เสน่หาภรรยาในนาม

เสน่หาภรรยาในนาม

last updateTerakhir Diperbarui : 2025-05-11
Oleh:  เนตรนTamat
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
38Bab
503Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉันก็คิดเหมือนกัน ดูจากรูปลักษณ์ต่างๆ ของคุณก็ดูดีออก ฉันเองก็ดูดีเช่นกัน “งั้นเรามาแต่งงานกันเถอะ”

Lihat lebih banyak

Bab 1

คุณหนูอัญญา

氷室彩葉(ひむろ いろは)は力なくベッドに横たわり、冷たい器具が、鈍く痛む下腹部を滑っていく感触に耐えていた。

「赤ちゃんは……大丈夫ですか……?」震える声で尋ねると、医師は憐れむように溜息をついた。

「切迫流産です。残念ながら……お子さんの心音は、もう聞こえません」

その瞬間、彩葉はシーツを強く握りしめた。心臓が氷の手で鷲掴みにされたように、軋む。

「仮に心音が確認できたとしても、出産は推奨できませんでした。火災で大量の有毒煙を吸い込まれている。胎児への影響は計り知れません」

二時間前──氷室グループ傘下の新エネルギー研究室で火災が発生し、彩葉は開発中の最新チップを守るため、躊躇なく炎の中に飛び込んだ。

チップは守れたものの、彼女自身は濃い煙に巻かれて意識を失ったのだ。

救急室に運ばれた時、体は擦り傷だらけで、下半身からは血が流れ、目を覆いたくなるほどの惨状だったという。

家庭と仕事に昼夜を問わず奔走し、心身ともに疲れ果てていた彼女は、この時になって初めて、自分のお腹に新しい命が宿っていたこと──妊娠二ヶ月だったことを知った。

「あなたはまだ若い。きっとまた授かりますよ」

医師はそう慰めながら、「今は安静が第一です。ご主人に連絡して、付き添ってもらってください」と告げた。

身を起こすことすら億劫な体で、彩葉は夫である氷室蒼真(ひむろ そうま)に電話をかけるのを躊躇った。

二日前、彼は息子の氷室瞳真(ひむろ とうま)を連れてM国へ出張したばかりだ。

「プロジェクトの商談だ」と彼は言っていた。仕事中の彼が、邪魔をされることを何よりも嫌うことを、彩葉は知っていた。ここ二日間、彼からの連絡は一切ない。それほど忙しいのだろうか。

その時、携帯の短い振動が静寂を破った。

画面に表示されたのは、異母妹である林雫(はやし しずく)の名前。

震える指でメッセージを開いた彩葉は、息を呑んだ。

そこに添付されていたのは、一枚の写真。雫が息子の瞳真を抱きしめ、二人で笑顔のハートマークを作っている。そしてその隣には、眉目秀麗な夫・蒼真が静かに座っていた。

結婚写真すら「くだらない」と撮ろうとしなかった彼が、その写真の中では、薄い唇の端をわずかに上げ、滅多に見せない穏やかな笑みを浮かべていた。

その姿は、まるで幸せな三人家族そのものだった。

【お姉ちゃん、今ね、蒼真さんと瞳真くんとミュージカルを観てるの。「ナイチンゲールの歌」って、お姉ちゃんが一番好きな作品よね?お姉ちゃんの代わりに、私が先に観ちゃった!】

チケットは常に完売で、手に入れることすら困難な人気の演目。

いつか一緒に観に行きたい、と何度も蒼真に伝えたが、いつも冷たく突き放されるだけだった。

「今忙しいんだ。それに瞳真もまだ小さい。また今度だ」

……忙しいんじゃなかった。ただ、自分と行きたくなかっただけなんだ。

元々張り裂けそうだった胸に、鋭い杭を打ち込まれたような激痛が走る。

それでも諦めきれず、病室に戻った彩葉は腹部の痛みに耐えながら、蒼真に電話をかけた。

数回のコールの後、低く、それでいて芯のある冷ややかな声が鼓膜を揺らす。

「……どうした」

「蒼真……ごめんなさい、体調が悪くて、病院にいるの。少しだけ、早く帰ってきてもらえないかな……?」彼女の顔は蒼白で、声には力がなかった。

「こっちはまだ商談中だ。戻るのは二日後になる。家のことは山根に任せろ」蒼真の態度は、どこか冷めていた。

彩葉はスマホとを握りしめる。「……ねえ。もしかして、雫と一緒にいるの?」

その問いに、蒼真の声は露骨な苛立ちを滲ませた。「彩葉、そんな詮索に何の意味がある?もう五年だぞ。雫は妹のようなものだと何度も言ったはずだ。仮に一緒にいたとして、それがどうした。

