บทที่ 7 กฎของหมอภีม

เสียงส้นสูงดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พั้นซ์เดินมาด้วยท่าทีมั่นใจ ในมือถือถุงจากร้านขนมชื่อดังที่ภีมเอ่ยปากอยากกิน

เมื่อมาถึงหน้าห้องตรวจส่วนตัวของศัลยแพทย์หนุ่ม พั้นซ์กำลังจะยื่นมือไปหมุนลูกบิดประตู แต่ร่างของหญิงสาวในชุดเสื้อกาวน์ก้าวออกมาบังทางไว้เสียก่อน

อัญรวบเอกสารในมือไว้แนบอก เธอมองสำรวจพั้นซ์ตั้งแต่หัวจรดเท้าประเมินสาวตรงหน้า

"มาหาภีมเหรอคะ" อัญถาม ยิ้มบางๆ ตามมารยาท

"ตอนนี้ภีมกำลังเคลียร์แฟ้มคนไข้อยู่ ไม่ค่อยสะดวกให้ใครเข้าไปรบกวนเท่าไหร่"

พั้นซ์หันมามอง

"ฉันไม่ใช่ ใคร ค่ะหมออัญ แล้วก็นัดกับพี่ภีมไว้แล้วด้วย"

"อ๋อ... คุณพั้นซ์" อัญทำสีหน้าคล้ายเพิ่งนึกออก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"พอดีเมื่อครู่อัญเพิ่งออกมาจากห้องภีม เขากำลังยุ่งมากจริงๆ ค่ะ ถ้าเป็นเรื่องเอกสารตัวยาเอาวางไว้ที่เคาน์เตอร์หน้าคลินิกก่อนก็ได้นะคะ เดี๋ยวอัญช่วยเอาเข้าไปให้ทีหลัง"

คำพูดฟังดูเหมือนหวังดี แต่เจตนาตนตั้งใจกันเธอออกไปเป็นคนนอกนั้นชัดเจนจนน่าขำ พั้นซ์ยกยิ้มมุมปาก เดินก้าวเข้าไปใกล้ขึ้น ระยะห่างลดลงจนอัญต้องขยับตัวออกตามสัญชาตญาณ

"สงสัยหมออัญจะเข้าใจอะไรผิดนะคะ" พั้นซ์พูดเสียงเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ

"ฉันมาหาแฟน ไม่ได้มาส่งยา แล้วถ้าพี่ภีมยุ่งจริง เขาก็ให้ฉันเข้ามานั่งรอในห้องได้ตลอด พี่ภีมไม่เคยเห็นฉันเป็นเรื่องรบกวนหรอกค่ะ มีแต่จะชอบให้กวนแรงๆ ด้วยซ้ำ"

ใบหน้าหวานของอัญตึงขึ้นทันที ดวงตาคู่สวยฉายแววไม่พอใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

"คุณพั้นซ์คะ ที่นี่เป็นสถานพยาบาล การพูดจาเรื่องส่วนตัวแบบนี้ในที่ทำงานของภีม มันดูไม่ค่อยมีกาลเทศะเท่าไหร่เลยนะคะ"

"กาลเทศะ?" พั้นซ์หัวเราะเบาๆ

"คนที่ควรพูดเรื่องกาลเทศะ น่าจะเป็นคนที่ชอบเสนอตัวเอาขนมนมเนยเข้าไปให้แฟนคนอื่นในห้องทำงานมากกว่ามั้งคะ หมออัญย้ายมาทำงานที่นี่ในฐานะหมอผิวหนัง ก็ควรจะโฟกัสที่หน้าคนไข้ ไม่ใช่มาคอยโฟกัสหน้าแฟนคนอื่น"

"คุณพั้นซ์!" อัญอุทานเสียงเข้ม หน้าเสียจนเริ่มขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธ

"พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะคะ อัญกับภีมเรารู้จักกันมานาน มีความทรงจำดีๆ ร่วมกันมากมาย ไม่ใช่คนนอกที่เพิ่งเข้ามา"

"อดีตก็คืออดีตค่ะ" พั้นซ์ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ กระซิบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นแต่บาดลึก

