บทที่ 5 แก๊งสาวแซ่บ

ณ คาเฟ่กลางใจเมืองพั้นซ์ในชุดเดรสสายเดี่ยวเว้าหลังตัวสั้นสีขาวก้าวเข้ามาในร้านอย่างมั่นใจ ดึงสายตาของคนทั้งร้านให้หันมามองได้ไม่ยาก

ที่โต๊ะริมสวน แก๊งเพื่อนสาวสี่คนของเธอนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ไอริส สาวสวยดีกรีเจ้าของแบรนด์เสื้อผ้า นารา เซเลบสาวสายปาร์ตี้ เชอร์รี่ เพื่อนสาวสุดแซ่บ และ กวาง สาวหวานซ่อนเปรี้ยวผู้จัดการฝ่ายการตลาดบริษัทใหญ่

"มาสายนะแม่" นาราเอ่ยทักเป็นคนแรก ยกลาเต้ร้อนขึ้นจิบ "นึกว่าโดนหมอภีมสูบพลังจนลุกจากเตียงไม่ไหวเสียอีก"

"เอารถไปเข้าศูนย์มาน่ะ" พั้นซ์ตอบเรียบๆ ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้นวมนุ่มตรงข้ามไอริส

"อุ้ย!" เชอร์รี่ที่กำลังตักชีสเค้กเข้าปากถึงกับสะดุด สายตาจ้องเขม็งไปที่ลำคอของพั้นซ์ทันที

"พั้นซ์! คอนั่นมันอะไรยะ!"

พั้นซ์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยกมือขึ้นแตะรอยที่ลำคอเบาๆ แม้เธอจะพยายามใช้คอนซีลเลอร์เกรดดีที่สุดกลบไว้แล้ว แต่รอยจูบเน้นๆ ที่กดซ้ำตรงจุดเดิม ยังคงมองเห็นได้อย่างชัดเจนในระยะใกล้

"ไหนดูสิ" ไอริสขยับตัวเข้ามาใกล้ ชะโงกหน้ามองรอยแดงก่ำเป็นจุดๆ บนผิวเนียนของเพื่อน

"โอ้โห... รอยใหม่ซ้อนรอยเก่า หมอภีมเขากินตัวเธอแทนข้าวแล้วไงจ๊ะ พั้นซ์"

"ไม่ใช่แค่คอนะ ฉันว่าที่ข้อมือก็มี" กวางชี้มือไปที่ข้อมือบางของพั้นซ์ที่มีรอยรัดเป็นแถบแดงจางๆ แม้จะทายามาแล้วก็ตาม

"นี่มันรอยอะไรน่ะพั้นซ์ รอยเชือกเหรอ หรือว่า..."

พั้นซ์หัวเราะเบาๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆ

"อ๋อ... พอดีช่วงนี้ไข้ขึ้นสูงน่ะ"

"หมอเลยจับฉีดยาแรงไปหน่อย"

"ฉีดยาเหรอ!" เชอร์รี่หัวเราะร่าจนแทบสำลักเครื่องดื่ม

"ยาตัวไหนจ๊ะ ฉีดท่าไหนถึงได้ขึ้นรอยเป็นแถบยาวไปถึงไหล่ขนาดนั้นน่ะยัยพั้นซ์!"

"ก็ฉีดเข็มใหญ่ ยาแรง รีดพิษไข้ได้ดีทีเดียวแหละ" พั้นซ์ตอบเรียบๆ

"แรงตลอดคู่นี้" นารายิ้มเอ็นดูเพื่อน

"รู้หรอกนะว่ารักกันแรง ขยันสร้างรอยกันจริง ไม่กลัวคนอื่นมองว่าคุณหมอภีมเขาเป็นพวกโหดร้ายหรือไง ลุคออกจะสุภาพ ดูเป็นเทพบุตรผู้ดีขนาดนั้น ไม่น่าเชื่อว่าจะดุบนเตียง"

"นั่นสิ" กวางเสริม

"เห็นคุณหมอภีมทีไร พูดจาเพราะตลอด ไม่คิดเลยว่าจะรักกันรุนแรงขนาดนี้ พั้นซ์ แกโดนขย้ำขนาดนี้ทนไหวได้ยังไงเนี่ย"

เพื่อนในกลุ่มทุกคนต่างรู้ดีว่าความรักของพั้นซ์กับภีมเป็นสายคลั่งรักรุนแรง บทจะหวานก็หวานบาดจิต บทจะร้อนแรงก็เผ็ดร้อนแต่พวกเธอรู้เพียงแค่เปลือกนอกเท่านั้น...