最近のお前は、仮病まで使って同情を引こうとするようになったのか?」

「パパ、声大きいよ!僕と雫の邪魔しないでよ!」

電話の向こうから、瞳真の高い声が響いた。「もうママなんてほっときなよ!本当にうざいんだから!」

彩葉が何かを言う前に、通話は一方的に切られた。

ほんの少しの時間すら、彩葉のために割いてはくれない。

がらんとした病室で、彼女は布団を固く握りしめ、体の芯から冷えていくのを感じていた。

三日後、彩葉は無理を言って退院した。

研究開発部の仕事が、まだ山のように残っていたからだ。

特に今回の新製品発表会は、蒼真も期待を寄せている。そして自分にとっても、この二年間心血を注いできたプロジェクトを、成功させたかった。

夕方、疲れ切った体を引きずってブリリアージュ潮見の自宅に戻ると、リビングから楽しげな笑い声が聞こえてきた。

息子の瞳真と、雫の声だ。

胸がどきり、と嫌な音を立てる。彩葉はとっさに身を隠し、鉢植えの影からリビングの様子を窺った。

ソファには、氷室父子の間に座る雫の姿があった。テーブルの上には、バースデーケーキ。そして彼女の首には、赤いルビーのネックレスが輝いていた。それは某高級ブランドの世界限定品だ。

先月、ショーウィンドウで見かけて心惹かれたものの、目を見張るような値段に諦めた、あのネックレス。

それが今、雫の胸元を飾っている。

「蒼真さん、素敵なプレゼントをありがとう。すごく嬉しいわ」雫はペンダントに優しく触れ、潤んだ瞳で男の端整で凛々しい顔を見つめる。「でも、こんな高価なもの……これからは無理しないで。気持ちだけで十分嬉しいから」

