ตอนที่ 4: ความสนใจที่น่ารำคาญ

ตอนที่ 4: ความสนใจที่น่ารำคาญ

แสงแดดช่วงสายสาดส่องลงบนผืนทรายสีทองของลานฝึกซ้อมดาบและขี่ม้าประจำพระราชวังวาเลนเทียร์ ลมหนาวที่พัดกรูผ่านกำแพงหินช่วยบรรเทาความอบอ้าวได้เพียงเล็กน้อย ทว่าบรรยากาศรอบสนามกลับเต็มไปด้วยไอความร้อนจากแรงปะทะ เสียงเกือกม้าศึกกระทืบพื้นทรายเป็นจังหวะหนักแน่น ผสานกับเสียงกังวานของเหล็กกล้าที่ฟาดฟันเข้าหากันอย่างดุดัน

ลูเซียนยืนนิ่งอยู่ใต้ร่มเงาของศาลาพักข้างสนาม สองมือประคองถาดเงินบรรจุเหยือกน้ำผลไม้เย็นฉ่ำและผ้าลินินสีขาวสะอาดไว้ในระดับเอวอย่างสำรวม เครื่องแบบมหาดเล็กประจำการของเขายังคงเรียบกริบไร้ที่ติ แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างสง่างาม ทว่าภายในใจกลับยังคงมีกระแสความร้อนผ่าวแล่นริ้วอยู่ตรงข้อมือข้างขวา รอยสัมผัสหนักแน่นจากฝ่ามือของอเล็กซานเดอร์ในห้องบรรทมเมื่อเช้าตรู่ยังคงทิ้งร่องรอยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะลบเลือน

"มายืนตากแดดตรงนี้นี่เอง มหาดเล็กคนใหม่ขององค์รัชทายาท"

เสียงทักทายร่าเริงดังขึ้นจากด้านข้าง ลูเซียนหันไปมองเล็กน้อย นายทหารราชองครักษ์หนุ่มสองนายในชุดเกราะเบาสีเงินเดินตรงเข้ามาหยุดยืนหน้าศาลาพัก ทั้งคู่เพิ่งเสร็จสิ้นการฝึกซ้อมยิงธนู ใบหน้าชุ่มเหงื่อฉายรอยยิ้มเปิดเผย

"ข้าชื่อร้อยโทจูเลียน ส่วนนี่ร้อยโทมาร์คัส" นายทหารร่างสูงเอ่ยแนะนำตัวพลางปลดถุงมือหนังออก สายตาจับจ้องใบหน้าขาวเนียนของลูเซียนด้วยความสนใจ "พวกเราได้ยินเรื่องของเจ้าตั้งแต่เมื่อวาน คนในวังลือกันให้แซ่ดว่ามีมหาดเล็กหน้าใหม่ผ่านการทดสอบวันแรกโดยไม่โดนเจ้าชายสั่งลงโทษ"

"สวัสดีครับท่านนายทหาร" ลูเซียนค้อมศีรษะลงเล็กน้อยตามมารยาท รักษาน้ำเสียงให้นุ่มนวลและเว้นระยะห่างอย่างพอเหมาะ "กระหม่อมเพียงปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งเท่านั้นครับ"

"พูดจาสุภาพเสียจริง" มาร์คัสก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว โน้มตัวลงมาสบตากับดวงตาสีฟ้าใสตรงๆ "ผิวพรรณเจ้าดูไม่เหมือนคนจากย่านตลาดเก่าเลยสักนิด ยืนตากแดดนานๆ แบบนี้ผิวจะเสียหมด มาหลบตรงร่มเงาฝั่งนี้ดีกว่าไหม เดี๋ยวพวกข้าช่วยถือถาดให้"

"ขอบพระคุณในความหวังดีครับ แต่กระหม่อมยืนตรงนี้สะดวกกว่า" ลูเซียนปฏิเสธอย่างนุ่มนวล พลางขยับถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง ริมฝีปากอิ่มขยับเป็นรอยยิ้มบางเบาตามมารยาทเพื่อไม่ให้เป็นการหักหน้าอีกฝ่าย

ทว่ารอยยิ้มเพียงแผ่วเบานั้นกลับทำให้ดวงหน้างดงามดูสว่างไสวขึ้นจนนายทหารทั้งสองคนถึงกับชะงักสายตา

กลางลานประลองทราย เสียงดาบกระทบกันพลันเปลี่ยนจังหวะ

เคร้ง!

เสียงปะทะของคมดาบเหล็กกล้าดังก้องกังวานและหนักหน่วงกว่าเดิมจนพื้นทรายสะเทือน

อเล็กซานเดอร์ที่กำลังประดาบอยู่กับลอร์ดคาเลบ แอชฟอร์ด ชะงักสายตาคมกริบเหลือบมองไปยังศาลาพัก นัยน์ตาสีฮาเซลหรี่ลงทันทีที่เห็นนายทหารสองนายยืนล้อมรอบมหาดเล็กส่วนพระองค์ ยิ่งเห็นรอยยิ้มบางเบาที่ลูเซียนมอบให้คนอื่น รังสีอำนาจรอบกายขององค์รัชทายาทก็ยิ่งแผ่พุ่งออกมาจนอากาศรอบตัวเย็นยะเยือก

"ฝ่าบาท... พระองค์รุกหนักเกินไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ!"

