บทที่ 3

ฉันวางสาย และปฏิเสธข้อเสนอของเพื่อนรักที่จะมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน

แต่ความทรงจำของเมื่อคืนมักจะวนเวียนอยู่ในหัว

อ้อมแขนแข็งแรงที่โอบกอดกันอย่างแน่นหนา ลมหายใจร้อนรุ่มของเด็กหนุ่มยามอารมณ์พลุ่งพล่าน ยังมีคำหวานที่เขากระซิบข้างหูฉัน ทำให้ขาเตียงสั่นไหวตลอดทั้งคืน

ฉันสะบัดหน้าอย่างแรง พยายามลืมความทรงจำเหล่านี้

ฉันขดตัวอยู่บนเตียง ม้วนตัวเองเป็นก้อน

อีธานที่เคยดีกับฉันตอนเด็ก กับอีธานคนเลวในวันนี้ สลับกันไปมาไม่หยุด

จนกระทั่งฟ้าใกล้สาง ฉันจึงค่อย ๆ หลับลึกไป

ตลอดทั้งคืน อีธานไม่ส่งข้อความมาหาฉันเลยสักข้อความเดียว

เคยมีครั้งหนึ่งที่ฉันเมา อีธานติดต่อฉันไม่ได้ แทบจะร้อนใจจนเป็นบ้าเลยทีเดียว

หลังจากนั้น เขาก็จะส่งฝันดีกับฉันทุกคืน เพื่อให้แน่ใจว่าฉันปลอดภัย

และค่อย ๆ กลายเป็นนิสัยไปโดยปริยาย

ที่แท้แล้ว นิสัยที่ติดมาหลายปีก็สามารถเปลี่ยนแปลงได้ในชั่วข้ามคืน

แต่แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ไม่ช้าก็เร็ว สักวันหนึ่งเราก็จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว

ฉันก็เคยคิดจะมีเรื่องกับเขา แม้จะไม่สนใจชื่อเสียงตัวเอง แต่ก็ไม่อยากให้อีธานมีความสุข

แต่ธุรกิจของครอบครัวฉัน ยังต้องพึ่งพาคุณพ่อของอีธานอยู่

ฉันรู้ว่าฉันไม่สามารถเอาแต่ใจได้ มีแต่ต้องอดทนด้วยตัวเอง

การถอยห่างกันทีละนิด ก็คือจุดจบที่ดีที่สุดระหว่างเราสองคน

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันงัวเงียรู้สึกว่าตัวเองตกเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่นและแข็งแรง

ฉันสะดุ้งตื่นทันที

เมื่อลืมตาขึ้น กลับเห็นว่าเป็นลูกกระเดือกเซ็กซี่ที่คุ้นเคยของเขา

เป็นอีธาน

ฉันลืมไปว่าอีธานมีรหัสประตูบ้านฉันมาตลอด เมื่อเขาเข้าบ้านฉัน แม่บ้านและพ่อแม่ก็จะไม่ขัดขวาง

พอเห็นฉันตื่น เสียงหัวเราะเบา ๆ ของอีธานก็ดังขึ้นข้างหู

เขาจงใจเป่าลมใส่หูฉันเบา ๆ

ฉันรู้สึกจั๊กจี้จนรีบผลักเขาออก แล้วหนีไปที่ขอบเตียงที่ไกลจากเขาที่สุด

อีธานเดินตามมา โอบกอดฉันไว้

“ทำไมล่ะ? ไม่อยากเหรอ?”

“เมื่อวานเธอเพิ่งได้สัมผัสความสุขแบบนี้ไปเองนะ ไม่อยากลองอีกสักครั้งเหรอ?”

อีธานหลอกล่อฉันเสียงเบา ฉันไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับเขายังไง ได้แต่เม้มปากเงียบไม่พูดอะไร

อีธานแกล้งทำเป็นโกรธ แล้วพูดว่า

“ทำไมเมื่อวานถึงไม่บอกฝันดีกับฉันแล้วเข้านอนไปเองล่ะ เธอรู้ไหมว่าทำแบบนี้ฉันจะเป็นห่วง”

“คราวนี้จะยกโทษให้เธอก่อน แต่ก็ต้องมีการลงโทษอยู่ดี ลงโทษให้เธอใช้ปากช่วยฉัน...”