蒼真は淡然とした表情で言った。「金などどうでもいい。お前が喜んでくれるなら、それが一番だ」

「ねえねえ雫、お目々閉じて!」瞳真がはしゃいだ声で言った。

雫が素直に瞳を閉じると、瞳真は小さな手で、色とりどりのクリスタルが繋がれたブレスレットを彼女の腕に通した。

「もう開けていいよ!」

「わぁ、綺麗!」雫は驚きの表情を見せた。

瞳真はへへっと笑い、頭を掻く。「これね、僕が一つひとつ選んで、糸に通したんだ。雫への誕生日プレゼント!」

「ありがとう、瞳真くん。一生大切にするわ」雫が身をかがめて瞳真の額にキスをしようとした、その時。

瞳真は自ら顔を上げ、ちゅっ、と音を立てて雫の頬にキスをした。

瞳真は父親に似て、どこか冷めた子供だった。実の母親である彩葉にさえ、ほとんど懐こうとしなかったのに。

自分が喉から手が出るほど欲しかったものを、雫はこんなにもたやすく手に入れてしまう。

嫉妬と絶望で、胸の奥がキリキリと痛んだ。

瞳真はキラキラした目で雫を見つめ、真剣な顔で言う。「雫は体が弱いから、これからは僕とパパが守ってあげる。だから安心してね」

「ふふっ……ありがとう。頼りにしてるわね」雫は恥じらうように頬を染め、ちらりと隣の男に視線を送る。

蒼真は切れ長の瞳を細め、自らケーキを一切れ切り、雫の手に渡す。

血の気が、すうっと引いていく。立っていられなくなりそうだった。

全身全霊で愛した夫は、他の女の誕生日を祝い、命がけで産んだ息子は、母親からすべてを奪った女を守ると誓う。

彩葉は、赤く染まった目で静かに笑った。そして踵を返すと、五年もの間自分を縛り付けた結婚という名の牢獄から、毅然と歩み出した。

自宅の外は、冷たい雨が降っていた。

全身ずぶ濡れになりながら、彩葉は道端に立ち、久しぶりにかける番号を呼び出す。電話の向こうから、懐かしい声が聞こえた。

「お嬢!お久しぶり!元気か?」

「えぇ、元気よ」彼女は微笑んだ。その美しい瞳には、かつてないほど冷徹な光が宿っていた。

「離婚することにしたの。だからお願い、離婚協議書を用意してちょうだい。なるべく、早くね」
Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
38 Bab
คุณหนูอัญญา
เพล้ง!!! เสียงข้าวของถูกทิ้งขว้างลงกระจัดกระจายเต็มพื้นห้องสีเหลี่ยมสีขาวสะอาดห้องหนึ่ง อุปกรณ์เครื่องแต่งหน้าต่างๆ ถูกมือเรียวขาวเนียนกวาดลงพื้นภายในพริบตา .................. ก่อนหน้านั่น "นี่หล่อนว่ายัยคุณหนูไฮโซนั่นจะมาร่วมเดินแบบงานนี้ด้วยหรอ" เสียงเล็กแหลมของหญิงสาวร่างอ้วนพูดอย่างจีบปากจีบคอด้วยท่าทางหมั่นไส้ "ก็แหงล่ะ เธอเป็นลูกสาวใครล่ะ" หญิงสาวร่างบางอีกคนพูดโต้ตอบทันควัน "ถึงว่า ที่มีชื่อเสียงได้จนถึงตอนนี้ก็คงเป็นเพราะบ้านใหญ่ บ้านรวยน่ะสิ" หญิงสาวร่างอ้วนพูดสมทบ พร้อมทั้งเบ้ปากมองบนขณะพูดถึงบุคคลที่สามอย่างเหลืออด "นี่ยังไม่รวมที่ว่าใช้เรือนร่างหน้าตาหากินอีกนะ สงสัยจะอ่อยไปทั่ว" "ฮึ่ยยยย... ฉันล่ะไม่อยากจะพูด" "ฉันนะไม่อยากมาร่วมงานด้วยเลยจริงๆ ได้ข่าวว่าหล่อนน่ะ เรื่องมากเป็นที่สุดด้วยแหละแก" "ฉันก็ไม่อยากมาหรอก ถ้ารุ่นพี่ผู้จัดไม่มาขอร้องฉันคงไม่มา" สองสาวพูดคุยถึงบุคคลที่สามอย่างสนุกปาก พร้อมทั้งแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างเห็นได้อย่างชัดเจน ตึก ตึก ตึก "งั้นก็ไม่ต้องทำ!!!" เพล้งงงง!!!! เพี้ยะ เพี้ยะ เท้าเรียวก้าวเข้ามาในห้องด้วยเสียง
Baca selengkapnya
นี่แหละ.. ฤทธิ์คุณหนู!
ก่อนสถานการณ์จะกลับมาปกติดังเดิมได้ก็แทบจะทำให้ผู้จัดหัวหมุนกันเลยทีเดียว หลายฝ่ายต้องวิ่งวุ่นกันให้ขวักอย่างฉุกละหุก ต้นเหตุเพราะสองสาวช่างแต่งหน้าทำผมผู้ก่อเรื่อง ที่ดันไม่เจียมตัว ไปหาสะดุดตออย่างคุณหนูอัญญาเข้า ทำให้ทุกฝ่ายต่างใจหายใจคว่ำกันไปตามๆกัน เนื่องจากคุณหนูอัญญาเป็นนางแบบตัวเอกในงานคืนนี้เสียด้วย แต่ก็ยังถือว่าโชคดีที่คุณหนูอัญญาไม่ถือโทษโกรธเอาเรื่อง จึงยอมปล่อยผ่านไป