Partager

เข้าหอ

last update Date de publication: 2025-05-11 18:59:54

เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลง รถคันหรูกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาภายในเขตคฤหาสน์สุดหรูสไตล์ตะวันตก ที่ถูกจัดให้เป็นเรือนหอของทั้งคู่รวมทั้งเป็นห้องหอในคืนแรกของการแต่งงานด้วย ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างพากันมายินดีอวยพร ส่งเจ้าสาวและเจ้าบ่าวเข้าห้องหอกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ด้วยความยินดี

ภายในห้องนอนหรูหราใหญ่โต มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน สองหนุ่มสาวกำลังนั่งพักกายที่เหนื่อยล้าจากการพบประผู้คนมา อย่างเงียบสงบ

"งั้นคุณไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ฉันขอไปเปลี่ยนชุดก่อน"

เมื่อพูดจบร่างบางก็เดินโซเซเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปห้องแต่งตัว

"ตึง อุ๊!!!"

เสียงแขนเรียวกระแทกเข้ากับตู้กระจกบานใหญ่เข้าอย่างจัง พร้อมเสียงหวานที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บ

ก๊อกๆๆ

"เป็นอะไรหรือเปล่า"

เมื่อได้ยินหญิงสาวร้องเสียงหลง อนาคีนก็รีบสาวเท้ามาถามไถ่อีกฝ่ายทันที

"มะ ไม่ เป็นไรค่ะ"

อัญญาจับแขนตัวเองเเน่นก่อนจะตอบอีกฝ่ายไปด้วยความเกรงใจ

"มีอะไรให้ช่วยมั้ย"

อนาคีนถามอย่างลังเลอีกครั้ง เพราะจากที่สังเกตมาชุดของหญิงสาวน่าจะค่อนข้างถอดยากน่าดู และในห้องนี้ก็มีเพียงเขาและเธอ หากเขาไม่ช่วยเห็นทีคืนนี้เธอก็คงไม่ได้พักผ่อนเป็นแน่

"อะ เอ่อ งะ งั้นรบกวนด้วยนะคะ"

อัญญาก็คิดดังนั้น เพราะหากเธอช่วยเหลือตัวเองเห็นทีคืนนี้เธอคงไม่ได้นอนเป็นแน่ และตอนนี้ร่างกายเธอเองก็ร้อนเต็มทีแล้วจึงเลือกที่จะขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่มแทน

"แกร็ก.. ช่วยหน่อยนะคะ"

ประตูห้องแต่งตัวเปิดออก พร้อมเสียงหวานที่ขอความช่วยเหลือด้วยแววตาเป็นประกาย

"หันหลังมา"

ชายหนุ่มพยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นปกติอย่างยากลำบาก

ร่างงามหันหลังให้อย่างว่าง่าย มือหนาค่อยๆ รูดซิบด้านหลังอย่างยากลำบาก เนื่องจากตัวซิบดันไปติดเข้ากับเนื้อผ้าชีทรูลายลูกไม้แนบเนื้อที่เผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนน่าสัมผัสด้านหลังระหว่างกึ่งกลาง ทำให้มือหนาพยายามอย่างยากลำบากมากขึ้น

อึก!!

ยามเมื่อนิ้วเรียวต้องเนื้อนวลเนียน ชายหนุ่มร่างสูงลอบกลื่นน้ำลายด้วยลำคอที่แห้งผาก อุณหภูมิร่างกายเริ่มร้อนผ่าวขึ้นเรื่อยๆ ใบหน้าคมบัดนี้ปรากฏเหงื่อเม็ดโต สายตาคมเหลือบมองใบหน้านวลขึ้นสีแดงระเรื่อผ่านทางกระจกบานใหญ่ ช่างเป็นใบหน้าที่น่ามองเสียจริง ความคิดบางอย่างเริ่มก่อตัวเกิดขึ้นทั้งชายหญิง

"อ๊ะ.."

