บทที่ 3

มันนานมากแล้วที่นางเดินทางไปโดยไร้จุดหมาย จากเหนือลงใต้ จากตะวันออกสู่ตะวันตก ฐานะซึ่งไม่เคยมีผู้ใดล่วงรู้นั่นก็คือ ‘ผู้ครอบครองหยกอันอวี่’ สิ่งที่ผู้คนบนโลกมนุษย์ใช้เรียกขานนาง ทว่าแท้ที่จริงแล้วนางก็เคยเป็นเฉกเช่นมนุษย์ธรรมดา มีชื่อแซ่ มีตัวตน

นาง...เสวียนเหยา[1] นามที่มีอักษรซึ่งหมายความว่าหยกทั้งสองตัว

“มันผ่านไปนานเท่าไรกันแล้วนะ” หญิงสาวพึมพำกับตัวเองเสียงเบา ด้วยไม่ได้นับว่านางหลบเร้นจากแดนเซียนมายังโลกมนุษย์กี่ปีมาแล้ว มันอาจเป็นสิบปี เป็นร้อย หรืออาจเป็นพันปี

มันคล้ายกับนานมากแล้ว แต่ก็เหมือนเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียวที่นางหลับฝัน

นางไม่ได้ทิ้งร่องรอยใดๆ ไม่เคยบอกความจริงว่านางคือผู้ครอบครองหยกอันอวี่ ไม่มีมนุษย์ตนใดล่วงรู้ว่าหยกอันอวี่เป็นเพียงแหวนหยกวงหนึ่ง ทว่า...วันนี้กลับมีคนพลิกแผ่นดินเพื่อตามหานาง?

“องค์ชายเก้า?...เมืองหลวงแคว้นซย่าเทียน?”

หญิงสาววางมือเคาะนิ้วบนเข่าเช่นกันกับทุกครั้งที่นางกำลังใช้ความคิด นานมากกว่าที่นางจะยืดแขนขึ้น บิดตัวพร้อมเตรียมตัวเข้านอน

หน้าห้องเริ่มเงียบเสียงลงหลังจากเสี่ยวเอ้อจัดการห้องพักให้ผู้มาใหม่ หญิงสาวเอนตัวลงนอนทั้งที่ไม่ง่วง ตอนนั้นเองที่ได้ยินเสียงฝีเท้าแผ่วเบาของมือสังหารมากกว่ายี่สิบคนบนหลังคา

เสวียนเหยาลืมตามองเพดานห้อง ไม่ขยับ ไม่มองไปรอบด้าน เพียงเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวอย่างไม่ประมาท ดูเหมือนเป้าหมายของมือสังหารก็คือชายหนุ่มสูงศักดิ์ที่เพิ่งเข้ามาพักในโรงเตี๊ยม ทั้งยังพักอยู่ถัดจากห้องของนางนี่เอง!

เสียงการจู่โจมเริ่มจากบนหลังคากระทั่งทะลุเข้ามาในห้องของนาง หญิงสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงมององครักษ์หลายคนกำลังทำหน้าที่อย่างเต็มกำลัง ปกป้องผู้เป็นนายที่สวมชุดสีดำปักลายเมฆสีทอง ใบหน้าของเขาไร้ซึ่งประกายความตื่นกลัว ตรงกันข้ามมันกลับเยือกเย็นแม้ตัวเองกำลังถูกหมายเอาชีวิต

ดูจากแสงไฟที่ยังคงไม่ดับมืดจากห้องของเขา เห็นชัดว่าล่วงรู้อยู่แล้วว่าจะมีการลอบโจมตี สายตาคมกริบกวาดมองมายังนางที่นั่งนิ่งบนเตียงผ่านผนังห้องที่พังลง ด้านข้างอาวุธลับถูกซัดออกมาจากมุมมืด ไม่มีองครักษ์คนใดสังเกตเห็น ทว่าเสวียนเหยาเห็น!

หญิงสาวคว้าจอกชาบนโต๊ะข้างหัวเตียงเหวี่ยงออกไป จอกชากระทบอาวุธลับกระเด็นไปอีกด้าน นางสบตากับชายหนุ่มผู้นั้น...เขายังคงไร้ซึ่งประกายใดๆ ไม่เพียงเท่านั้นนางยังคล้ายกับเห็นรอยยิ้มของเขา...อีกแล้ว!

กลิ่นเลือดคละคลุ้ง ศพคนตายนอนเกลื่อนพื้น การต่อสู้ดุเดือดรุนแรงขึ้น เสวียนเหยาถูกดึงเข้าไปในวงการต่อสู้นั้นอย่างช่วยไม่ได้ นางจำต้องรับมือกับมือสังหารบางส่วน กระทั่งในที่สุดไม่รู้ทำไมนางจึงเป็นฝ่ายปกป้องบุรุษแปลกหน้าที่เพิ่งได้พบ

จากเป็นฝ่ายเสียเปรียบเมื่อหญิงสาวยื่นมือเข้าช่วยเหลือ ในที่สุดมือสังหารเหล่านั้นก็ล่าถอยไป ทั้งยังลากคนที่ถูกสังหารออกไปด้วยทำให้หญิงสาวรู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

“ขอบคุณจอมยุทธ์หญิงที่ยื่นมือเข้าช่วย”

ใบหน้าว่าหล่อเหลาน่ามองแล้ว น้ำเสียงนุ่มทุ้มของเขาก็ยิ่งน่าฟัง เสวียนเหยาปรับสีหน้าให้เรียบเฉย มองเขาจากนั้นกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ข้าไม่รับคำขอบคุณ ข้าช่วยเพราะรู้ว่าพวกท่านมีปัญญาจ่าย” นางแบมือออกไปหวังจะได้เห็นท่าทีชะงักและคาดไม่ถึงของเขา

ตรงกันข้ามไม่เพียงเขาจะไม่แสดงท่าทีใดๆ แล้ว รอยยิ้มของเขากลับกว้างขึ้นกว่าเดิม เขาล้วงมือเข้าไปหยิบถุงเงินจากนั้นส่งให้นาง

หญิงสาวรับมาพร้อมกับมองเขานิ่ง ในถุงมีเงินสิบตำลึงที่แลกมาพร้อมใช้ นับว่าเป็นบุรุษผู้มั่งคั่งทั้งยังไม่ตระหนี่ เขาหันไปสั่งคนของตนให้ออกสำรวจความเสียหายพร้อมจ่ายเงินให้หลงจู๊โรงเตี๊ยมตามสมควร

“หากไม่รังเกียจเพราะอย่างไรห้องก็พังไปแล้ว ท่านอยากดื่มชาหรือไม่เราจะได้สนทนากัน”

“สนทนา? ยังมีสิ่งใดต้องสนทนา ข้าช่วยท่าน ท่านจ่ายเงิน เราไม่ติดค้าง”

เขายิ้ม “ข้าต้องเดินทางไปยังเมืองหลวง อย่างที่จอมยุทธ์หญิงเห็นแล้วว่ามีคนหมายเอาชีวิตข้า หากจอมยุทธ์หญิงจะช่วยคุ้มกันข้ากลับไปยังเมืองหลวง ท่านเรียกร้องเงินเท่าไรข้าล้วนยินดีจ่าย”

[1] เสวียน 璇 แปลว่าหยก, เหยา 瑶 แปลว่าหยก