แต่ก็อย่างว่าถึงสาวเจ้าจะออกปากพูดแบบนั้นแล้ว แต่อนาคตของสองสาวตัวต้นเหตุก็คงดับวุบไปในพริบตาอย่างแน่นอน แขกเหรื่อในงานต่างหลั่งไหลเข้างานกันอย่างขวักไขว่ เนื่องจากวันนี้เป็นงานประมูลเครื่องประดับจิวลี่เพื่อการกุศล ที่ใหญ่ที่สุดแห่งปี เพราะหนึ่งปีจะถูกจัดขึ้นหนึ่งครั้ง เครื่องประดับต่างๆ จะถูกออกแบบขึ้นใหม่โดยแรงบันดาลใจของผู้ที่เป็นเจ้าของก่อนจะให้ดีไซน์เนอร์มืออาชีพระดับประเทศมารังสรรค์ผลงานให้ ซึ่งนอกจากผู้ประมูลจะได้ผลงานตามที่ตัวเองอยากได้แล้ว ยังมีสิทธิพิเศษจากทางบริษัทในเครือจิวลี่ชั่นนำของประเทศอีกด้วย ทั้งนี้คือปัจจัยหลักที่น่าดึงดูดผู้คน รวมถึงเหล่าบรรดาคนดังจึงแห่กันมาร่วมงานนี้กันอย่างล้นหลา
Baca selengkapnya
คุณหนูแผงฤทธิ์
เหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นด้วยความรวดเร็วจึงทำให้ผู้คนต่างตื่นตกใจกันเป็นอย่างมาก เหล่าบรรดาบอดี้การ์ด ทีมงาน และนักข่าวต่างรีบวิ่งกู่เข้ามาอย่างวุ่นวาย "ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นคะ" นักข่าวสาวที่วิ่งมาถึงคนแรกก็รีบยื่นไมค์ไปข้างหน้าหญิงสาวร่างบางที่ตกลงมาข้างเวทีก่อนทันที ร่างบางถูกช่วยพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน เธอรีบสำรวจมองตัวเองก่อน แต่โชคดีที่เวทีไม่ได้สูงมากจึงทำให้ นางแบบสาวชื่อดัง อย่างดีน่า ไม่ได้รับบาดเจ็บมากนัก "อะ เอ่ออ.. เหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก ดีน่าก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ อึก!!" ดีน่าแสร้งพูดด้วยท่าทางที่เป็นฝ่ายได้รับบาดเจ็บก่อนจะชายตามองไปยังอัญญาอย่างมีความนัยแฝงว่า ตัวเธอไม่รู้เรื่องอะไร คงต้องถามอีกฝ่ายแล้วล่ะ "เอ๋.. เมื่อกี้เห็นเหมือนคุณอัญญาจะล้ม แต่ทำไมคนที่ตกเวทีคือคุณดีน่าล่ะคะ/ครับ" "อื่ม ใช่ๆๆ" นักข่าวเริ่มกู่เข้ามากันมากขึ้น เมื่อเห็นปฏิกิริยาท่าทางของดีน่าที่ตอบนักข่าวสาวเมื่อสักครู่ ทุกคนต่างก็ถกเถียงกันและกำลังดันตัวหมายจะเข้าไปสัมภาษณ์ผู้ที่เหมือนเป็นตัวการของอุบัติเหตุครั้งนี้ เมื่อสถานการณ์เริ่มวุ่นวาย เหล่าบรรดาทีมงาน และบอดี้การ์ด ผู้ดู
Baca selengkapnya
ดูตัว
บรืนนน เอี๊ยดดด!! เป็นปกติของคฤหาสน์ ตระกูล หรรษดินทร์ ที่จะได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถหรู ที่ดังกระหึ่มมาแต่ไกล เป็นสัณญานบ่งบอกว่าคุณหนูกำลังกลับบ้าน "อ้าว ป๊า ม๊า ยังไม่นอนหรอคะเนี่ย" อัญญาสาวเท้าเรียวเข้ามาในบ้านอย่างอารมณ์ดี ปกติทุกวันหญิงสาวจะกลับดึกบ้าง เพราะงานของเธอที่มีเวลาไม่แน่นอน แต่หากกลับดึก ผู้เป็นพ่อกับแม่ก็จะนอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เมื่อตอนหญิงสาวเข้าวงการใหม่ๆ พ่อกับแม่ก็ค่อนข้างเป็นห่วงรบเร้าไม่อยากให้เธอทำงานแบบนี้ แต่พอเริ่มปรับตัวได้และเธอเองก็พิสูจน์ให้ท่านเห็นว่าเธอทำมันได้ดี