ไม่มีใครรู้ลึกไปถึงเรื่องพันธนาการ หรือรสนิยมสุดโต่งที่ซ่อนอยู่ เพราะพั้นซ์เก็บเรื่องนั้นไว้เป็นความลับระหว่างเธอกับภีมสองคนเท่านั้น

"ทนไหวสิ ชอบด้วยซ้ำ" พั้นซ์ยกเครื่องดื่มขึ้นจิบ

"ถ้าออ่อนโยนเกินไป ฉันเบื่อตายพอดี"

"จ้าแม่คนแซ่บ!" เชอร์รี่เบ้ปากหมั่นไส้

"ให้มันได้อย่างนี้สิ สมแล้วที่เป็นยัยพั้นซ์ เภสัชกรสาวสายมั่น"

ในขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะเฮฮา ไอริสที่เงียบมานานก็วางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเบาๆ ดึงความสนใจของทุกคนในโต๊ะ ไอริสมองหน้าพั้นซ์ด้วยสายตาจริงจัง ไร้แววขบขันเหมือนคนอื่น

"แกก็ขำออกเนอะยัยพั้นซ์" ไอริสเอ่ยขึ้น

"รู้เรื่องที่คลินิกคุณหมอภีมหรือยัง"

พั้นซ์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

"เรื่องอะไร"

"ก็เรื่องแพทย์ผิวหนังคนใหม่ที่เพิ่งย้ายเข้ามาไง" ไอริสขยับตัวเข้ามาใกล้โต๊ะมากขึ้น

"ฉันได้ข่าวมาจากแก๊งเพื่อนหมอว่าหมออัญย้ายเข้ามาทำงานที่คลินิกภีมได้สักพักแล้วไม่ใช่เหรอ"

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบลงทันตา เชอร์รี่และนารามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ขณะที่กวางทำหน้าสงสัย

"ย้ายเข้ามาแล้ว ทำไมเหรอ"พั้นซ์ตอบเสียงเรียบ

"ย้ายเข้ามาธรรมดาที่ไหนล่ะแก!" ไอริสเตือนเสียงเข้ม

"หมออัญคนนั้นน่ะ คืออดีตคนรักเก่าของคุณหมอภีมสมัยเรียนแพทย์นะยะ! ถึงจะเลิกกันไปนานแล้ว แต่ฉันสืบมาว่ายัยนั่นไม่ได้ย้ายมาเพราะเรื่องงานอย่างเดียวหรอก ยัยนั่นตั้งใจจะมาเคลมหมอภีมคืน!"

"ย้ายมาเพราะอยากได้ผัวเก่าคืนงั้นสิ" เชอร์รี่อุทานเบาๆ

"กล้ามากนะ ย้ายมาทำงานคลินิกเดียวกันเนี่ย"

"ใช่!" ไอริสพยักหน้าเน้นย้ำ "ยัยนั่นไปพูดกับคนในวงการหมอว่า สมัยก่อนเธอกับหมอภีมเข้ากันได้ดีที่สุด เหมาะสมกันที่สุด แถมยังทำเป็นเปรยๆ ว่าหมอภีมยังไม่มีใครจริงจัง ภาพลักษณ์ภายนอกของคุณหมอเขานิ่งๆ สุภาพ ไม่เคยเปิดตัวแกออกสื่อจริงจัง ยัยอัญเลยคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์เต็มที่!"

พั้นซ์ฟังสิ่งที่ไอริสพูดพลางหยิบหลอดขึ้นมาคนแก้วช้าๆ รอยยิ้มมุมปากของเธอยังคงไม่หายไป แต่มันแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกขนลุก

"แล้วยัยนั่นทำอะไรอีกไหม" พั้นซ์ถาม

"ก็ขยันเดินเข้าห้องทำงานหมอภีม ชวนกินข้าวกลางวันบ้าง เอาขนมไปให้บ้าง แถมยังชอบปล่อยข่าวลือให้พนักงานในคลินิกเข้าใจผิดว่าเธอกับหมอภีมกำลังกลับมาสปาร์กกันใหม่" ไอริสทำสีหน้าหงุดหงิดแทนเพื่อน

"แกจะไม่ทำอะไรหน่อยเหรอพั้นซ์ ยอมให้ยัยนั่นมาเดินเพ่นพ่านลอยหน้าลอยตาในพื้นที่ของแกได้ยังไง"

"ระวังหน่อยก็ดีนะพั้นซ์" นาราช่วยเตือนด้วยความหวังดี

"ผู้หญิงประเภทนี้อันตรายมากนะ ยิ่งเคยมีอดีตด้วยกันมาก่อน ยิ่งประมาทไม่ได้ โดยเฉพาะแฟนเก่า"

