MasukShare
บทที่ 8 แท่งโมลด์ ์NC+
Tanggal publikasi:
2026-08-13 03:10:37ความเย็นโต๊ะทำงานซึมผ่านแผ่นหลังเปลือยเปล่าของพั้นซ์ ซิปเดรสสีดำถูกรูดลงจนสุด เผยให้เห็นหน้าอกที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ภีมถอดเสื้อกาวน์สีขาวของตัวเองออกทิ้งลงบนเก้าอี้อย่างไม่แยแส เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนที่ปลดกระดุมคอออกสองเม็ด
สายตาจดจ้องเรือนร่างของเธอที่ยามนี้ไร้การปกปิด
"อือ... พี่ภีม ล็อกประตูหรือยัง" พั้นซ์พยายามยันกายขึ้นถาม เสียงสั่นพลิ้ว
"คิดว่าพี่ประมาทขนาดนั้นเลยเหรอ" ภีมตอบเสียงนิ่ง ทาบทับตัวลงมากดไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้กับโต๊ะ
"ล็อกตั้งแต่ตอนดึงเราเข้ามาแล้ว"
"แต่ข้างนอก... พนักงานเยอะนะ" พั้นซ์เหยียดยิ้มท้าทาย ดวงตาคู่สวยประกายความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด
"ก็นอนนิ่งๆ แล้วเกร็งเสียงไว้สิ" ภีมเอ่ยชิดใบหู ความร้อนผ่าวปะทะจนพั้นซ์สะท้านไปทั้งร่าง
"ถ้ามีเสียงหลุดออกไปแม้แต่นิดเดียว... พี่จะเพิ่มบทลงโทษเป็นสองเท่า"
พูดจบ ศัลยแพทย์หนุ่มก็ขยับตัวผละออกไปเล็กน้อย เขาเดินตรงไปที่ตู้กระจกเก็บอุปกรณ์การแพทย์ข้างโต๊ะทำงาน เสียงกระจกสไลด์เปิดออกเบาๆ ภีมหยิบแท่งโมลด์ซิลิโคนการแพทย์ขนาดต่างๆ ที่ใช้สำหรับการขยายและปรับทรงในการผ่าตัดตกแต่งออกมา แท่งเนื้อซิลิโคนเกรดการแพทย์สีใส เรียวยาว ถูกหยิบออกมา
พั้นซ์ผยุงตัวขึ้นมอง นิ้วเรียวยาวของภีมเทเจลหล่อลื่นชโลมลงบนแท่งโมลด์ขนาด XXL จนเยิ้ม
"จะใช้ของพวกนี้เหรอ..." เธอถามเบาๆ
"ในเมื่อชอบสร้างเรื่องในคลินิก ก็นึกว่าอยากลองอุปกรณ์ในคลินิกดูบ้าง" เขาเดินกลับมาหยุดอยู่ระหว่างเรียวขาของเธอ จับขาทั้งสองข้างของเธอแยกออกกว้าง รูดปราการชิ้นน้อยออกไปพ้นทางอย่างรวดเร็ว
"มันไม่ใหญ่ไปเหรอพี่ภีม..."