ผู้เป็นพ่อกับแม่ที่แสนใจดีของเธอก็เลยตามใจลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนอีกตามเคย "ยังหรอกจ๊ะ พอดีม๊ากับป๊าของลูกมีเรื่องจะคุยกับหนูหน่อยน่ะจ่า" กัญญา ผู้เป็นแม่เอ่ยบอกอย่างอ่อนโยน พร้อมเข้ามาดึงลูกสาวเข้าไปโอบอย่างเช่นเคยทำเป็นประจำ "ป๊ากับม๊า มีอะไรหรอคะ" เมื่อเดินมาถึงโซฟาห้องนั่งเล่น อัญญาก็เอ่ยถามด้วยใบหน้าแย้มยิ้มอย่างร่าเริง "คือ ปีนี้ลูกหนู ก็อายุ ครบ 26 ปีแล้ว ป๊าก็อยากแนะนำใครบางคนให้หนูได้ทำความรู้จักสักหน่อยน่ะ" เอกภพ ผู้เป็นพ่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มือหนาลูบผมยาวสร
Baca selengkapnya
งั้นเรามาแต่งงานกันเถอะ
ณ ร้านอาหารสุดหรูใจกลางเมือง ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งกำลังย่างกรายไปนั่งตามหมายเลขโต๊ะที่สั่งจองไว้ ใบหน้าคมจ้องมองนาฬิกาเรือนหรูเพื่อเช็คดูเวลา "เฮียคีน หรือเปล่าคะ" เสียงใสเอ่ยทักทายชายหนุ่มตามที่ ผู้เป็นพ่อกับแม่ให้ข้อมูลมาทันที "ครับ" ชายหนุ่มหันมาจ้องมองร่างระหงเบื้องหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย "ดีเลย คุณสั่งอะไรหรือยัง ฉันว่าวิวข้างนอกสวยออก เราสั่งเครื่องดื่มไปข้างนอกกันดีมั้ยคะ" ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายตอบรับ อัญญารีบพูดเชิญชวนชายหนุ่มก่อนทันที "ตามใจ" ชายหนุ่มตอบด้วยใบหน้าเรียบ พร้อมเดินออกไปกับหญิงสาวเบื้องหน้า พอสั่งเครื่องดื่มเสร็จสรรพ ทั้งคู่ก็เดินออกมาด้านนอกก่อนจะเดินไปตรงโต๊ะริมแม่น้ำ "เรียกฉันอัญญา ก็ได้ คุณก็คงรู้มาบ้างแล้ว" อัญญานั่งลงก่อนจะพูดกับชายหนุ่มเบื้องหน้าด้วยท่าทีสบายๆ เป็นกันเองอย่างธรรมชาติ "ผมอนาคีน หรือจะเรียกอย่างที่คุณเรียกก็ตามใจ" อนาคีนปรายตามองใบหน้างามเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยบอกด้วยท่าทีเรียบเฉยดังเดิม ปกติอนาคีน ก็เป็นประเภทพูดน้อยอยู่แล้ว ส่วนตัวเขาไม่ค่อยถนัดพูดคุยทั่วไป แต่ถ้าเป็นการเจรจาธุรกิจก็เป็นอีกเรื่อง พอมองดูดีๆ แล้วเธอค
Baca selengkapnya
แต่งงาน
หลายสัปดาห์ที่ผ่านมา หลังจากทั้งคู่ได้ตกลงจะแต่งงานกัน ทุกอย่างก็ถูกจัดขึ้น อย่างมีกำหนดการ ทั้งอนาคีน และอัญญาก็ไม่ได้เจอหน้ากันอีกเลย เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับงานของตัวเอง จึงให้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝั่งเป็นผู้จัดงานทั้งหมด ในห้องกว้างสีขาวสะอาดตา เหล่าบรรดาช่างแต่งหน้าทำผม ต่างวิ่งวุ่นกันไปมาอย่างชุลมุนวุ่นวาย เพราะการแต่งงานในครั้งนี้เป็นงานใหญ่มาก ซึ่งจะมีอะไรผิดพลาดแม้แต่อย่างเดียวไม่ได้ ช่างและทีมงานทุกคนล้วนเป็นมืออาชีพ มือทองของประเทศกันทั้งนั้น หญิงสาวร่างงามกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาตัวหรูกลางห้อง ดวงตากลมโตหลับตาพริ้ม ปล่อยให้บรรดาช่างทั้งหลายช่วยจัดการกับตัวเองอย่างว่าง่าย สามชั่วโมงต่อมาทุกอย่างถูกเตรียมอย่างเรียบร้อย ทุกอย่าง แขกเหรื่อมากมายกำลังหลั่งไหลเข้ามาในงานกันมากหน้าหลายตา ห้องจัดเลี้ยงใหญ่โตของโรงแรมชื่อดังนั้นเล็กลงไปถนัดตา เมื่อผู้คนมากมายกำลังทยอยกันเข้ามาร่วมงานอย่างคับคลั่ง บรรยากาศภายในงานเป็นไปอย่างเรียบร้อย หรูหรา แขกเหรื่อต่างจับจองที่นั่งกันอย่างเป็นระเบียบ เหล่าบรรดาผู้สื่อข่าวทุกสำนักพิมพ์มีชื่อกำลังทยอยเข้ามาจับจองมุมต่างๆ เพื่อทำข่าวใหญ่แห่งปีอีกข
