บทที่ 4 หึงหวง

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านเข้ามา พั้นซ์ค่อยๆ ขยับตัว มองไปรอบห้อง ไม่พบร่างของแฟนหนุ่มข้างกาย แต่เสียงจากห้องน้ำบอกให้รู้ว่าเขาตื่นนานแล้ว

ไม่กี่นาทีต่อมา ภีมเดินกลับเข้ามาในห้องนอน เขาอยู่ในชุดเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนที่ติดกระดุมเรียบร้อย

"ตื่นแล้วเหรอ"

"เจ็บไปทั้งตัวเลย" พั้นซ์บ่นเบาๆ แม้น้ำเสียงจะดูงอแง แต่สายตาที่มองเขากลับเต็มไปด้วยความพอใจ

"เมื่อคืนใส่ไม่ยั้งเลยนะ"

"ก็ใครใช้ให้ปากดี" เขาเปิดตลับยาที่หยิบติดมือออก นิ้วปาดเนื้อครีมเย็นๆ ขึ้นมาเบาๆ

"นั่งนิ่งๆ จะทายาให้"

ภีมจับข้อมือบางของเธอขึ้นมา นิ้วโป้งของเขาทาเนื้อครีมลงบนรอยรัดสีแดง เขาคลึงเนื้อครีมสัมผัสเบามือผิดกับแรงบีบเค้นเมื่อคืนลิบลับ

"เบามือจังนะ ทีเมื่อคืนรัดซะเจ็บ"

"ถ้ารู้ว่าเจ็บ วันหลังก็อย่าท้าทายอำนาจมืดหมอ" ภีมเลื่อนมือลงไปทายาที่ระหว่างขาเรียวของ นิ้วโป้งกดเน้นตรงเนื้อสาว

"แลกกับการที่ไม่ให้เราออกไปซ่าข้างนอก"

"อืมส์... ซ่าอะไร พั้นซ์แค่ออกไปดื่มกับเพื่อน"

"ดื่มกับเพื่อน แต่บอกว่ามีหนุ่มๆ มาขอชนแก้ว" ภีมหยุดมือนิ่ง ช้อนสายตาขึ้นมองสบตาเธอตรงๆ

"คิดว่าพี่ชอบฟังเรื่องแบบนี้เหรอ"

"ก็พี่ชอบทำหน้านิ่งเอง พั้นซ์ก็แค่อยากรู้ว่าจะหึงหรือเปล่า"

"หึงสิ" ภีมตอบทันทีโดยไม่เสียเวลาคิด เขาใช้นิ้ววนตรงกลางความสาว

"หึงจนอยากจะจับขังไว้ในห้อง ไม่ให้เห็นแสงตะวันเลยด้วยซ้ำ"

"อ๊ะ... ขังเลยสิ กล้าหรือเปล่าล่ะ" พั้นซ์ท้ากลับ เสียงเบากระเส่า

"อย่าท้าทายในสิ่งที่พี่ทำได้จริง พั้นซ์" เขาถอดนิ้วออกไล้ผ่านหน้าท้องขึ้นมาที่อกอิ่ม "พี่อนุญาตให้เราเที่ยว ให้ไปเจอเพื่อนได้ แต่มีข้อตกลง"

"ข้อตกลงอะไร"

"ห้ามให้ผู้ชายคนไหนเข้าใกล้เกินหนึ่งเมตร ห้ามชนแก้วกับคนแปลกหน้า และถ้าพี่บอกให้กลับ ต้องกลับทันที"

ภีมเน้นย้ำทีละคำ น้ำเสียงกดต่ำ

"ถ้าทำไม่ได้... ครั้งหน้าพี่จะไม่ใช้ยาทานุ่มนวลให้แบบนี้แน่ แต่จะเป็นโซ่รัดไว้ทำจนกว่าพี่จะพอใจ"

พั้นซ์มองหน้าเขานิ่ง ความรู้สึกเสียวซ่านและตื่นเต้นวิ่งเกลียวขึ้นมาในอก คำสั่งนี้ สำหรับคนอื่นอาจดูเหมือนการคุกคาม แต่สำหรับเธอ มันเปรียบเสมือนคำสารภาพรัก

