บทที่ 4

นางหรี่ดวงตามองเขาเพราะข้อเสนอนี้ตรงกับที่นางกำลังหาหนทางไปเมืองหลวงพอดี มองดูคนคุ้มกันของเขาซึ่งก็ถือว่ามีฝีมือไม่น้อย “หากจะให้ข้าคุ้มกัน ข้าก็ต้องรู้ถึงฐานะของท่านเสียก่อน”

เขายังคงยิ้มล้วงป้ายหยกออกมาจากอกเสื้อ ป้ายหยกที่มีตราของราชสำนัก แกะสลักลายด้วยอักษรฉี ‘琪[1]’ “ข้าเป็นคนของจวนแม่ทัพฉี เป็นบุตรชายบุญธรรมของแม่ทัพฉีเหยียน ตัวข้ามีนามว่าเฟิงเยี่ยน”

“ฉีเฟิงเยี่ยน” นางพึมพำชื่อของเขาแผ่วเบา นึกอย่างไรก็มั่นใจว่าไม่เคยได้ยินนามนี้มาก่อน หลายปีเดินทางพเนจรไปมาสามแคว้น แคว้นซย่าเทียนมีแม่ทัพใหญ่อย่างแม่ทัพฉีคอยปกป้องเรื่องนี้นางพอจะได้ยินมาบ้าง เรื่องของตระกูลฉีค่อนข้างวุ่นวายเพราะแม่ทัพฉีมีอนุหลายคน ทว่านามฉีเฟิงเยี่ยนคล้ายไม่เคยผ่านเข้ามาในความทรงจำ

หรือไม่อาจเพราะเขาเป็นบุตรบุญธรรม...

“ข้ายินดีจ่ายหนึ่งร้อยตำลึงทอง ขอเพียงจอมยุทธ์หญิงยอมคุ้มกันข้ากลับไปถึงเมืองหลวงอย่างปลอดภัย หรือหากจอมยุทธ์หญิงยินดีข้าก็อยากให้ท่านเป็นองครักษ์ข้างกายข้าชั่วระยะหนึ่ง จนกว่า...”

“จนกว่าอะไร”

“จนกว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่จะขึ้นครองบัลลังก์ ไม่นานหรอก ข้ารับรองว่าคงไม่เกินสามเดือน”

นางเลิกคิ้วมองเขาด้วยนึกไม่ถึงว่าเขาจะบอกความลับใหญ่หลวงนี้ให้รับรู้ เรื่องการแก่งแย่งระหว่างองค์ชายไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร ทว่าการที่บุตรชายบุญธรรมของแม่ทัพฉีกล่าวถึงการเปลี่ยนแปลงของราชสำนักอยากตรงไปตรงมาเช่นนี้ มิใช่กำลังเผยความลับที่สามารถเอาชีวิตของเขาได้เลยหรอกหรือ

หญิงสาวจ้องเขานิ่งทว่าบุรุษตรงหน้ากลับสุขุมเยือกเย็นเหลือเกิน นางมองไม่ออกสักนิดว่าเขากำลังโกหกหรือกำลังเล่นตลกอะไรอยู่ “คำถามสุดท้าย ผู้ใดต้องการเอาชีวิตท่าน”

เขานิ่งไปครู่หนึ่ง “ฮองเฮากับองค์รัชทายาท”

อ้อ เช่นนั้นองค์ชายที่เขาสนับสนุนคงไม่ใช่รัชทายาทสินะ... ก็ในเมื่อเขาบอกว่าบัลลังก์กำลังจะเปลี่ยนมือในอีกสามเดือนข้างหน้า

แต่...นั่นไม่เกี่ยวกับนางเพราะเป้าหมายของนางคือองค์ชายเก้า ขอเพียงนางกำจัดต้นตอข่าวลือที่ทำให้นางไม่อาจอยู่บนโลกมนุษย์อย่างอิสระ ผู้ใดจะครองบัลลังก์แคว้นซย่าเทียนนางล้วนไม่แยแสทั้งสิ้น

“ข้าเสวียนเหยา อย่าเรียกข้าว่าจอมยุทธ์หญิง ฟังแล้วน่ารำคาญ” นางกล่าวออกมาเสียงเรียบและนั่นนับเป็นตอบรับคำเชิญของเขาเรียบร้อยแล้ว

ระหว่างการเดินทางมีมือสังหารจริงดังที่เขาบอก ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้เข้าใกล้ขบวนรถม้า เสวียนเหยาที่คร้านจะคำนวณความเสียหายจนทำให้การเดินทางล่าช้า นางได้ลอบออกจากรถม้าพร้อมจัดการมือสังหารเหล่านั้นจนหมด

มองใบหน้าขาวซีดของฉีเฟิงเยี่ยนนางให้สงสัย “ท่านป่วยมาแต่กำเนิดหรือ”

เขาชะงักมองนาง “เหตุใดคิดเช่นนั้น”

“โรคที่ท่านเป็นไม่คล้ายอาการป่วยธรรมดา ไม่ใช่อาการของคนถูกพิษ หากมิใช่ป่วยจากโรคที่ได้รับมาจากบิดามารดาก็คล้าย...”

“คล้ายบุรุษที่ปราณถูกทำลาย” เขากลับกล่าวออกมาโดยง่าย “ใช่ ตอนอายุยี่สิบปราณของข้าถูกทำลาย ดังนั้นแม้เป็นบุรุษทั้งยังเป็นคนของจวนแม่ทัพ แต่ข้ากลับไม่อาจฝึกวรยุทธ์หรือฝึกการต่อสู้”

“อายุยี่สิบ? ตอนนี้ท่านอายุเท่าไหร่?” นางค่อนข้างประหลาดใจเพราะเขาดูอายุยังน้อย

“ปีนี้ครบยี่สิบห้า”

นางเงียบไปไม่ได้กล่าวอะไรอีก ในใจนึกถึงทวยเทพที่หากถูกเลาะกระดูกเซียน ก็ไม่ต่างอะไรกับมนุษย์ธรรมดา เพียงแต่มีอายุขัยยืนยาวกว่า ส่วนมนุษย์หากถูกทำลายปราณ ก็จะคล้ายคนพิการที่ต้องล้มป่วยเจ็บออดๆ แอดๆ ทั้งยังไม่อาจฝึกวรยุทธ์หรือฝึกการต่อสู้ไปตลอดชีวิต

ถึงอย่างนั้นยังมีข้อแตกต่างระหว่างมนุษย์และเซียนอยู่เล็กน้อย เพราะหากเซียนถูกทำลายปราณก็จะกลายเป็นมนุษย์ที่ต้องเวียนว่ายตายเกิด ไม่อาจมีอายุขัยยืนยาวเช่นที่ควรเป็น

การเดินทางไปยังเมืองหลวงครั้งนี้อาจกินเวลามากกว่าสิบวัน ทั้งนี้ก็เพราะขบวนรถม้าต้องคอยหลบเร้นจากมือสังหาร เสวียนเหยาพบว่าระหว่างทางฉีเฟิงเยี่ยนมีท่าทีราวกับไม่แยแสแม้ว่าตัวเขาจะเป็นเป้าหมายของผู้อื่นก็ตาม

[1] ฉี แปลว่าหยกเนื้อดี