ตอนที่ 5: อ่างสรงน้ำหินอ่อน

ตอนที่ 5: อ่างสรงน้ำหินอ่อน

เสียงระฆังทองเหลืองบอกเวลาสี่ทุ่มดังกังวานแผ่วเบามาจากหอนาฬิกาไกลลิบ ความเงียบสงัดเข้ายึดครองปีกตะวันออกของพระราชวังวาเลนเทียร์ ลมหนาวพัดกรูอยู่นอกบานหน้าต่างกระจกหนา ทว่าภายในห้องสรงน้ำส่วนพระองค์ บรรยากาศกลับอบอวลไปด้วยไอความร้อนสีขาวจางและกลิ่นหอมผ่อนคลายของน้ำมันสกัดจากเปลือกไม้ซีดาร์ผสมกลิ่นดอกส้ม

ลูเซียนคุกเข่าอยู่ริมขอบอ่างสรงน้ำหินอ่อนสีขาวสลักลายกุหลาบ อ่างน้ำขนาดใหญ่ฝังระดับลงกับพื้นห้อง รองรับน้ำอุ่นที่ไหลรินลงมาจากท่อทองเหลืองรูปหัวสิงโตอย่างต่อเนื่อง ไอน้ำอุ่นลอยกระทบผิวกายจนใบหน้าขาวเนียนเริ่มขึ้นสีชมพูระเรื่อ เด็กหนุ่มเอื้อมมือวักน้ำขึ้นตรวจสอบอุณหภูมิ ปลายนิ้วสัมผัสความอุ่นกำลังพอดี จากนั้นจึงหยดน้ำมันหอมระเหยลงไปสามหยด ผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นวงกว้างส่งกลิ่นหอมละมุนฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงดังขึ้นเบื้องหลัง ลูเซียนขยับตัวลุกขึ้นยืนประสานมือไว้ข้างหน้า ค้อมศีรษะลงทำความเคารพอย่างนอบน้อม

อเล็กซานเดอร์ก้าวผ่านม่านผ้าโปร่งเข้ามาในห้อง พระองค์สวมเพียงเสื้อคลุมผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มเนื้อหนา ผูกสายรัดเอวไว้หลวมๆ สาบเสื้อเปิดกว้างเผยให้เห็นแผงอกกำยำและแนวกล้ามเนื้อหน้าท้องที่ไร้ร่องรอยไขมัน เส้นผมสีเข้มตัดสั้นยังคงแห้งสนิท สันกรามคมกริบและแววตาสีฮาเซลล้ำลึกทอดมองมหาดเล็กหนุ่มนิ่งสนิท

"น้ำอุ่นพร้อมแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" ลูเซียนเอ่ยรายงานเสียงเบา

อเล็กซานเดอร์ไม่ตอบ พระองค์ปลดสายรัดเอวออก ปล่อยให้เสื้อคลุมผ้าไหมตัวหนาเลื่อนหลุดจากไหล่กว้างตกลงไปกองบนพื้นหินอ่อน ร่างสูงใหญ่กำยำไร้อาภรณ์ก้าวลงสู่อ่างน้ำอุ่นทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ผิวน้ำกระเพื่อมไหวซัดเข้าหาขอบหินอ่อน เจ้าชายเอนแผ่นหลังกว้างพิงขอบอ่าง หลับตาลงเพื่อผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการประชุมสภาขุนนางตลอดช่วงบ่าย

ลูเซียนก้มลงหยิบฟองน้ำธรรมชาติเนื้อนุ่มและสบู่สมุนไพรขึ้นมา คุกเข่าลงข้างขอบอ่างด้านหลังองค์รัชทายาท

"กระหม่อมจะช่วยขัดผิวให้นะพ่ะย่ะค่ะ"

เด็กหนุ่มชุบฟองน้ำลงในน้ำอุ่น ชโลมฟองสบู่เนียนละเอียดลงบนแผ่นหลังกว้าง ลูเซียนลากฟองน้ำผ่านแนวบ่าหนาและกล้ามเนื้อสันหลังที่ตึงแน่นอย่างระมัดระวัง สัมผัสความร้อนจากผิวกายของอเล็กซานเดอร์ส่งผ่านฟองน้ำขึ้นมาถึงฝ่ามือ ลูเซียนค่อยๆ ขยับมือเป็นวงกลม นวดคลายกล้ามเนื้อตามจังหวะที่เคยเรียนรู้มา

อเล็กซานเดอร์ส่งเสียงคำรามในลำคอแผ่วเบาด้วยความผ่อนคลาย กล้ามเนื้อที่เคยตึงเกร็งเริ่มคลายตัวลง ทว่าความเงียบที่ปกคลุมอยู่กลับทำให้เสียงสายน้ำและเสียงลมหายใจของทั้งคู่ดังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อขัดหลังจนทั่ว ลูเซียนเอื้อมตัวไปข้างหน้าเพื่อตักน้ำอุ่นมาราดชะล้างฟองสบู่บนไหล่กว้าง ทว่าผิวกระเบื้องหินอ่อนที่เปียกชื้นทำให้หัวเข่าของเขาลื่นไถล ร่างโปร่งบางเสียหลักเซถลาไปข้างหน้าอย่างกะทันหัน

"ระวัง!"