ฉันขัดขืนสุดชีวิต ไม่เข้าใจเลยว่าอีธานทำไมถึงยังมากวนใจฉัน ทั้งที่เขามีซิลเวียอยู่แล้ว

เขาถูกฉันทำให้เริ่มมีน้ำโหขึ้นมาบ้างแล้ว

“ทำอะไรของเธอ?”

“เป็นเพราะเมื่อวานฉันไม่ได้ให้เธอไปงานพรอม ไม่ได้เป็นคู่เต้นให้เธอใช่ไหม?”

ฉันไม่พูดอะไร อีธานเลยคิดว่าฉันกำลังหึงอยู่

เขาหัวเราะเบา ๆ ทีหนึ่ง “คงเป็นเอวาที่บอกเธอสินะ?”

“เธอโกรธเหรอ? ซิลเวียไม่มีคู่เต้น ฉันแค่ช่วยนิดหน่อยเท่านั้นเอง นี่ยังคุ้มค่าให้เธอหึงอีกเหรอ?”

ยิ่งอีธานพูด ฉันก็ยิ่งโกรธ แต่ก็ไม่สามารถแตกหักกับเขาได้ จึงได้แต่เมินเขา แล้วพลิกตัวลงจากเตียง

พอเดินลงมา ในบ้านกลับมีแค่แม่บ้านอยู่เท่านั้น

ไม่นาน อีธานก็ตามมา สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

ยังไงเสีย ฉันก็ไม่ค่อยแสดงสีหน้าแบบนี้ใส่เขาบ่อยนัก

ถ้าเป็นปกติ อีธานคงเริ่มเล่นสงครามเย็นกับฉันไปนานแล้ว

อาจเพราะตามจีบดาวโรงเรียนอย่างซิลเวียได้แล้ว ช่วงนี้เขาเลยค่อนข้างมีความสุข

ดังนั้นจึงอดทนปลอบฉัน

“ไม่อยากก็ไม่ต้องอยาก กินมื้อเช้าเถอะ”

“เธอบอกว่าชอบแพนเค้กเมเปิลไซรัปที่พ่อครัวบ้านฉันทำที่สุดไม่ใช่เหรอ?”

ฉันผลักจานที่เขาส่งมาออก แล้วหยิบข้าวโอ๊ตที่แม่บ้านเตรียมไว้ขึ้นมากินเงียบ ๆ

รอยยิ้มของอีธานแข็งค้างบนใบหน้า จู่ ๆ ก็หมดความอดทน

“เธอกำลังงอแงอะไรกันแน่?”

ฉันถอนหายใจหนึ่งเฮือก “ฉันไม่ได้งอแง ทำไมนายไม่ไปอยู่เป็นเพื่อนซิลเวียล่ะ?”

อีธานแค่นเสียงเย็นชาทีหนึ่ง “เพราะงั้น ยังเป็นเพราะซิลเวียอีกใช่ไหม? เธอไม่ชอบเธอขนาดนี้เลยเหรอ?”

“เธอคิดว่าเธอเป็นใครกัน? ไม่ใช่ว่านอนกับฉันไปแค่ครั้งเดียวหรือไง? แล้วเธอมีสิทธิ์อะไรมาคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของฉัน?”

น้ำเสียงเขาหงุดหงิด กวาดจานแพนเค้กลงไปกองกับพื้นทันที

เสียงจานแตกทำให้ฉันสะดุ้งตกใจขึ้นมา

ร่างกายฉันสั่นสะท้านทีหนึ่ง น้ำตาก็ไหลลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว

ความอับอายและความน้อยใจจากเมื่อวานหลั่งไหลเข้ามาในใจพร้อมกัน

อีธานไม่คิดว่าฉันจะร้องไห้โฮออกมาอย่างกะทันหัน ทันใดนั้นก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกไปเล็กน้อย

“พอแล้ว อย่าร้องไห้เลย ทำให้เธอตกใจแล้วใช่ไหม?”

ไหล่ของฉันสั่นอย่างรุนแรง ทั้งตัวขดเป็นก้อนและสั่นสะท้านไปหมด

ตอนที่กำลังจะปลอบฉัน จู่ ๆ โทรศัพท์ของอีธานก็ดังขึ้นเสียงหนึ่ง

เขากวาดตามองครั้งหนึ่งด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจังทันที

อีธานลุกขึ้นทันที ไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจฉันอีกต่อไป

“ตอนนี้ฉันมีธุระสำคัญมาก เธอสงบสติอารมณ์เองก่อนเถอะ”

“อย่ามัวแต่คิดว่าทุกคนจะต้องหมุนรอบตัวเธอ!”