บทที่ 6 หมาป่าในคราบเทพบุตร

ศัลยแพทย์หนุ่มเจ้าของคลินิกกำลังนั่งตรวจประวัติและประเมินโครงหน้าของคนไข้รายสุดท้ายของรอบบ่ายด้วยท่าทางสุขุม

"เรียบร้อยครับ หมอปรับทรงให้เข้ากับรูปหน้าเดิม เพื่อให้ดูเป็นธรรมชาติที่สุด อาทิตย์หน้ามาตัดไหมตามนัดนะครับ"ภีมยิ้มรับคำขอบคุณจากคนไข้ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความใส่ใจ เขาขยับแว่นสายตากรอกบางเล็กน้อย

เมื่อบานประตูปิดลง ภีมถอนหายใจออกมาเบาๆ ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอย่างกับเทพบุตรเมื่อครู่ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเรียบเฉย สายตาหลังกรอบแว่นจ้องมองแผลเป็นรอยข่วนเล็กๆ บนท่อนแขนตัวเอง

มือหนายกขึ้นลูบสันกรามตัวเองเบาๆ พลางยิ้มมุมปาก ความรู้สึกลึกๆ ยังคงตกค้างอยู่ในมโนความคิด พั้นซ์คือสิ่งเดียวที่เติมเต็มบางอย่างให้เขาได้ และรอยแผลพวกนี้ก็เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าเธอเป็นของเขา

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูห้องทำงานดังขึ้น ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกโดยไม่รอให้เจ้าของห้องเอ่ยอนุญาต

"ภีมคะ อัญเห็นว่าเพิ่งตรวจคนไข้เสร็จ คงเหนื่อยน่าดู อัญเลยเอาขนมกับกาแฟย็นๆ มาให้ค่ะให้ค่ะ"

อัญเดินยิ้มหวานเข้ามาในห้อง ในมือถือถุงขนมเบเกอรี่และแก้วอเมริกาโน่ เธออยู่ในชุดชุดเดรสสีครีมสุภาพสวมทับด้วยเสื้อกาวน์แพทย์ รูปร่างสมส่วนและกิริยานอบน้อมดูไร้พิษภัยแบบที่ผู้ชายส่วนใหญ่แพ้ทาง

ภีมมองหญิงสาวตรงหน้า

"มีอะไรหรือเปล่า หมออัญ"

"แหม เรียกหมออัญซะห่างเหินจังเลยนะคะ อยู่กันสองคนเรียกอัญเฉยๆ เหมือนเมื่อก่อนก็ได้นี่คะ" อัญยิ้มอย่างเป็นกันเอง เดินตรงเข้าไปวางถุงขนมและแก้วกาแฟลงบนโต๊ะทำงานของเขา

ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้เก้าอี้ทำงานของภีม

"อัญจำได้ว่าเมื่อก่อนตอนเราเรียนหมอด้วยกัน ช่วงเคสหนักๆ ภีมชอบดื่มอเมริกาโน่เย็นไม่หวาน อัญเลยแวะซื้อมาฝากค่ะ"

ภีมมองแก้วกาแฟบนโต๊ะ ไม่ได้ยื่นมือไปแตะต้องมันแม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นประสานกันบนโต๊ะ นัยน์ตาหลังกรอบแว่นดูเย็นชาจนคนมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

"ขอบคุณครับ แต่ปกติผมดื่มกาแฟดำเฉพาะตอนเช้า ส่วนเรื่องสรรพนาม ในเวลางานและสถานที่ทำงาน เรียก 'หมอภีม' กับ 'หมออัญ' จะเหมาะสมกว่าครับ"

คำตอบเด็ดขาดทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของอัญชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอเป็นผู้หญิงฉลาดพอที่จะไม่แสดงความเสียหน้าออกมา อัญยังคงยิ้มและเอียงคอมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อเล็กๆ

"ภีมดูเปลี่ยนไปเยอะเลยนะคะ... ดูเข้าถึงยากขึ้นด้วย เมื่อก่อนตอนเราสนิทกัน ภีมอ่อนโยนและใส่ใจอัญมากกว่านี้นะคะ จำตอนที่เราไปติวหนังสือที่ห้องอัญได้ไหม..."

"หมออัญ" ภีมเอ่ยขัดขึ้นเสียงต่ำ

เขายอมรับว่าอัญคือครั้งแรกของเขา แต่ความรักแบบวัยรุ่นทั่วไปที่อัญมอบให้ ไม่ได้ปลุกเร้าหรือสร้างความตื่นเต้นให้กับเขาเลยแม้แต่น้อย กลับน่าเบื่อหน่ายสำหรับเขา

จนกระทั่งวันที่อัญต้องย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ ในหัวของเขาไร้ซึ่งความรู้สึกเสียใจ ไม่มีความอาลัยอาวรณ์ กลับกันเขารู้สึกดีเสียด้วยซ้ำที่ความสัมพันธ์อันน่าเบื่อนี้จบลงได้เสียที

"เรื่องอดีตสมัยเรียนมันจบไปนานแล้วครับ และระหว่างผมกับคุณ ก็ไม่เคยมีอะไรเกินเลยไปกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน"

"ภีม..."