คาเลบร้องเตือนขณะยกดาบขึ้นรับแรงฟันที่โหมกระหน่ำลงมาอย่างกะทันหัน อเล็กซานเดอร์ไม่ตอบ พระองค์ตวัดดาบยาวด้วยพละกำลังมหาศาล เพลงดาบที่เคยเน้นการซ้อมตามจังหวะแปรเปลี่ยนเป็นการจู่โจมที่ไร้ความปรานี ใบดาบตวัดเฉือนผ่านอากาศจนเกิดเสียงหวีดหวิว รุกไล่หัวหน้าองครักษ์จนฝุ่นทรายฟุ้งกระจาย

เคร้ง! เคร้ง!

อเล็กซานเดอร์ใช้สันดาบกระแทกเข้าที่โคนดาบของคาเลบอย่างรุนแรง พลิกข้อมือเพียงเสี้ยววินาทีก็ปลดอาวุธของอีกฝ่ายจนดาบยาวของคาเลบกระเด็นหลุดมือ ปักลงบนพื้นทรายห่างออกไปสามก้าว

คาเลบยืนหอบหายใจ ยกมือขึ้นยอมแพ้พลางลอบมองตามสายตาของเจ้าชายหนุ่มไปยังศาลาพัก แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อเข้าใจสาเหตุของพายุอารมณ์ในครั้งนี้

อเล็กซานเดอร์ไม่แม้แต่จะรอฟังคำตัดสิน พระองค์สะบัดดาบในมือแล้วโยนทิ้งลงบนแท่นวางอาวุธอย่างไร้ความไยดี สองขายาวก้าวตรงไปยังศาลาพักด้วยย่างก้าวที่หนักแน่นและคุกคาม ฝุ่นทรายใต้รองเท้าบู้ตหนังฟุ้งกระจายตามแรงเหยียบ

จูเลียนและมาร์คัสที่กำลังชวนลูเซียนคุยอยู่สะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงเงาร่างสูงใหญ่ที่ทาบทับลงมา ทั้งสองรีบดีดตัวตรง ทำความเคารพอย่างลนลาน "ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!"

อเล็กซานเดอร์ไม่แม้แต่จะปรายตามองนายทหารทั้งสอง พระองค์ก้าวผ่านหน้าราวกับทั้งคู่เป็นเพียงเศษฝุ่น หยุดยืนประชิดเบื้องหน้าลูเซียนจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกัน

"ออกไปให้พ้น" สุรเสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่งสั้นๆ ราบเรียบแต่เฉียบขาดจนนายทหารทั้งสองหน้าซีด รีบค้อมตัวแล้วล่าถอยออกจากศาลาไปในทันที

บรรยากาศในศาลาพักพลันเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจหนักหน่วงขององค์รัชทายาท

อเล็กซานเดอร์ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าลูเซียน พระองค์สวมเพียงเสื้อเชิ้ตแขนกุดสีดำเนื้อบางที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบชิดไปกับมัดกล้ามเนื้อแผ่นอกและหน้าท้อง ไหล่กว้างสะท้อนแสงแดดเป็นประกาย หยาดเหงื่อเม็ดเล็กไหลผ่านแนวสันกรามคมกริบลงสู่ลำคอแกร่ง กลิ่นอายความร้อนและกลิ่นเหงื่อเจือกลิ่นหนังดิบแผ่ซ่านออกมากดดันประสาทสัมผัสของลูเซียนอย่างรุนแรง

"น้ำพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" ลูเซียนรีบยื่นแก้วน้ำผลไม้ถวายด้วยมือที่พยายามบังคับไม่ให้สั่น

อเล็กซานเดอร์ไม่รับแก้วน้ำ ทว่ามือหนาที่หยาบกร้านกลับเอื้อมคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของลูเซียน กระชากดึงร่างโปร่งบางให้เซถลาเข้ามาแนบชิดกับแผงอกเปียกเหงื่อของพระองค์

ถาดเงินในมือลูเซียนสั่นสะเทือนจนเหยือกน้ำกระทบกันดังกริ๊ก เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาสีฮาเซลที่กำลังวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะในระยะห่างเพียงปลายจมูกเฉียดกัน ลมหายใจร้อนผ่าวของเจ้าชายเป่ารดลงบนพวงแก้มขาวเนียนจนขึ้นสีแดงระเรื่อ

"ข้าสั่งให้เจ้ามาดูแลข้า ไม่ใช่มายืนส่งยิ้มให้ทหารหน้าไหน" อเล็กซานเดอร์เอ่ยลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหงุดหงิดที่ไม่อาจซ่อนเร้น