"ต่อให้มีความทรงจำร่วมกันมากแค่ไหน แต่ตอนนี้คนที่พี่ภีมเอาขึ้นเตียงทุกคืน... คือฉัน ไม่ใช่หมออัญ สำนึกข้อนี้ไว้ด้วยนะคะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาเสนอตัวให้อับอาย"

อัญกำเอกสารในมือแน่นจนยับด้วยความแค้นเคือง แต่ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากตอกกลับ ประตูห้องตรวจก็ถูกเปิดออกเสียก่อน

ภีมยืนอยู่ตรงช่องประตู สายตากวาดมองหญิงสาวทั้งสองคนที่ยืนจ้องหน้ากันอยู่หน้าห้อง

"มีอะไรกันหรือเปล่า" ภีมถามเสียงนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"เปล่าค่ะภีม" อัญปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว พยายามทำน้ำเสียงให้น่าสงสาร

"อัญแค่กำลังอธิบายให้คุณพั้นซ์ฟังว่าภีมกำลังยุ่ง แต่คุณพั้นซ์เธอ..."

"พั้นซ์ เข้ามาข้างใน" ภีมเอ่ยตัดบทอัญโดยไม่รอฟังให้จบ เขาไม่แม้แต่จะหันไปมองหมอสาว แต่กลับยื่นมือไปคว้าท่อนแขนบางของพั้นซ์แล้วดึงเข้าห้องทันที

"เอ่อ... หมอภีมคะ" อัญพยายามเรียก แต่ประตูบานหนาก็ถูกปิดลงต่อหน้าต่อตา เสียงล็อกดัง คลิก ชัดเจน ทิ้งเธอให้อยู่หน้าห้องด้วยความรู้สึกอับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

หมอและพยาบาลคนอื่นที่มองเหตุการณ์อยู่แอบขำ เมื่ออัญหันไปมองทุกคนก็ก้มหน้าก้มตาไม่มีใครกล้าสบตาสักคน อัญเดินกระทืบเท้าออกไปด้วยความโกรธ

ภายในห้องทำงาน พั้นซ์ยังไม่ทันได้วางถุงขนมลงบนโต๊ะ ร่างของเธอก็ถูกภีมดันเข้าหาโต๊ะทำงานทันที สะโพกบางชนเข้ากับขอบโต๊ะอย่างจัง ภีมถอดแว่นตาออกวางลงบนแฟ้มเอกสารอย่างเบามือ

"ปากดีอีกแล้วนะ" ภีมเอ่ยเสียงต่ำ มองคนตรงหน้า

"ก็แม่นั่นมาหาเรื่องพั้นซ์ก่อน" พั้นซ์เชิดหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่คิดจะหลบ

"มาทำเป็นบอกว่าพี่ภีมยุ่ง ให้เอาของวางไว้ข้างนอก นึกว่าเป็นเมียเจ้าของคลินิกหรือไง"

"พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่ามาสร้างความวุ่นวายที่นี่" ภีมใช้นิ้วเรียวยาวบีบสันกรามเธอไว้ บังคับให้ใบหน้าสวยเชิดขึ้น "พูดจาแบบนั้นหน้าห้องตรวจ พนักงานได้ยินกันหมด"

"ได้ยินก็ดีสิ จะได้รู้ทั่วกันว่าใครเป็นตัวจริง ใครเป็นแค่ถ่านไฟเก่าที่พยายามจะกลับมาติดใหม่"

"หรือพี่ภีมสงสารมัน ถึงได้มาทำเสียงดุใส่พั้นซ์"

"พั้นซ์" ภีมกดเสียงต่ำลงอีกระดับ แรงบีบที่สันกรามเพิ่มขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บแปลบ

"อย่ามาหาเรื่องพี่ด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่อง"

"พั้นซ์ไม่ได้หาเรื่อง!"