"ทำไมต้องพูดขนาดนี้ด้วยคะ อัญรู้นะคะว่าเรื่องที่อัญตัดสินใจไปเรียนต่อต่างประเทศตอนนั้นอาจจะทำให้ภีมเสียใจ แต่วันนี้อัญกลับมาแล้ว ย้ายมาทำงานที่นี่ ก็เพราะอยากกลับมาเริ่มต้นใหม่กับภีม..."

"ผมไม่เคยเสียใจเรื่องที่คุณไปต่างประเทศ" ภีมพูดตัดบท

"และผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับคุณเกินกว่านี้อีกแล้ว"

"แล้วผู้หญิงคนนั้นล่ะคะ!" อัญหลุดแสดงความหงุดหงิดออกมาเล็กน้อย เมื่อเห็นท่าทีไม่สบอารมณ์ของชายหนุ่ม

"ผู้หญิงที่ชื่อพั้นซ์... ชอบเดินเข้าออกห้องทำงานภีมเหมือนเป็นเจ้าของ อัญได้ยินพนักงานคุยกันว่าผู้หญิงคนนั้นแต่งตัวแรง พูดจาแรง ไม่มีความเหมาะสมกับภีมเลยสักนิด!"

"อย่าล้ำเส้น หมออัญ" ภีมกดเสียงต่ำดิ่งลึก

"พั้นซ์คือคนของผม และเธอมีสิทธิ์ในตัวผมทุกอย่าง รวมถึงห้องทำงานนี้ด้วย"

"ภีมคะ! ผู้หญิงคนนั้นไม่มีอะไรคู่ควรกับภีมเลยนะคะ!" อัญพยายามเค้นเสียงอ้อนวอน ขยับเข้าไปจับท่อนแขนของภีม

"อัญต่างหากที่รู้จักภีมดีที่สุด อัญรู้ว่าภีมเป็นคนดี เป็นสุภาพบุรุษ ภีมต้องการผู้หญิงที่เคียงข้างและส่งเสริมภาพลักษณ์ ไม่ใช่ผู้หญิงที่มีแต่จะทำลายชื่อเสียงของภีม!"

ภีมปัดมือของอัญออกจากแขนอย่างไม่แยแส สัมผัสของเธอทำให้เขานึกหงุดหงิด และน่ารำคาญสิ้นดี

"คุณไม่เคยรู้จักผมเลย อัญ" ภีมแสยะยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นแม้แต่น้อย แต่มันกลับดูน่าขนลุก

"และอย่าเอาบรรทัดฐานของคุณมาตัดสินคนของผม"

"ภีม..." อัญหน้าเสีย สายตาของภีมในตอนนี้ไม่ใช่สายตาของคุณหมอแสนดีที่เธอเคยรู้จักแม้แต่น้อย

"ถ้าไม่มีธุระอะไร ผมขอตัวครับ" ภีมออกไปบอกคนข้างนอก

"ช่วยเข้ามาเอาแก้วกาแฟกับถุงขนมบนโต๊ะผมออกไปแจกพนักงานข้างนอกด้วยนะครับ หมออัญซื้อมาฝาก"

"ค่ะ หมอภีม" พยาบาลสาวตอบรับ

อัญยืนหน้าชา เธอจ้องมองชายหนุ่มด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งรัก ทั้งอยากครอบครอง และทั้งแค้นใจที่ถูกปฏิเสธอย่างไม่ไยดีต่อหน้าสิ่งของที่เธอตั้งใจเอามาให้

"ได้ค่ะ หมอภีม" อัญปรับน้ำเสียงให้กลับมาปกติ แม้ดวงตาจะวาววับไปด้วยความมุ่งมั่นอันบิดเบี้ยว

"อัญอาจจะเร่งรัดเกินไปหน่อย แต่จำไว้นะคะ... อัญย้ายมาอยู่ที่นี่แล้ว และอัญจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ หรอกค่ะ อัญจะพิสูจน์ให้ภีมเห็นว่า ใครกันแน่ที่เหมาะสมจะยืนอยู่ข้างภีมจริงๆ"

ภีมไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเธอ เขาสอดมือเข้าใต้ลิ้นชัก หยิบแฟ้มประวัติคนไข้รายต่อไปขึ้นมาเปิดดู ราวกับหญิงสาวตรงหน้าเป็นเพียงอากาศธาตุ

อัญเชิดหน้าหมุนตัวเดินออกจากห้องทำงานของภีมไป บานประตูปิดลงพร้อมกับพยาบาลที่เอาขนมและกาแฟออกไปตามคำสั่ง

ภีมเหลือบสายตามองประตูปิดสนิท เขายกมือขึ้นถอดแว่นสายตาออก วางมันลงบนโต๊ะ ผู้หญิงอย่างอัญคิดว่ารู้จักเขาดี คิดว่าเขาคือเทพบุตรสุภาพบุรุษที่ต้องคู่กับหงส์... น่าสมเพชสิ้นดี

ภีมหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา กดส่งข้อความหาคนตัวแสบที่ป่านนี้คงกำลังนั่งเม้าท์กับเพื่อนในคาเฟ่สักแห่ง

‘เย็นนี้เลิกงานแล้วมารับพี่ที่คลินิก...’

สำหรับภีมแล้ว... ไม่ว่าใครจะพยายามเข้ามาแทรกกลางอย่างไร จุดจบจะต้องพบกับความพ่ายแพ้อย่างน่าอดสูอยู่ดี