มือแกร่งของอเล็กซานเดอร์เอื้อมคว้าหมับเข้าที่เอวคอดของลูเซียนได้อย่างแม่นยำ ทว่าแทนที่จะดันตัวมหาดเล็กหนุ่มกลับขึ้นไปบนฝั่ง แรงกระชากมหาศาลกลับดึงรั้งร่างของลูเซียนให้ร่วงหล่นลงสู่อ่างน้ำอุ่นทันที

ตูม!

น้ำในอ่างแตกกระจายซัดสาดขึ้นมาเปียกชุ่ม ลูเซียนสำลักน้ำเล็กน้อยขณะทะลึ่งตัวขึ้นมาเหนือน้ำ สองมือคว้าสะเปะสะปะไปเกาะเข้ากับแผงอกแกร่งของอเล็กซานเดอร์เพื่อพยุงตัว

เครื่องแบบมหาดเล็กเปียกโชกในพริบตา เสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาวเนื้อบางเปียกแนบสนิทไปกับผิวเนื้อเนียนละเอียดจนโปร่งใส เผยให้เห็นทรวดทรงช่วงอกบาง เอวคอดกิ่ว และยอดอกสีชมพูอ่อนใต้ร่มผ้าอย่างชัดเจน กางเกงสแล็กสีเข้มชุ่มน้ำเกาะแนบไปกับสะโพกและเรียวขา ลูเซียนเงยหน้าขึ้น หอบหายใจถี่รัว ปอยผมสีบลอนด์เปียกน้ำลู่แนบไปกับแก้มใส ดวงตาสีฟ้าเบิกกว้างด้วยความตระหนก

"ฝะ... ฝ่าบาท กระหม่อมขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ!" ลูเซียนรีบดันตัวออกจากแผงอกหนา พยายามจะปีนขึ้นจากอ่าง

ทว่าท่อนแขนแกร่งของอเล็กซานเดอร์กลับโอบรัดเอวบางไว้แน่น ไม่ยอมให้ขยับหนีไปไหน ร่างสูงใหญ่ขยับเข้าประชิด ดันร่างของลูเซียนไปจนแผ่นหลังแนบติดกับขอบหินอ่อนเย็นเฉียบ

"จะรีบไปไหน" สุรเสียงทุ้มต่ำดังก้องชิดริมหู แหบพร่าและร้อนจัดจนน่าใจหาย

อเล็กซานเดอร์ก้มลงมองเรือนร่างเปียกน้ำของเด็กหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาสีฮาเซลลุกวาวด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่สะกดกลั้นไว้ไม่อยู่อีกต่อไป สายตาคมกริบไล่มองหยดน้ำที่เกาะพราวบนริมฝีปากอิ่ม เลื่อนลงมาตามลำคอระหง และแผ่นอกบางที่กระเพื่อมไหวตามจังหวะหายใจหอบ

"ฝ่าบาท... ปล่อยกระหม่อมเถิดพ่ะย่ะค่ะ เครื่องแบบเปียกหมดแล้ว..." ลูเซียนเอ่ยทูลเสียงสั่น พยายามยกมือขึ้นดันไหล่กว้างไว้เพื่อรักษาระยะห่าง

"เครื่องแบบเปียก ก็ถอดมันออกสิ"

อเล็กซานเดอร์ไม่ปล่อยให้ลูเซียนได้ปฏิเสธ พระองค์โน้มใบหน้าคมคายลงมาประกบปิดริมฝีปากอิ่มในทันที

สัมผัสแรกหนักหน่วงและดุดัน ลูเซียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ปลายลิ้นร้อนชื้นสอดแทรกเข้ามาในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ กวาดต้อนและเรียกร้องการตอบสนองอย่างหิวกระหาย อเล็กซานเดอร์บดจูบลงมาอย่างลึกซึ้ง ดื่มด่ำรสชาติหวานล้ำที่ปรารถนามาตลอดทั้งวัน ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งคู่สอดประสานกันท่ามกลางเสียงน้ำกระเพื่อมไหว

ลูเซียนส่งเสียงครางอู้อี้ในลำคอ เรี่ยวแรงที่เคยมีเริ่มมลายหายไป สัมผัสวาบหวามและแรงดึงดูดมหาศาลทำให้สมองของเขาขาวโพลน สองมือที่เคยดันแผงอกแกร่งไว้แปรเปลี่ยนเป็นขยุ้มต้นแขนหนาเพื่อยึดเหนี่ยว