"โอเค ยอมรับข้อตกลงก็ได้" พั้นซ์ยกมือขึ้นเกี่ยวคอเขาลงมาใกล้ ยิ้มหวานอย่างมีเลศนัย

"เด็กดี" ภีมกดจูบลงบนริมฝีปากอิ่มเบาๆ เป็นเชิงรับรู้

ทว่ายังไม่ทันที่บรรยากาศหวานหวามจะดำเนินต่อ พั้นซ์ก็แค่นหัวเราะในลำคอ เธอใช้นิ้วเรียวเขี่ยกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาเล่น สายตาปรับเปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเรื่องบางเรื่อง

"แล้วเรื่องหมออัญล่ะ จะเอายังไง"

ภีมเลิกคิ้วเล็กน้อย

"หมออัญทำไม"

"อย่ามาทำเป็นไม่รู้หน่อยเลยพี่ภีม" พั้นซ์จ้องหน้าเขานิ่ง น้ำเสียงหงุดหงิดขึ้นมาทันที

"ย้ายมาทำงานคลินิกเดียวกัน นึกว่าพั้นซ์ดูไม่ออกเหรอ ว่ามันจะมาเคลมพี่คืน"

"คิดมาก" ภีมตอบเรียบๆ

"หมออัญย้ายมาในฐานะแพทย์ผิวหนัง คลินิกต้องการหมอเพิ่ม พอดีเขาติดต่อมา พี่ก็เลยให้มาสัมภาษณ์ตามระบบ"

"ระบบหรือถ่านไฟเก่าคุกันแน่"

"หรือว่าพั้นซ์จะกลัวเหรอ" ภีมยิ้มมุมปาก นึกสนุกที่เห็นเธอเริ่มหึงผู้หญิงคนอื่นบ้าง

"ใครกลัว!" พั้นซ์ตวาดเบาๆ บีบไหล่เขาแน่น

"พั้นซ์ไม่เคยกลัวผู้หญิงหน้าไหนทั้งนั้นแหละ! แค่หงุดหงิด พั้นซ์อยากเข้าไปตบหน้านางนั้นด้วยซ้ำ"

"อย่าทำเรื่องยุ่งยากในคลินิก" ภีมเตือน เสียงเรียบ

"พี่จัดการเองได้"

"จัดการยังไง"

"พี่รู้วิธีรับมือคนของพี่" ภีมก้มลงมากระซิบชิดใบหูเธอ

"และพี่ก็รู้ด้วยว่า ใครคือคนที่พี่อยากนอนด้วยทุกคืน... ไม่ต้องหาเรื่องหึงไม่เข้าเรื่อง"

"ไม่ได้หึง!" พั้นซ์สวนทันควัน

"พั้นซ์แค่ไม่ชอบใช้ของร่วมกับใคร โดยคนเก่าพี่"

"พี่เป็นของพั้นซ์คนเดียว" ภีมเอ่ยประโยคนี้ออกด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ร่องรอยบนตัวเราเมื่อคืนก็น่าจะบอกได้ดีที่สุดแล้วว่าพี่คลั่งใคร"

พั้นซ์มองสบตากับเขา ความหงุดหงิดก่อนหน้านี้ละลายหายไปเกือบหมดเมื่อได้ยินคำพูดตรงไปตรงมา เธอรู้ดีว่าภีมไม่ใช่คนพูดคำหวานเลี่ยน และเขาก็ไม่เคยโกหก หากเขาบอกว่าเป็นของเธอ ก็แปลว่าไม่มีผู้หญิงคนไหนแทรกเข้ามาได้จริงๆ

"พูดแล้วนะ"

"ถ้าพั้นซ์จับได้ว่าพี่แอบไปมั่วข้างนอก... พั้นซ์จะไม่ใช่แค่ตบ"

"โหดจังเลยนะ" ภีมหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เขาจับมือเธอขึ้นมากดจูบลงบนรอยแผลที่ข้อมืออย่างรักไคล้

"งั้นก็คอยเฝ้าไว้ให้ดีๆ อย่าให้หลุดมือไปได้แล้วกัน"

"ไม่ต้องห่วง" พั้นซ์ดึงมือกลับ แล้วขยับตัวขึ้นไปนั่งทับบนตักเขา

"พั้นซ์ไม่ปล่อยให้ใครหน้าไหนมาแย่งหมอของพั้นซ์ไปหรอก"