เสียงหวานส่งเสียงคร้าน เมื่อมือหนารูดซิบที่ติดลงกลางหลังเปลือยเปล่า นิ้วเรียวสัมผัสกับเนื้อเนียนนุ่มนิ่ม อย่างเลี่ยงไม่ได้ สายตาคมเผลอจ้องสบตาดวงตากลมผ่านกระจกบานใหญ่อย่างมีความหมายแฝง ทั้งคู่จดจ้องกันอยู่นานทำให้อุณหภูมิของร่างกายเริ่มร้อนผ่าวขึ้นอย่างไม่มีสาเหตุ

มือหนากุมไหล่มนพร้อมหมุนร่างบางให้มาประจันหน้าอย่างเหม่อลอย ใบหน้าคมเคลื่อนตัวเข้าใกล้ใบหน้าเนียนขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างอดใจไม่ไหว

ปากหยักเข้าครอบครองริมฝีปากอวบอิ่มน่าสัมผัสอย่างอ่อนโยน ความร้อนเริ่มเข้าประทะกันเหมือนสัมผัสที่ดึงดูดกัน ปากหนารีบดูดดึงริมฝีปากอวบอิ่มอย่างย่ามใจ เมื่อสัมผัสถึงรสหวานที่น่าหลงใหล ก็เหมือนของหวานที่ยิ่งชิมก็ยิ่งหิว ปากหยักเริ่มรุกหนักขบเม้นดูดดึงตามอารมณ์ที่กำลังครุกรุ่นขึ้นของทั้งสอง ร่างบางเผลอ เผยอริมฝีปากขึ้นเพราะได้รับสัมผัสใหม่ ลิ้นอุ่นร้อนรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวานทันทีที่รสสัมผัส ความหวานแผ่ซ่านแทรกซึมเข้าสู่ร่างสูง ทำให้อารมณ์ที่กำลังก่อตัวขึ้น รุนแรงขึ้นกว่าเดิม ความต้องการของทั้งสองเริ่มตีรวนขึ้นอย่างชัดเจน ทั้งคู่ยืนกอดรัดกันแน่นขึ้นอีกเพื่อเรียกร้องความต้องการให้มาเติมเต็มกันและกันมากขึ้น

"แฮ่กกก.. ๆๆ อื่ม อืม"

ทั้งสองร่างส่งเสียงครางในลำคออย่างขัดใจเมื่อร่างหนาผละออกเล็กน้อยเมื่อร่างเล็กเริ่มจะหายใจไม่ทัน

"หลับตาสิ"

เสียงแหบพร่ากระซิบบอกข้างหูบางเมื่อเห็นท่าทีไม่ประสีประสาของอีกฝ่ายอย่างชัดเจน ชายหนุ่มจึงอยากให้เธอรับสัมผัสอย่างชัดเจนมากขึ้น เพื่อจดจำทุกอย่างที่เป็นตัวตนของเขา

"อื่ม อืออ.."

ร่างเล็กครางเสียงหวานเมื่อปากหยักขบเม้มติ่งหูขาวอย่างหยอกล้อ

ปากหยักเลื่อนขึ้นมากดจูบปากอวบอิ่มอย่างเรียกร้องมากขึ้น ตากลมค่อยๆ หลับลงเพื่อรับสัมผัสจากอีกฝ่ายให้เต็มที่ตามที่ชายหนุ่มบอก ทั้งสองผลัดเปลี่ยนดูดดึง เกียวพันกวัดลิ้นร้อนไล่ต้อนกันไปมาจนร่างบางเริ่มอ่อนระทวยกับสัมผัสที่รุ่มร้อน จนแทบหลอมละลายอีกฝ่ายให้ยอมสยบ มือแกร่งรีบกอดเอวขอดกิ่วไว้แน่นก่อนจะบดจูบต่อไปอย่างเอาแต่ใจ ร่างบางเริ่มเรียนรู้ตอบสนองอย่างกล้าๆ กลัวๆ สะเปะสะปะ

"อื่ม อืม..."

เสียงครางดังขึ้นอย่างพอใจ ก่อนมือแกร่งจะรวบร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดแล้วพาเดินไปที่เตียงนุ่มอย่างเบามือ

"อื่มมมม.."

ร่างบางครางประท้วงเล็กน้อยเมื่อสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มของเตียงใหญ่ มือเรียวรีบคว้าลำคอหนาอย่างหาที่พักพิง

"แฮ่กกๆๆ อื่ม อืม .."

"ระ ร้อนจัง"

ร่างบางหายใจติดขัดก่อนจะพูดขึ้นเมื่อร่างหนาผละออกให้เธอได้หายใจได้ถนัดขึ้น

มือเรียวเล็กไม่รอช้ารีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนออกไปให้พ้นเพื่อขจัดความร้อนที่มี

ร่างหนาเริ่มหายใจติดขัดเมื่อเห็นภาพเรื่อนร่างที่งดงามเบื้องหน้า สติเส้นสุดท้ายขาดผึ่งทันที

"ผมขอนะ"

ไม่ทันให้อีกฝ่ายตอบตกลงใบหน้าคมก็เข้าซุกไซร้ร่างอวบอิ่มสมส่วนเบื้องหน้าทันที มือหนารีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนบ้าง

"อ๊ะ.. อื่มมม.."