Baca selengkapnya
เข้าหอ
เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นลง รถคันหรูกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาภายในเขตคฤหาสน์สุดหรูสไตล์ตะวันตก ที่ถูกจัดให้เป็นเรือนหอของทั้งคู่รวมทั้งเป็นห้องหอในคืนแรกของการแต่งงานด้วย ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายต่างพากันมายินดีอวยพร ส่งเจ้าสาวและเจ้าบ่าวเข้าห้องหอกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ด้วยความยินดี ภายในห้องนอนหรูหราใหญ่โต มีเครื่องอำนวยความสะดวกครบครัน สองหนุ่มสาวกำลังนั่งพักกายที่เหนื่อยล้าจากการพบประผู้คนมา อย่างเงียบสงบ "งั้นคุณไปอาบน้ำก่อนแล้วกัน ฉันขอไปเปลี่ยนชุดก่อน" เมื่อพูดจบร่างบางก็เดินโซเซเล็กน้อยก่อนจะเข้าไปห้องแต่งตัว "ตึง อุ๊!!!" เสียงแขนเรียวกระแทกเข้ากับตู้กระจกบานใหญ่เข้าอย่างจัง พร้อมเสียงหวานที่ร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก๊อกๆๆ "เป็นอะไรหรือเปล่า" เมื่อได้ยินหญิงสาวร้องเสียงหลง อนาคีนก็รีบสาวเท้ามาถามไถ่อีกฝ่ายทันที "มะ ไม่ เป็นไรค่ะ" อัญญาจับแขนตัวเองเเน่นก่อนจะตอบอีกฝ่ายไปด้วยความเกรงใจ "มีอะไรให้ช่วยมั้ย" อนาคีนถามอย่างลังเลอีกครั้ง เพราะจากที่สังเกตมาชุดของหญิงสาวน่าจะค่อนข้างถอดยากน่าดู และในห้องนี้ก็มีเพียงเขาและเธอ หากเขาไม่ช่วยเห็นทีคืนนี้เธอก็คงไม่ได้พักผ่อนเป็นแน
Baca selengkapnya
เราเป็นสามีภรรยากัน!
เมื่อร่างแกร่งทนต่อความต้องการของตัวเองไม่ไหว เขาจึงรีบกดความแข็งแกร่งเข้าไปในดอกไม้งามทันที "อ๊.. อึก จะ เจ็บ!!" "ฮื่อออ.. เจ็บบบบ" ร่างบางร้องอย่างเจ็บปวดน้ำตาไหลพราก อย่างน่าสงสาร อึก!! "ไม่ต้องกลัวนะ อย่าเกรง" ชายหนุ่มพยายามควบคุมความต้องการที่มีอยู่ของตัวเอง ก่อนจะพูดปลอมพร้อมจูบซับน้ำตาให้หญิงสาวร่างเล็กใต้ร่างก่อนจะ บดจูบที่ริมฝีปากอวบอิ่มอย่างเรียกร้อง "อื่ม อือ.." ทั้งสองร่างเริ่มส่งเสียงครวญครางอีกครั้ง เมื่อความรู้สึกปรารถนาเข้าครอบงำคนทั้งคู่ อนาคีนเองก็บดจูบอัญญาอย่างเร้าร้อนเรียกร้องมากขึ้น จนทำให้ร่างบางเผลอไผลไปกับสัมผัสวาบวามที่ชายหนุ่มมอบให้อย่างหลงลืมความเจ็บแปรเปลี่ยนเป็นความต้องการที่กำลังปะทุขึ้น "อึก อ๊ะ" "เจ็บบ!! อึก" เมื่อหญิงสาวร่างบางเริ่มพร้อมอย่างเต็มที่ตัวเขาเองก็รุ่มร้อนจนทนไม่ไหว เหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆ อย่างทรมาน ชายหนุ่มตัดสินใจดันแก่นกายแข็งแกร่งเข้าไปในดอกไม้งามอย่างยากลำบากอีกครั้ง ทั้งสองร่างกรองกอดกันอย่างแนบแน่น ทรมานด้วยความปรารถนาถึงขั้นสุด บทเพลงรักกำลังบรรเลงขึ้นภายใต้ ห้องนอน