"เงียบ" เขาใช้นิ้วโป้งกดลงบนริมฝีปากอิ่มของเธอเป็นเชิงสั่ง
"บอกแล้วไงว่าให้เก็บเสียง"
ภีมจ่อปลายแท่งโมลด์ที่ฉ่ำเยิ้มด้วยเจลลงตรงช่องทางรักที่เริ่มเปียกชื้น ความเย็นของเนื้อซิลิโคนทำเอาเธอสะดุ้งเกร็ง ภีมค่อยๆ กดแท่งโมลด์แทรกซึมเข้ามาอย่างช้าๆ
"อื้อ!" พั้นซ์รีบยกมือขึ้นตะปบปิดปากตัวเองไว้แน่น ดวงตาโตขึ้นด้วยความจุกและเสียว ความยาวและความแข็งกำลังดีของอุปกรณ์แพทย์ขยายช่องทางภายในของเธอจนแน่นตึงไปหมด
ภีมยิ้มมุมปาก พึงพอใจกับภาพตรงหน้า เขาจับแท่งซิลิโคนหมุนวนเบาๆ เป็นจังหวะ และดันเข้าออกสั้นๆ เน้นย้ำตรงจุดอ่อนไหวลึกสุดจนร่างบางกระตุกเกร็ง เสียงพนักงานเดินผ่านหน้าห้องและเสียงพูดคุยแว่วๆ จากภายนอก ยิ่งกระตุ้นให้อารมณ์ในกายพุ่งงสูงขึ้น
"แน่นดีจัง" ภีมกระซิบ เขาเร่งจังหวะการขยับแท่งโมลด์เข้าออกเร็วขึ้น เสียงเจลหล่อลื่นดังเฉอะแฉะเบา
"แค่อุปกรณ์ยังรัดแน่นขนาดนี้ ถ้าเป็นของจริง... จะขนาดไหน"
"อื้อ... อ่อย..." พั้นซ์ส่งเสียงอุดอู้ผ่านฝ่ามือตัวเอง พยายามส่งสายตาอ้อนวอนและท้าทายไปพร้อมกัน
ภีมถอนแท่งโมลด์ออกรวดเดียว จนพั้นซ์ต้องแอ่นสะโพกตามอย่างลืมตัว ภีมปลดกางเกงของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยความต้องการขนาดใหญ่โตที่ปวดตึงเต็มที่ เขานำมันมาจ่อแทนที่อุปกรณ์เมื่อครู่ทันที
"ถ้าครางออกมา... พี่จะเปิดประตูให้คนภายนอกเข้ามาดูหนังสดเลย" ภีมขู่ด้วยน้ำเสียงดิ่งต่ำ บงบอกถึงความต้องการที่แทบจะเก็บไม่อยู่แล้ว
เขาไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เตรียมใจ ภีมกดสะโพกสอบแทรกกายเข้าหาช่องทางรักรวดเดียวจนสุดความยาว!
"อื้ออออ!"
พั้นซ์กัดฝ่ามือตัวเองแน่นจนได้รสของเลือดจางๆ ความใหญ่โตและร้อนผ่าวของจริงแตกต่างจากแท่งโมลด์ลิบลับ มันเข้ามากระแทกเน้นย้ำลึกสุดจนเธอตาปรือ ร่างกายเกร็งกระตุก ช่องทางภายในบีบรัดไว้แน่นหนาจนภีมต้องซี้ดปากออกมาเบาๆ
ภีมเริ่มขยับสะโพกเป็นจังหวะหนักหน่วงและรวดเร็ว ขอบโต๊ะทำงานไม้กระทบกับแผ่นหลังของเธอเบาๆ แต่ภีมใช้มือรองท้ายทอยเธอไว้ทันเพื่อไม่ให้เธอเจ็บ
จังหวะการแทรกกายเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจและดุดัน เขากระแทกเข้าหาเธอเน้นๆ ทุกดอก บดเบียดความต้องการใส่เรือนร่างของเธออย่างไม่เสพติด
"อืม... พั้นซ์... รัดแน่นไปแล้ว" ภีมกระซิบเสียงพร่า ซุกใบหน้าลงกดจูบรอยซ้ำบนซอกคอขาว ฟันคมงับเบาๆ เป็นการลงโทษ
พั้นซ์ดิ้นขยุกขยิกอยู่ใต้ร่างเขา สองขาเรียวขยับเกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่น มือที่เคยปิดปากเปลี่ยนมาใช้นิ้วจีกลงบนท่อนแขนแกร่งของภีมจนเนื้อขึ้นสีแดง
ความเสียวและแรงอารมณ์บีบคั้นให้เธอแทบจะทนไม่ไหว