ร่างบางครางเสียงหลงเมื่อมือหนากระชากปราการชิ้นน้อยที่ปกปิดดอกบัวคู่งามเบื้องหน้าให้พ้นทางก่อนจะเข้าครอบครองแสดงความเป็นเจ้าของทันที

ร่างบางของอัญญาตอบสนองต่อสัมผัสที่ชายหนุ่มมอบให้ทันที มือบางดึงรั้งผมสีดำขลับของอีกฝ่ายอย่างต้องการระบายอารมณ์

เมื่อไฟปราถนาครุกรุ่น ก็ไม่มีใครหยุดยั้งลงได้ สองร่างกำลังกอดรัดกันอย่างนัวเนีย ปล่อยตัวปล่อยใจไปตามแรงอารมณ์ปรารถนาที่รุ่มร้อนของตัวเอง

"อื่ม อืม .."

"อ๊ะ.."

เมื่อทั้งสองคนพรั่งพร้อม ดอกไม้แรกแย้มก็ผลิตน้ำหวานออกมาอย่างล้นหลาม

ชายหนุ่มใช้ความแข็งแกร่งเข้าถูไถจุดอ่อนไหวก่อนให้สัมผัสที่คุ้นชินแกคนทั้งคู่อย่างเสียวซ่าน

………………………………………

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เสน่หาภรรยาในนาม   บทสรุป

    “หว้าาา.. สงสัยมันคงไม่ฟังเฮียแล้วล่ะ ดูสิยิ่งอัญญาพูดมันก็ยิ่งตอบสนองอัญญามากกว่า” อนาคีนแสร้งขยับตัวดุนดันตัวตนของตัวเองที่ตื่นตัวเต็มที่เข้าใกล้ร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอดของตนอย่างจงใจ ก่อนจะพูดด้วยท่าทีเย้าแหย่อีกฝ่าย “อ๊ะ อย อย่าค่ะ” อัญญาที่ถูกตัวตนแข็งขืนอุ่นร้อนของอีกฝ่ายดุนดันหยอกล้อ อยู่ใกล้กับจุดอ่อนไหวของตัวเอง ก็ถึงขั้นอ่อนแรงเผลอส่งเสียงครวญครางออกมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “อ๊ะ อืออ” “อ๊าส์.. ไม่ทันแล้วครับที่รัก ขอบอกรักตอนเช้าหน่อยนะ เด็กดี อ๊าส์” อนาคีนที่ตอนแรกจงใจจะแกล้งอัญญา แต่กลับห้ามใจไม่ไหว ยิ่งเสียงครวญครางแสนหวานของอีกฝ่ายดังขึ้น ตัวเขาเองก็ยากจะทานทนต่ออารมณ์ของตัวเอง พร้อมกดร่างแกร่งเข้าใส่ดอกไม้อ่อนนุ่มทันที ก่อนจะพูดขบกรามแน่น ข่มอารมณ์ร้อนที่กำลังปะทุ แล้วกดจูบลงบนแผ่นหลังนวลเนียนเพื่อเป็นการปลอบโยน “อาส์ อัญญา พลั่บๆๆๆ ซี๊ดด!!” อนาคีนคำรามเสียงกดต่ำร้องเรียกเจ้าของร่างก่อนจะกระหน่ำสะโพกสอบรัวเร็ว ตามอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้น อย่างแสนรัก “อ๊ะๆๆๆ ฮะ เฮียคีน อื่มม” อัญญาก็ไม่ได้ยอมแพ้ เมื่อห้ามอีกฝ่ายไม่ได้ เธอก็เลือกที่จะปลดป