"นั่นสิ" กวางพยักหน้าเห็นด้วย

"ถึงคุณหมอภีมเขาจะรักแกมาก แต่ถ่านไฟเก่าขยันอ่อยขยันหยอดทุกวันแบบนั้น มันก็น่าหงุดหงิดนะ แกควรรีบไปแสดงตัวเป็นเจ้าของให้ชัดเจนได้แล้ว"

พั้นซ์เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยท่าทางผ่อนคลายสายตามองเพื่อนทีละคนด้วยความมั่นใจเกินร้อย

"แสดงตัวเหรอ... ทำไมฉันต้องลดตัวไปทำอะไรแบบนั้นด้วย"

"ถ้าผู้หญิงคนนั้นอยากเล่นเกมถ่านไฟเก่า ก็ปล่อยให้เล่นไปสิ"

"แกหมายความว่าไงยัยพั้นซ์" เชอร์รี่ถามขึ้น

"แกจะปล่อยให้ยัยอัญคาบหมอภีมของแกไปกินเหรอ"

"ใครจะยอมให้คาบไป"

"พี่ภีมไม่ใช่กระดูกที่ใครจะมาคาบไปได้ง่ายๆ ยัยนั่นอยากจะเข้าหา อยากจะอ่อยก็ทำไปเถอะ เพราะยิ่งยัยนั่นพยายามเท่าไหร่ มันก็ยิ่งตลกมากเท่านั้น"

"แกไม่หึงเลยเหรอ" ไอริสถามอย่างไม่อยากเชื่อ

"หึงสิ หงุดหงิดด้วย" พั้นซ์ยอมรับตรงๆ

"เมื่อเช้าฉันก็เพิ่งจะประชดพี่ภีมไปชุดใหญ่เรื่องยัยหมออัญเนี่ยแหละ"

"แล้วคุณหมอว่าไงบ้าง" นาราถามด้วยความลุ้น

"เขาก็บอกว่าเขาจัดการเองได้ ให้ฉันอยู่เฉยๆ"

"เขาบอกว่าเขาเป็นของฉันคนเดียว และไม่มีผู้หญิงหน้าไหนแทนที่ฉันได้"

"ว๊ายยยย!" เชอร์รี่เอามือทบอก กรี๊ดเบาๆ

"คุณหมอภีมพูดแบบนี้จริงๆ เหรอแก กรี๊ด! คลั่งรักไม่ไหวแล้ว!"

"อืม เขาพูดแบบนั้นแหละ"

"แต่ฉันก็นะ... คนอย่างฉันไม่เคยเชื่อแค่คำพูดหรอก ยัยนั่นคงยังไม่รู้จักพี่ภีมดีพอ... และคงยังไม่รู้จักฉันดีพอด้วย"

"แกจะทำยังไงให้พวกฉันช่วยไหม" กวางถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่จำเป็นหรอก"

"ถ้ายัยอัญอยากได้พี่ภีมคืนนัก ฉันก็จะทำให้ยัยนั่นเห็นกับตาว่า พี่ภีมไม่มีวันมองผู้หญิงหน้าไหนนอกจากฉัน"

แก๊งเพื่อนสาวมองหน้ากันแล้วพร้อมใจกันถอนหายใจออกมาพวกเธอรู้ดีว่าเวลาที่พั้นซ์เอาจริงและเริ่มเล่นบทนางร้าย ไม่มีใครหน้าไหนรับมือเธอได้แน่นอน

"สมเป็นแกจริงๆ ยัยพั้นซ์" ไอริสหัวเราะเบาๆ

"ฉันกังวลแทบตาย นึกว่าแกจะนั่งซึม ที่ไหนได้... เตรียมดักทางเขาไว้หมดแล้ว"

"เรื่องอะไรฉันต้องซึม"

"ของของฉัน ใครก็แตะไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ยิ่งเป็นของที่ฉันรักมากแบบนี้... ถ้าใครคิดจะแย่ง ก็ต้องเตรียมตัวรับผลที่จะตามมาให้ดีๆ"

"เอาเลยเพื่อน! ฉันสนับสนุน!"

"จัดให้ยัยหมออัญนั่นหน้าแหกไปเลย!"

"เบาๆ หน่อยยัยเชอร์รี่ คนในร้านมองหมดแล้ว" นาราขำก่อนจะห้ามเพื่อน

"แต่ฉันก็เห็นด้วยนะ อย่าไปยอมผู้หญิงแบบนั้น"

พั้นซ์ยกแก้วเครื่องดื่มมาจิบอีกครั้ง ความมั่นใจของเธอตอกย้ำอย่างชัดเจนว่า เธอไม่ใช่เหยื่อที่จะยอมถูกรังแก และไม่ใช่ผู้หญิงที่จะยอมเสียคนรักไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น