืองหลวง ยามนี้จึงไม่มีใครผิดสังเกตสักคน

หญิงสาวถูกเรียกตัวออกมายังห้องโถงรับรองแขกเพื่อเจรจาเรื่องสัญญาหมั้น ตรงหน้าคือท่านปู่และท่านย่า ยังมีบิดาและฮูหยินคนปัจจุบันของบิดา

เก้าอี้อีกฝั่งคือใต้เท้าลู่อี้เสนาบดีกรมคลังผู้ยิ่งใหญ่และลู่ฮูหยิน ผู้เป็นบิดาและมารดาบังเกิดเกล้าของลู่อวิ้น

หลินซิงเยียนสะอึกสะอื้นกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ได้โปรดยกเลิกสัญญาหมั้นเสียเถิดเจ้าค่ะ”

“ไม่ ข้าไม่ยอม” ลู่อวิ้นตะโกนแทรก “น้องเล่อเจิน          ข้าไม่ยกเลิกเด็ดขาด ข้ารักเจ้าเพียงคนเดียว เมื่อวานข้าถูกวางยาปลุกกำหนัด สตรีผู้นั้นคิดไม่ซื่อกับข้า”

ฮูหยินลู่ช่วยเสริม “โธ่เอ๋ย เรื่องแค่นี้เองไม่เห็นต้องถึงขั้นยกเลิกสัญญาหมั้นหมาย เจ้าให้อภัยบุตรชายข้าเถิด เขาก็บอกแล้วว่าถูกวางยา”

หลินซิงเยียนก้มหน้าซับน้ำตาพลางกลอกตาไปมา รู้สึกรำคาญเต็มที เหตุผลเหล่านี้น่าสะอิดสะเอียดสิ้นดี            ก่อนเงยหน้าเรียกร้องความเป็นธรรมกับผู้อาวุโสในสกุลอย่างไม่ยินยอมแม้สักเสี้ยว