  • เสน่หาภรรยาในนาม   ความรู้สึก

    ณ เวลานี้ไม่ว่าต้องแลกกับอะไรตัวเขานั้นก็ไม่ยอมทั้งนั้น เพราะความรู้สึกที่มีต่อหญิงสาวในอ้อมกอดมันช่างตีขึ้นมาชัดเจนเหลือเกิน จนทำให้ตัวเขานั้นก็เจ็บปวดทรมาน เพราะเสียงสะอื้นไห้ ของอีกฝ่ายเช่นกัน “เฮียคีนนน... ฮึกก.. อึก.. อะ อัญ..” ไม่รู้ว่าเวลานั้นผ่านไปนานแค่ไหนที่สองร่างนั้นยังคงกอดปลอบมอบความอบอุ่นให้แก่กัน และในที่สุดเมื่อร่างงามเริ่มประมวลผลต่างๆ ได้และรู้สึกจิตใจสงบลง เธอก็ค่อยๆ เงยหน้าเผชิญกับใบหน้าคมที่แสนคุ้นเคย ดวงตาสีดำสนิทตอนนี้จดจ้องมาที่ตนอยู่ก่อนแล้ว ภาพในนั้นปรากฏเป็นตัวเธออย่างชัดเจน ยิ่งทำให้ในใจที่กำลังสงบลง มีคลื่นของความเสียใจผลุดขึ้นมาอีกระลอก ความรู้สึกผิดกำลังตีตื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทำให้อัญญานั้นกำลังจะพูดสารภาพกับอีกฝ่าย เริ่มสะอึกสะอื้น สั่นไหวอีกรอบ แค่เพียงเห็นใบหน้านวลที่เปอะไปด้วยน้ำตานองหน้า ทำให้ผิวที่ขาวอยู่แล้วยิ่งซีดลงไปอีก แววตาที่เคยส่องเป็นประกาย บัดนี้กลับดูหม่นหมองลงด้วยความรู้สึกผิด และตัวเขาเองก็รู้ว่าอัญญานั้นจะพูดว่าอะไร และตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไร จนทำให้ อนาคีนหัวใจหล่นฮวบลงทันที ก่อนที่อัญญาจะพูดจบ เป็นเขาเองที่ทนต่อความสงสา

  • เสน่หาภรรยาในนาม   ยอมรับ

    หญิงสาวที่เขารักก็ยังเป็นแค่เพียงภรรยาในนามของอีกฝ่ายเท่านั้น และยิ่งมาได้รับข้อมูลจากพีตาร์อีก ในตอนนั้นตัวเขาก็ตกลงทำตามแผนที่วางไว้อีกครั้งโดยที่ไม่ได้คิดไตร่ตรองเรื่องราวให้รอบคอบ จนเผลอเกือบทำให้คนที่เขารักตกอยู่ในอันตรายแล้วจริงๆ ถ้าหากเขาไปช่วยเธอไว้ไม่ทัน เพราะไม่คิดว่าพีตาร์จะใจร้อนทำนอกเหนือสิ่งที่ตกลงกับตัวเขาไว้ให้แก้แค้นแทนตัวเอง แล้วยิ่งวันนี้ได้มาเห็นกับตาว่าผู้ชายที่เพรียบพร้อมไปทุกด้าน ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นปีศาจแห่งแวดวงธุรกิจ ไม่มีแม้กระทั้งความรู้สึกใดๆ แต่กลับทิ้งปัญหาไว้เบื้องหลังแล้วรีบมาหาภรรยาของตนในฐานะสามีธรรมดาคนหนึ่ง ทั้งท่าทีแววตาดำสนิทที่จดจ้องไปเบื้องหน้าล้วนแต่แสดงความรู้สึกทุกอย่างที่มีต่อหญิงสาวร่างงามเบื้องหน้าตนอย่างชัดเจน จนตัวเขานั้นรับรู้และรู้สึกละอายแก่ใจไม่น้อย ทั้งยังตอนที่ตัวเขากระโดดลงไปช่วยอัญญา แม้คำพูดสุดท้ายก่อนหญิงสาวจะหมดสติไปก็ยังเป็นชื่อของผู้ชายคนนี้ เพียงเท่านี้ตัวเขาเองก็คงไม่มีสิทธิที่จะไปเปรียบตัวเองกับผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ได้แต่ทำใจยอมรับอย่างไม่มีข้อโต้เถียงใดๆ แต่โดยดีเท่านั้น “เรื่องที่คุณไม่สามารถจัดการได้ ผมจะจั

  • เสน่หาภรรยาในนาม   ปีศาจในแวดวงธุรกิจ!