ภีมจับเอวบางไว้แน่น ดึงร่างเธอให้ไถลลงมาเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนมุมกระแทก เขาตอกความต้องการเข้าใส่ย้ำๆ เร็วขึ้น จนโต๊ะทำงานส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ พั้นซ์เชิดหน้าขึ้น กัดริมฝีปากล่างตัวเองไว้จนห้อเลือด
"มองหน้าพี่" ภีมสั่งเสียงเข้ม
พั้นซ์ช้อนสายตาขึ้นมองสบตากับเขา ดวงตาคมกริบของศัลยแพทย์หนุ่มสะท้อนภาพเธอเพียงคนเดียว
ภีมเร่งจังหวะสะโพกเข้าใส่รัวเร็วและหนักหน่วงที่สุด เขาละมือจากเอวมาบีบขย้ำทรวงอกที่กระเพื่อมไปมาตามจังหวะ ความสุขสมทะลักล้นพุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ พั้นซ์เกร็งกระตุกไปทั้งร่าง ช่องทางรักบีบรัดความใหญ่โต เธอซบหน้าลงกับอกแกร่ง กัดไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อกลั้นเสียงครางที่กำลังจะหลุดออกมา
ภีมกระแทกเน้นย้ำลึกๆ อีกสามสี่ครั้ง ก่อนจะปลดปล่อยความร้อนผ่าวเข้าสู่กายเธอจนล้นทะลัก ร่างสูงเชิดหน้าขึ้นจนเห็นสันกราม ก่อนจะซบหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน
ภีมแช่กายไว้อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ถอนกายออก หยิบทิชชูมาเช็ดทำความสะอาดให้เธออย่างเบามือ
พั้นซ์นอนหมดแรงอยู่บนโต๊ะ เธอดันกายลุกขึ้นช้อนสายตามมองศัลยแพทย์หนุ่มที่กำลังจัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองด้วยท่าทีเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว
"หมออัญ... ไม่มีทางได้เห็นพี่ในมุมนี้หรอก" พั้นซ์กระซิบเสียงแหบพร่า
ภีมหยุดมือที่กำลังจัดปกเสื้อ เขาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เดินเข้ามาใกล้แล้วก้มลงกดจูบเน้นๆ ที่ริมฝีปากนุ่มของเธออีกครั้ง
"ก็นี่มันมุมของเธอคนเดียว"
"ขืนใครคนอื่นเห็น... พี่คงต้องฆ่าปิดปากทิ้งซะละมั้ง"
พั้นซ์หัวเราะเบาๆ ความสัมพันธ์นี้ยังคงแผดเผาและผูกมัดกันแน่นขึ้นเรื่อยๆ ปล่อยให้ความริษยาของคนข้างนอกกลายเป็นเพียงแค่เชื้อเพลิงที่เติมให้ไฟรักนี้ให้ไม่มีวันดับลง
Bab terbaru
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 50 ตอนจบของเรื่องคือเรารักกันมาก
ปริมหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและฝืดคอ เธอยกมือขึ้นแตะริมฝีปาก เลือดสีสดเปรอะติดปลายนิ้ว ทว่าความเจ็บปวดทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดภายในใจ ผู้ชายคนที่เธอเพียรพยายามไขว่คว้ามาตลอดหลายปี ผู้ชายคนที่เธอคิดว่าเป็นของเธอมาโดยตลอด ไม่เคยมีเธออยู่ในสายตาเลยแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว...นอกห้องรับรอง ภีมก้าวเท้าเดินออกมารับอากาศบริสุทธิ์ เขายกมือขึ้นปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออก ถอดแว่นสายตากรอบบางออกเช็ดด้วยผ้าผืนเล็กช้าๆสำหรับเขา เรื่องของปริมไม่ใช่ความรัก ไม่ใช่แม้จะเรียกเป็นความสัมผัสอะไรได้เลยด้วยซ้ำมันเป็นเพียงเรื่องที่น่ารำคาญ การถูกกำหนดให้เดินตามกรอบเดิมๆ การถูกบีบให้ต้องรับบทลูกชายผู้สมบูรณ์แบบของตระกูลใหญ่ นั่นต่างหากคือสิ่งที่ทำให้เขาสะอิดสะเอียนที่สุดเข็มนาฬิกาบนหน้าปัดรถยนต์บอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ภีมขับมาถึงคอนโด เปิดประตูห้องเข้ามาเงียบๆ ภาพตรงหน้าคือร่างเพรียวบางของพั้นซ์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวยาวของเขานอนอยู่บนฟูกหนาภีมก้าวขึ้นไปบนเตียงช้าๆ แรงกดของฟูกทำให้ร่างบางขยับตัวเล็กน้อย พั้นซ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น มางัวเงียเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าของแฟน
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 49 ความรักมักทำให้คนเป็นบ้า
ภายในห้องรับรองส่วนตัวที่ ปริงนั่งลงบนเก้าอี้ ข้างกายมีชายในชุดเสื้อยืดและกางเกงสแล็กธรรมดา เขาเป็นสายสืบที่เธอว่าจ้าง"รายงานล่าสุดครับคุณปริม... คุณภีม กลับมาแล้วครับ"ทันทีที่ได้ยินว่าเขากลับมาแล้ว แววตาของปริมก็ทอประกายความหวังขึ้นมา หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความดีใจ นึกว่าในที่สุดเขาก็ยอมจำนนและกลับมาหาเธอสักที รอยยิ้มหวานผุดขึ้นบนมุมปากของเธอทว่า... ประโยคต่อมา เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สีหน้ามีความลังเล ไม่กล้าจะเอ่ยคำพูดถัดไปออกมา"แต่ว่า... คุณภีม... ไม่ได้กลับมาคนเดียวครับ" เขาเว้นช่วงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เบาลงกว่าเดิม"เขาพาผู้หญิงคนนั้นกลับมาด้วย และพาเธอไปพบคุณภากรก่อนที่เขาจะพาผู้หญิงคนนั้นขึ้นรถแล้วพากลับไปที่คอนโดส่วนตัวครับ"สิ้นคำรายงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของปริมก็หายไปเขายืนนิ่งเงียบ แอบปรายสายตามองปริม เธอค่อยๆ ยกเรียวนิ้วขึ้นมากัดปลายเล็บตัวเองอีกแล้ว เธอกัดมันซ้ำๆ ฟันคมขบลงบนเล็บจนเนื้อบริเวณโคนเล็บฉีก แต่เธอกลับนิ่งเฉยราวกับไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆดวงตาคู่สวยจ้องมองตรงไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า ก่อนที่เธอจะพึมพำคนเดียวออกมาด้วยน้ำเสียงเบา"แม่มันไ
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 48 ทำได้เพียงเท่านี้
ไม่นานนัก... แม่ของปริมก็มาเยือนยันบ้านของภากรภายในห้องรับรอง ภากรนั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ โดยมีเรวตี ผู้เป็นแม่ของภีม นั่งอยู่ข้างๆ แม่ปริมเหลือบสายตามองเรวตีครู่หนึ่ง สายตานั้นแฝงรอยดูแคลน ก่อนจะละสายตากลับมามองภากรพร้อมรอยยิ้มหวาน"สวัสดีค่ะคุณภากร วันนี้ฉันต้องขอโทษด้วยนะคะที่มาพบโดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า""มีอะไรก็พูดมาเถอะ" ภากรเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ วางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะโดยไม่เว้นจังหวะให้เกริ่นนำแม่ปริมเริ่มเปิดประเด็นด้วยน้ำเสียงน่าสงสารและกังวลใจ พูดถึงเรื่องงานแต่งที่กำลังจะมาถึง อ้างถึงข่าวลือเรื่องผู้หญิงที่มาเกาะแกะภีมที่อาจส่งผลกระทบต่อหน้าตาของทั้งสองบ้าน เธอพยายามใช้คำพูดโน้มน้าวให้ภากรใช้วิธีเด็ดขาดดึงภีมกลับเข้าสู่กรอบที่ควรจะเป็นตลอดการสนทนา เรวตีนั่งฟังอยู่ข้างๆ โดยไม่เปิดปากพูดหรือแสดงความคิดเห็นแม้แต่น้อย ใบหน้าของเธอเรียบนิ่งและสงบราวกับไร้ตัวตนในห้องแห่งนี้เมื่อการเจรจาเสร็จสิ้นและแม่ปริมได้คำมั่นสัญญาจากภากร เธอจึงยกยิ้มพึงพอใจแล้วขอตัวกลับไปเรวตีเงยหน้าขึ้นมองสามีเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยปากพึมพำออกมาเสียงเบา"คุณคะ..."ภากรหันหน้ามาตามเสียงเรียก แต่กลับไม่ได้มองหน้าเธอ
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 47 เหมือนกำลังจะถูกแย่ง
ภายในห้องนอนกว้างขวางของบ้านพักตระกูลใหญ่ บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงแอร์ทำงาน ปริมเลื่อนตัวลงไปนั่งจมอยู่บนโซฟาหรูหรา ข้างๆ กายมีกระเป๋าแบรนด์เนมวางทิ้งไว้โดยไม่ใส่ใจ ใบหน้าที่เคยผ่านการแต่งแต้มมาอย่างประณีตบัดนี้มีรอยคราบน้ำตาแห้งกรังเปรอะเปื้อนอยู่บนแก้มดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเย่อหยิ่งทอดมองออกไปไร้จุดหมาย ร่างกายของเธอสั่นเทาเล็กน้อย สายตาจดจ่ออยู่กับปลายนิ้วมือของตัวเอง ก่อนที่เธอจะค่อยๆ ยกนิ้วขึ้นมากัดปลายเล็บแกร่กๆเสียงกัดเล็บดังแผ่วเบา ปริมขบฟันลงบนเล็บที่เพิ่งผ่านการดูแลมาอย่างดีจนมันฉีกขาดทีละนิด ความเจ็บแสบเล็กๆ ที่ปลายเล็บไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกตัวเลยสักนิด ในหัวของเธอยังคงหมุนเวียนอยู่กับคำพูดสุดท้ายของภีมก่อนที่เขาจะเปิดประตูเดินจากไป'ถ้าปริมคิดจะใช้คุณภากรมาบีบผม วันงานแต่งงาน... ก็อย่าหวังว่าผมจะไปงาน'เธอรู้ดียิ่งกว่าใครว่าภีมเป็นคนพูดจริงทำจริง ถ้าเขาสัญญาว่าจะไป เขาก็จะไป แต่ถ้าเขาเอ่ยปากว่าจะไม่ไป... ต่อให้เป็นคุณภากรเขาก็คงไม่กลัว"ทำไม... ทำไมต้องเป็นมัน..."ปริมพึมพำออกมา เธอเพิ่มแรงขบกัดปลายนิ้วจนกระทั่งหนังบริเวณโคนเล็บเริ่มฉีก เลือดสดๆ สีแดงค่อยๆ ซึม
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 46 ยอมทุกอย่าง
ย้อนกลับไปหลายวันก่อนหน้า...พั้นซ์ขับรถยนต์ส่วนตัวไปสถานที่หนึ่งใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงด้วยซ้ำพั้นซ์ดับเครื่องยนต์ ก้าวลงจากรถพร้อมกับถอนหายใจยาว พยายามปรับสีหน้าและอารมณ์ให้เป็นปกติที่สุดเมื่อก้าวผ่านประตูเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ เธอกวาดสายตาไปเห็นหญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าเค้าความสวยเหมือนเธอไม่มีผิด เธอกำลังนั่งในห้องรับแขก ทันทีที่เสียงก้าวเท้าดังขึ้น เธอก็เงยหน้าขึ้นมอง และเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร ดวงตาคู่สวยก็ฉายแววตกใจ"พั้นซ์!"