อเล็กซานเดอร์ผละริมฝีปากออกช้าๆ เลื่อนลงมาขบเม้มซอกคอขาวเนียนและรอยต่อไหปลาร้า พระองค์จงใจกดจูบเน้นย้ำจนเกิดรอยรักสีแดงระเรื่อใต้ผิวเนื้อ ลูเซียนแหงนหน้าขึ้น สูดปากด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน ปลายนิ้วเรียวจิกเกร็งลงบนบ่ากว้าง

มือหนาของอเล็กซานเดอร์เริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่เปียกชุ่มของลูเซียนออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็ว แหวกสาบเสื้อออกแล้วเลื่อนฝ่ามือร้อนจัดลูบไล้ไปตามแนวสีข้าง เอวคอด และแผ่นหลังเนียนนุ่ม สัมผัสหยาบกร้านจากการจับดาบสะกิดผิวจนลูเซียนสะท้านไปทั้งร่าง

"เจ้าสวยเหลือเกิน ลูเซียน..." อเล็กซานเดอร์กระซิบเสียงพร่า สบตากับดวงตาสีฟ้าที่ฉ่ำปรือไปด้วยแรงอารมณ์

พระองค์ยกท่อนขาเพรียวบางของลูเซียนขึ้นเกี่ยวเอวสอบไว้ รั้งร่างโปร่งบางเข้ามาแนบชิดจนไร้ช่องว่างใดๆ กั้นขวาง สัมผัสแนบแน่นใต้ผิวน้ำอุ่นทำให้ลูเซียนสะดุ้งตัวโยน ใบหน้าหวานเห่อร้อนจนแดงก่ำไปถึงใบหู

"ฝ่าบาท... ยะ... หยุดก่อน..." ลูเซียนเอ่ยห้ามเสียงแผ่ว ทว่ากลับไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืน

"ข้าสั่งให้เจ้าหยุดพูด"

อเล็กซานเดอร์บดจูบลงมาอีกครั้ง ตัดทุกเสียงทัดทานให้จมหายไปในลำคอ พระองค์เริ่มเคลื่อนไหวร่างกายทวงสิทธิ์ความเป็นเจ้าของอย่างเต็มกำลัง ความร้อนแรงในอ่างน้ำอุ่นแผ่ขยายออกไปจนทั่วห้อง ไอน้ำที่ลอยคลุ้งช่วยบดบังภาพความสัมพันธ์ต้องห้ามที่กำลังดำเนินไปอย่างเร่าร้อนและลึกซึ้ง

เสียงคลื่นน้ำซัดกระทบขอบหินอ่อนผสานกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงยาวนานหลายชั่วโมง ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยอำนาจและความปรารถนาอันล้นพ้น อเล็กซานเดอร์กอดรัดลูเซียนไว้แนบอก ตอกย้ำสัมผัสและฝากรอยตีตราไว้ทั่วเรือนร่างขาวผ่อง จนกระทั่งพายุอารมณ์สงบลงในที่สุด

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน

อเล็กซานเดอร์ก้าวขึ้นจากอ่างน้ำ คว้าเสื้อคลุมผืนใหม่มาสวมใส่ พระองค์ยืนมองลูเซียนที่กำลังพยุงร่างกายอันอ่อนล้าขึ้นมาจากน้ำด้วยสายตานิ่งสงบทว่าแฝงประกายความพึงพอใจอย่างเปิดเผย

"กลับไปพักผ่อนได้แล้ว" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น ราบเรียบราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น "พรุ่งนี้เช้า อย่ามาสาย"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ... ฝ่าบาท" ลูเซียนตอบรับด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ค้อมศีรษะลงต่ำเพื่อซ่อนใบหน้าที่ยังคงร้อนผ่าว

เด็กหนุ่มคว้าผ้าขนหนูผืนใหญ่มาพันกาย เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมแห้งตัวใหม่ แล้วค่อยๆ ก้าวเท้าออกจากห้องสรงน้ำ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก ทุกย่างก้าวที่เดินผ่านโถงทางเดินมืดสลัวกลับสู่เขตเรือนพักคนรับใช้ ร่างกายของเขารู้สึกระบมไปทุกส่วน

เมื่อกลับถึงห้องพัก ลูเซียนปิดประตูลงกลอนอย่างเงียบเชียบ เขายืนอยู่หน้ากระจกเงาบานเก่า ปลดเสื้อคลุมออกมองเงาสะท้อนของตัวเอง แสงจันทร์ส่องกระทบผิวขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยจูบสีแดงเข้มประดับอยู่ทั่วลำคอ ไหล่ และแผงอก

ลูเซียนยกมือขึ้นแตะรอยรักบนลำคอ ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนที่ยังคงหลงเหลืออยู่ หัวใจเต้นกระตุกด้วยความสับสนและหวาดหวั่น รับรู้ได้ในทันทีว่าบัดนี้ ความสัมพันธ์ลับหลังม่านพระราชวัง ได้เปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาลแล้ว