    ทันทีที่ร่างสูงมาถึง ภาพเบื้องหน้าที่เห็น เป็นห้องกระจกใส ปรากฏร่างงามคุ้นตาที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วยสีเขียวอ่อน ผิวขาวละเอียดจนดูซีด ยิ่งทำให้บรรยากาศรอบตัวดูเลือนลางมากขึ้น จังหวะการเต้นของหัวใจแกร่งยิ่งบีบรัดอย่างหนักหน่วงยามเมื่อได้มองสำรวจเห็นอุปกรณ์ทางการแพทย์ต่างๆ อยู่เต็มไปหมด “อะ เอ่ออ.. บอสคะ หมอบอกว่า ตอนนี้หนูอัญไม่เป็นอะไรค่ะ แค่ต้องอยู่ห้องปลอดเชื้อรอดูอาการอีกนิดหน่อยเท่านั้นค่ะ” เป็นหลุยเองที่เห็นปฏิกิริยาร่างสูงที่จ้องมองร่างงามภายในห้องอย่างยากจะคาดเดา แต่ภายในแววตาคมนั้นกลับสะท้อนภาพร่างงามอย่างชัดเจน ตัวเขาเองจึงค่อยๆ เดินไปบอกกล่าวกับอีกฝ่ายอย่างหวาดกลัว เพราะตอนนี้ร่างหนานั้นแผ่รังสีเย็นเยือกออกมาอย่างน่าขนลุก เป็นบรรยากาศที่กดดันคนที่อยู่รอบข้างเป็นที่สุด “ผมต้องการเข้าไป” อนาคีนเอ่ยออกมาราบเรียบ โดยสายตาคมยังคงจดจ้องภาพเบื้องหน้าไม่ไหวติง “ดะ ได้ค่ะ ดะ เดี๋ยว จะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลยค่ะ” เพียงแค่เสียงเอื้อนเอ่ยที่ราบเรียบไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ แต่กลับทำให้คนฟังถึงขั้นกระตุก ตื่นตกใจไม่น้อย ทำให้หลุยนั้นรีบตอบรับอีกฝ่ายอย่างตะกุกตะกัก รี

  • เสน่หาภรรยาในนาม   ความกลัว

    “นี่แก หยุดเดี๋ยวนี้นะ!! แกจะไปไหนไม่ได้เด็ดขาด แกจะต้องจบชีวิตลงที่นี่ด้วยกันกับฉัน เท่านั้น!!” พีตาร์ที่ถูกผลักร่างให้ล้มลงรีบลุกขึ้นพร้อมตะโกนไล่หลังของอีกฝ่ายไปอย่างบ้าคลั่ง “จึ๊!!” แม่เสียงตะโกนก่นด่าของพีตาร์จะดังมาก แต่ไม่สามารถเรียกความสนใจของอัญญาได้แม้แต่น้อย เพราะในหัวของเธอตอนนี้กำลังหาหนทางเอาตัวเองให้รอด ดวงตากลมหรี่ลงเล็กน้อยคอยกวาดหาหนทางที่จะทำให้เธอออกจากห้องนี่ให้ได้ มือเรียวอีกข้างก็พยายามยกขึ้นมาปิดปากปิดจมูกเพื่อไม่ให้ร่างกายได้รับกลิ่นควันที่ตอนนี้กำลังลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งห้อง ส่งผลให้ทัศนในการมองเห็นจุดต่างๆ ในห้องนั้นค่อนข้างลำบาก แต่ดีที่อัญญานั้นสำรวจห้องนี่อย่างรอบคอบแล้วตอนที่เธอเข้ามาแต่งตัวที่นี่ เพราะค่อนข้างแน่ใจว่าต้องเป็นแผนการที่อีกฝ่ายวางไว้ เธอจึงคิดหาทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองนั้นรอดพ้นจากหลุมพลางในครั้งนี้ด้วยเช่นกัน แต่ก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะเสียสติจนใช้วิธีการที่สิ้นคิดแบบนี้จนได้ ใบหน้างามมุ่ยคิ้วเล็กน้อยก่อนจะรีบสาวเท้าเรียววิ่งไปที่ประตูทางระเบียงทันที เพราะด้วยความทรงจำบอกเธอว่าในห้องนี้ยังมีประตูข้างในที่สามารถเปิดออกไปยังระเบียงได้