Baca selengkapnya
ตัดสินใจ
หลังจากอัญญาและอนาคีน แต่งตัวเสร็จทั้งคู่ก็ลงมาทานอาหารด้วยกัน แต่บรรยากาศกลับเงียบสนิทไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว ทั้งสองคนนั่งทานอาหารยามสายโดยไม่มีใครพูดอะไร ซ้ำยังเวลานั่งทานอาหารทุกครั้งที่ทั้งคู่เผลอสบตากันเข้า ก็จะเป็นอัญญาเองที่ชอบเบี่ยงสายตาหลบสายตาคมสีดำสนิทนั่นอย่างไม่รู้สาเหตุ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไรแต่ความรู้สึกทุกครั้งที่ถูกเขาจ้องมอง ตัวเธอเองจะรู้สึกเหมือนตัวเขาแผ่ความไม่พอใจออกมาทางสายตา แต่ก็จะให้เธอเผชิญหน้ากับเขาโดยที่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย ตัวเธอเองก็เหมือนจะยังไม่พร้อมและทำใจยังไม่ได้ ไม่ใช่รังเกียจหรือไม่พอใจ แต่เป็นเพราะเธออายจนสุดจะทนต่างหากเล่า ทุกครั้งทุกเวลาเธอเคยเป็นสายมั่น สาวสมัยใหม่ คุณหนูที่ไม่เคยกลัว หรือหวั่นไหวกับอะไร กับเรื่องที่เธอเป็นคนเลือกเเละตัดสินใจยิ่งไม่ใช่เรื่องที่เธอจะต้องมาคิดหวั่นใจเลยด้วยซ้ำ เพราะทุกเรื่องที่เธอตัดสินใจทำลงไป คือเรื่องที่เธอมั่นใจว่าจะไม่มาคิดเล็กคิดน้อยกับมันอีกเป็นครั้งที่สองต่างหาก แต่ไหนเลยพออยู่ต่อหน้าชายหนุ่มที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีป้ายแดงของเธอคนนี้ ทำไมความมั่นใจที่สั่งสมมาอย่างแข็งแกร
Baca selengkapnya
รบกวานด้วยนะ คุณสามี
ร่างบางกำลังถือถาดของว่างพร้อมกับชาหอมกรุ่น เดินขึ้นบันใดไปชั้นสอง ตรงไปยังห้องหนังสือที่หมาย "ฟู่....." ก๊อกๆๆ สองเท้าเรียวหยุดนิ่งแล้วสุดลมเข้าปอดลึกๆ เรียกสติก่อนจะใช้มือเรียวเคาะประตูบานใหญ่เพื่อขอนุญาตคนข้างในก่อนอย่างมีมารยาท "เชิญ!" เสียงทุ้มบอกอนุญาต ด้วยท่าทีนิ่งเรียบ โดยไม่ได้เบนสายตาขึ้นไปมองแม้แต่น้อย ร่างระหงเปิดประตูบานใหญ่ หลังได้รับเสียงอนุญาตก่อนเธอจะเดินสาวเท้าเรียวเข้าไปข้างใน หวังเดินมุ่งตรงไปที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ทันที สายตากลมแอบลอบสำรวจภายในห้องที่ถูกตกแต่งด้วยหนังสือ ที่จัดเข้าหมวดหมู่อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย "มีอะไร" ร่างสูงยังคงนั่งก้มหน้าอ่านเอกสารกองหนาอยู่เช่นเดิม "เอ่อ.. ฉะ อัญญา เอาของว่างมาให้เฮียคีนค่ะ" ในเมื่อตัดสินใจที่จะทำตามที่ตัวเองต้องการและยอมรับผลของมันอย่างเต็มใจ เพราะฉะนั่นอย่างแรกที่ต้องทำคือเธอต้องยอมปรับตัวให้ชินกับสถานะใหม่ของตัวเองก่อนเป็นอันดับแรก อานาคีนขมวดคิ้วหนาเล็กน้อยก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองร่างงามที่กำลังยืนถือถาดของว่างกับน้ำชากลิ่นหอมกรุ่นหน้าโต๊ะตัวหนาด้วยท่าทีร่าเริง ใบหน้านวลเผยรอยยิ้มน้อยๆ ตรงมุมปากอิ่มน่าสั
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status