ยังไม่ทันที่พั้นซ์จะพูดจบประโยค ภีมก็ก้มลงบดจูบอย่างรุนแรง ริมฝีปากหนาบดขยี้เรียวปากบาง บังคับให้เธอต้องเผยอปากออก

ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดต้อนความหวานปนขมภายในช่องปากอย่างเอาแต่ใจ มืออีกข้างของเขาเลื่อนลงไปบีบเอวบางไว้แน่น ดึงร่างเธอให้ชิดติดกับแผ่นอกจนไม่มีช่องว่างให้ลมผ่าน

"อื้อ..." พั้นซ์ส่งเสียงครางในลำคอ เธอยกมือขึ้นจิกลงบนบ่ากว้าง เล็บยาวขูดผ่านแผ่นหลังเขาเพื่อระบายอารมณ์

ภีมไม่เปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ เขาถอนจูบออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อซุกใบหน้าลงกดจูบที่ซอกคอขาว ฟันคมงับลงบนเนื้ออ่อนตรงไหล่ลาดอย่างแรงจนพั้นซ์สะดุ้งสุดตัว

"เจ็บนะพี่ภีม!" พั้นซ์ประท้วง เสียงสั่นพร่า

"อย่าเสียงดังเดี๋ยวคนข้างนอกได้ยิน" ภีมเตือนเสียงแข็ง

"เจ็บสิ จะได้จำ" เขาผละใบหน้าขึ้นมาสบตาเธอในระยะประชิด ลมหายใจอุ่นเป่ารดแก้มเนียน

"เตือนกี่ครั้งแล้วว่าอย่าสร้างปัญหาให้มากนัก มาทำตัวงี้ใส่คนอื่น คิดว่าพี่จะปล่อยไปเฉยๆ เหรอ"

"ก็พั้นซ์ไม่ชอบ!"

"เห็นหน้ามันแล้วหงุดหงิด ถ้าพี่ไม่จัดการให้มันเด็ดขาด พั้นซ์ก็จะเป็นคนจัดการเองด้วยวิธีของพั้นซ์!"

"วิธีของพั้นซ์คือการมาต่อปากต่อคำหน้าห้องตรวจพี่เนี่ยนะ" ภีมหัวเราะเบาๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้น เป็นรอยที่น้อยคนจะได้เห็น

"เด็กประถมชัดๆ"

"ภีม!"

คำเรียกชื่อห้วนๆ โดยไม่มีคำว่า 'พี่' ทำให้ภีมสายตาวาวขึ้น เขาใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นไปกดไว้กับพื้นโต๊ะทำงานด้านหลัง จนพั้นซ์ต้องเอนตัวนอนราบไปกับโต๊ะ ข้าวของและเอกสารบางส่วนถูกดันกระจัดกระจาย

"เรียกชื่อเฉยๆ อีกแล้วนะ" ภีมก้มลงมากระซิบชิดริมฝีปาก

"อยากโดนหนักกว่านี้ใช่ไหม"

พั้นซ์จ้องมองใบหน้าคมสันของเขา ความรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกกดข้อมือกับความเสียวท่อนล่างถูกบดเบียดจากขาของภีม ขับเคลื่อนอารมณ์ในกายเธอให้พุ่งสูงขึ้น รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอทันที

"แล้วรออะไร..." เธอท้าทาย ยักคิ้วให้เขา

"ปากดีไม่เลิกจริง ๆ"

ภีมกดจูบลงมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นจูบที่ลึกซึ้งและยาวนานจนพั้นซ์รู้สึกเหมือนสมองหมุน มือหนารูดซิปเดรสสีดำของเธอลง

"จำไว้ว่าพั้นซ์เป็นคนของใคร" ภีมกระซิบขู่ชิดใบหู ก่อนจะงับติ่งหูเธอเบาๆ "และอย่าให้พี่เห็นว่าไปแผลงฤทธิ์ใส่ใครจนเป็นเรื่องอีก เพราะคนที่จะต้องรับผลกระทบทั้งหมด... ก็คือตัวพั้นซ์เอง"

"ก็ลองดูสิ..." พั้นซ์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงกระเส่า แอ่นอกรับสัมผัสจากมือหนาที่ลากผ่านผิวเนื้อ

ภีมเหยียดยิ้ม พอใจกับปฏิกิริยาตอบรับของเธอ