"กระหม่อมเพียงตอบรับตามมารยาทพ่ะย่ะค่ะ..." ลูเซียนพยายามอธิบาย สบตากับความดุดันตรงหน้าโดยไม่หลบเลี่ยง

"มารยาทงั้นหรือ" อเล็กซานเดอร์บีบกระชับต้นแขนของเด็กหนุ่มแน่นขึ้น ดึงตัวเข้ามาจนหน้าอกของทั้งคู่แนบสนิท "การยืนคุยกระหนุงกระหนิงและส่งยิ้มให้ชายอื่นต่อหน้าข้า คือมารยาทที่เจ้าเรียนรู้มาจากตลาดเก่าหรืออย่างไร"

ลูเซียนเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความไม่ยุติธรรมในคำปรักปรำ ทว่าเขายังคงสะกดอารมณ์ดื้อดึงไว้ใต้ท่าทีสงบนิ่ง "หากทำให้ทรงขุ่นเคือง กระหม่อมขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ"

อเล็กซานเดอร์จ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มแน่น แววตาดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ในดวงตาสีฟ้าคู่นั้นกลับยิ่งกระตุ้นความต้องการเอาชนะในใจของเจ้าชายให้ลุกโชน พระองค์ลดมือข้างหนึ่งลงไปคว้าผ้าลินินสีขาวบนถาดเงินขึ้นมา ยัดใส่มือของลูเซียนอย่างเอาแต่ใจ

"ซับเหงื่อให้ข้า" สุรเสียงทุ้มสั่งการเผด็จการ "เดี๋ยวนี้"

ลูเซียนสูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆ ยกสองมือที่ถือผ้าลินินขึ้นแตะลงบนผิวเนื้ออุ่นจัดตรงลำคอขององค์รัชทายาท

ระยะห่างที่แนบชิดจนแทบไม่มีช่องว่างทำให้ลูเซียนต้องเขย่งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่เต้นตุบๆ ใต้ผิวเนื้อแกร่ง เขาค่อยๆ ซับเหงื่อจากลำคอ ไล่ขึ้นไปยังสันกรามคมและขมับ ทุกการเคลื่อนไหวแผ่วเบาและนุ่มนวล ทว่าสายตาคมกริบของอเล็กซานเดอร์กลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าของเขาแม้แต่วินาทีเดียว

อเล็กซานเดอร์ก้มลงมองวงหน้าเรียวเนียนที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจผ่าน กลิ่นกายสะอาดละมุนดั่งสบู่และดอกไม้ป่าของลูเซียนช่วยดับความหงุดหงิดในอกลงได้อย่างน่าประหลาด พระองค์เลื่อนมือหนาขึ้นมาโอบกระชับเอวคอดของมหาดเล็กหนุ่มไว้หลวมๆ เพื่อรั้งไม่ให้อีกฝ่ายถอยหนี

ลูเซียนชะงักมือที่กำลังซับเหงื่อ หัวใจเต้นกระหน่ำกับสัมผัสรุกล้ำกลางลานแจ้ง แม้จะมีร่มเงาของศาลาบังสายตาคนนอกไว้ แต่การกระทำเช่นนี้มันเกินเลยขอบเขตของเจ้านายและคนรับใช้ไปไกลมากแล้ว

"เสร็จแล้วพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท" ลูเซียนเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามดันตัวออกห่าง

อเล็กซานเดอร์ไม่ยอมปล่อยมือ พระองค์โน้มใบหน้าคมคายลงมาจนริมฝีปากแทบจะแตะเข้ากับใบหูขาวสะอาดของลูเซียน สุรเสียงทุ้มต่ำกระซิบสั่งด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่แฝงความเด็ดขาดจนสั่นสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"จำไว้ให้ดี ลูเซียน... ตราบใดที่เจ้ายังสวมเครื่องแบบของข้า สายตาของเจ้า รอยยิ้มของเจ้า และคำพูดของเจ้า มีไว้สำหรับข้าคนเดียวเท่านั้น ห้ามเจ้าส่งยิ้มหรือสนทนากับใครเกินความจำเป็นอีกเป็นอันขาด"

เจ้าชายผละออกช้าๆ สบตากับดวงตาสีฟ้าที่กำลังไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก ก่อนจะปล่อยมือจากเอวบาง แล้วคว้าแก้วน้ำผลไม้ขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

อเล็กซานเดอร์หันหลังก้าวเดินออกจากศาลาพัก ทิ้งให้ลูเซียนยืนนิ่งอยู่ตามลำพัง สองมือบีบผ้าลินินชุ่มเหงื่อไว้แน่น ขอบเขตหน้าที่ที่เขาพยายามรักษาไว้ เริ่มพังทลายลงทีละน้อยด้วยเงื้อมมือขององค์รัชทายาทผู้เอาแต่ใจ