  • เสน่หาภรรยาในนาม   เป็นได้แค่แมว.. ไม่ใช่เสือ

    “พี่หลุยคะ ช่วยไปรออัญญาที่รถก่อนนะคะ ถึงเวลาที่เหยื่อต้องไปหาเสือก่อน” เมื่อถ่ายงานเสร็จ อัญญาจึงพูดกับอีกฝ่ายพร้อมขยิบตาให้อย่างหยอกล้อ “จริงๆ เลยระวังตัวด้วยล่ะ พี่จะไปเอารถมารอ ถ้าเกิดเรื่องอะไรที่เกินกว่าที่คาดหมายไว้ก็รีบโทรมาทันทีเลยนะ เข้าใจรึเปล่า” ถึงแม้จะพูดห้าม อัญญาก็คงไม่ฟังเพราะหลุยเองก็รู้นิสัยของอัญญาดี จึงได้แต่บอกให้อีกฝ่ายระวังตัว แล้วไปเตรียมตัวรอเธอดีกว่า “พี่ก็อย่าลืมที่อีญญาบอกนะคะ ไปเอามันมาเก็บไว้ที่พี่ เราจะต้องถอดหน้ากากเสือของแมวตัวนี้หน่อยแล้ว จะได้ไม่หลงลืมตัวว่าตัวเองนั้นเป็นได้แค่แมวไม่ใช่เสือ” อัญญาพูดทิ้งท้ายด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม น้ำเสียงหนักแน่นก่อนเดินจากไป “เฮ่ออออ.... ฉันควรจะห่วงเธอ หรือห่วงอีกฝ่ายที่คิดเล่นงานเธอดีล่ะเนี้ยยย??” หลุยบ่นพึมพำกับตัวเองขณะที่มองหลังร่างงามที่กำลังเดินจากไป “เอ๊ะ...?? อยู่ไหนน๊าา.. ห้าวววว... สงสัยวันนี้ทำงานเหนื่อยจริงๆ หรือเปล่า??” อัญญาเดินเข้ามาในห้องแต่งตัวของเธอที่ทางโรงแรมจัดไว้ให้อีกครั้งเพราะคิดว่าอย่างไรอีกฝ่ายก็ต้องการจัดการเธอที่ห้องนี้แน่ ถ้าหากเธอไม่แกล้งเดินมาติดกับเอง เธอก็คงไม่

  • เสน่หาภรรยาในนาม   หนูอัญ.. น้อย

    “อื่ม อื่อ” สองร่างครางเสียงระงมอยู่ในลำคอ เมื่อริมฝีปากหยักเข้าครอบครองริมฝีปากอวบอิ่ม อย่างเรียกร้องสัมผัสที่เอาแต่ใจกำลังจุดความต้องการของทั้งคู่ให้เพิ่มมากขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ ตอนนี้ความอดทนเส้นสุดท้ายของทั้งคู่ได้ขาดลง เหลือไว้เพียงสัณชาตญานที่คอยตอบสนองรับสัมผัสของกันและกันอย่างเป็นธรรมช

  • เสน่หาภรรยาในนาม   ออดอ้อน

    “เอ๊ะ?? .. ไปไหนแล้วนะ” อัญญาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ เดินชัดผมที่เปียกหมาดๆ ออกมาจากห้องน้ำ สายตากลมก็สอดส่องหาร่างสูงของสามีตนเมื่อไม่เห็นว่าชายหนุ่มอยู่ในห้องนอน ร่างบางในชุดนอนบางเบา สาวเท้าเรียวไปทางเชื่อมติดกับห้องทำงานทันที เมื่อจำได้ว่าเมื่อคราวก่อนอนาคีนอุ้มพาเธอมาทางนี้ เมื่อคิดถึงภาพเหตุก

  • เสน่หาภรรยาในนาม   มารยาหญิงที่แท้จริง!

    “ขะ ขอโทษค่ะ คีน พีตาร์มึนๆ น่ะค่ะ สงสัยจะลุกขึ้นไวเกินไปหน่อย” พีตาร์แสร้งบอกอีกฝ่ายก่อนจะล้มตัวลงไปอย่างที่เธอพูดจริงๆ อนาคีนมองร่างบางที่กึ่งนั่งกึ่งยืน ในอกแกร่งของตนด้วยสายตาแข็งกร้าวปนความไม่พอใจ ก่อนจะรีบผลักร่างบางให้กลับไปนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมด้วยท่าทีเรียบเฉย “รบกวนขอน้ำดื่มแก้ว

  • เสน่หาภรรยาในนาม   หลอกจับแมว

    เมื่อเห็นว่าท่าทีคำพูดของอีกฝ่ายเหมือนจะเหนือกว่าตน พีตาร์จึงเลือกที่จะกลับไปพูดสนทนาเรื่องเกี่ยวกับอนาคีนที่เธอได้เปรียบกว่า เพราะอย่างไรอีกฝ่ายก็คงไม่รู้ เพราะฉะนั่นวันนี้เธอจะต้องเหนือกว่า เมื่อคิดขึ้นได้ใบหน้าเรียวของพีตาร์ก็ยกยิ้มขึ้นอย่างคนเหนือกว่า เธอหันไปมองบริกรหนุ่มแล้วส่งสัณญานใ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status