เธอลุกขึ้นทันที เดินตรงเข้ามาหาสวมกอดลูกสาวไว้แน่นด้วยความคิดถึงอย่างสุดซึ้ง พั้นซ์ยกแขนขึ้นกอดตอบผู้เป็นแม่ อ้อมกอดที่อบอุ่นทำให้ความเครียดลดลงเล็กน้อย"มาได้ยังไงลูก ไม่เห็นบอกแม่ก่อนเลย" แม่ผละออก มือเรียวลูบแก้มลูกสาวด้วยความรักใคร่"พั้นซ์ตั้งใจมาหาแม่ค่ะ" พั้นซ์ยิ้มบางๆ "ขอโทษนะคะแม่ ที่พั้นซ์มาแบบไม่ได้บอกล่วงหน้า แล้วก็ไม่ได้เอาอะไรมาฝากเลย""โธ่ ลูกคนนี้" แม่ยิ้มทั้งน้ำตาคลอ "แค่พั้นซ์ยอมกลับมาบ้าน แค่ได้เห็นหน้าลูก แม่ก็ดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว จะเอาของฝากอะไรอีก"พั้นซ์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ตัดสินใจเอ่ยถามถึงคนสำคัญอีกคนในบ้าน "แล้ว
เสพติดรักคุณหมอภีม บทที่ 45 ตามจนเจอ
คันเร่งถูกกดจมมิดตลอดเส้นทาง ภีมไม่แวะพัก ไม่กิน ไม่นอน นัยน์ตาหลังกรอบแว่นจดจ่ออยู่กับถนนเบื้องหน้าและความตั้งใจเดียวในหัว จุดหมายปลายทางคือบ้านพักตามหมุดปักในแผนที่พั้นซ์เดินถือถ้วยกาแฟออกมายืนรับลมทะเลที่ลานหน้าบ้าน อย่างสบายอารมณ์แต่ความสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อเห็นรถยนต์คันหนึ่งขับมาจอดหน้าบ้านถ้วยกาแฟในมือแทบร่วงหล่นพื้น ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อเชิ้ต สายตาเต็มไปด้วยความรุ่มร้อนก้าวลงมาจากรถ ภีม... ผู้ชายที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายเดือน พั้นวางแก้วกาแฟลงภีมก้าวเดินตรงเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว สายตาจ้องมองใบหน้าสวยเนียนที่เขาเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวัน"ยังไม่ตายอีกเหรอ" พั้นซ์เค้นเสียงถาม รอยยิ้มเย้ยหยันยกขึ้น"คิดว่าก้าวออกจากชีวิตพี่ได้ง่ายๆ เหรอพั้นซ์" ภีมเอ่ยเสียงต่ำพลางคว้าข้อมือเธอไว้แน่นทันทีแรงบีบที่ข้อมือทำเอาพั้นซ์ต้องกัดฟันแน่น แต่สายตาที่เธอมองศัลยแพทย์หนุ่มตรงหน้ากลับไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย "อยากไปหาใครก็ไปสิ จะมาวุ่นวายทำไมอีก!" พั้นซ์ตวาดใส่หน้า สะบัดแขนสุดแรงจนหลุด ก่อนจะหันกลับมาตบหน้าเขาเต็มแรงเพียะ!ภีมถูกแรงตบจนหน้าหัน แต่เขากลับค่อยๆ หันใบหน้ากลับมา นิ้วเรีย
Anda juga akan menyukai
How Much รักนี้เท่าไหร่
ณดารินทร์104.8K Dibacaยั่ว
มังกรเล่นน้ำ206.5K Dibacaขย้ำรักเลขา
C569.0K Dibacaวิศวะร้ายพลาดรัก
Re-match I รีแมทช์84.9K Dibacaวันที่รักสวนทาง
ระรินรัก60 Dibacaอุ้มบุญซ่อนสวาท
เฮียกังฟู348 DibacaMy Sweet Model หวานใจนายแบบหน้าหวาน
ศรีอักษรรินทร์212 DibacaCERBERUS พันธนาการรักแห่งยมโลก
ศรีอักษรรินทร์146 Dibaca
