2

EP2 - เสียงแห่งรัก จังหวะสวาท (เจลีน)

บริษัทของเจบี

หญิงสาวน่าตาสะสวย ด้วยรูปลักษณ์แสนโฉบเฉี่ยวคล่องตัว จึงทำให้เธอเป็นเจ้านายสาวที่หนุ่มๆทั้งบริษัทต่างหมายปอง ในการประชุมวันนี้ เจลีนนั่งแท่นประธานมาประชุมแทนพ่อของเธอ ซึ่งเจลีนก็ทำมันออกมาได้ดีเป็นไปตามใจของเจบี

บริษัทแห่งนี้นำเข้ายาจากต่างประเทศแบบถูกต้องตามกฏหมาย รวมไปถึงอุปกรณ์ทางการแพทย์ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมิดเดย์ถึงให้เธอช่วยเหลือเรื่องของแม่ยายตัวเองที่ถูกทำให้เสพติดยามาเป็นเวลานาน เจลีนสามารถหายาตั้งต้นให้หมอโคลล์เพื่อช่วยรักษาได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นการรักษาอาจจะต้องไปในที่ๆมันครบครันกว่านี้ในต่างประเทศ

แต่นั่นคือยังไม่ได้อยู่ในตัวเลือกในขณะนี้ของมิดเดย์ เจลีนเองก็สนิทกับมิดเดย์มาตั้งแต่เด็กเพราะอายุไล่เลี่ยกัน หลังจากประชุมเสร็จ เธอก็เข้าไปที่คลีนิคของหมอโคลล์พี่เขยของมิดเดย์ ก่อนจะนำยาที่เพิ่งนำเข้ามาไปส่งให้กับหมอโคลล์เพื่อใช้กับแม่ยายของมิดเดย์

"พี่โคลล์คะ นี่ค่ะยา" เจลีนเอ่ย

"แม่ยายเดย์ค่อนข้างหนักนะพี่ว่า พี่ไม่รับปากมันว่าจะรักษาหายขาด เพราะดูแล้วถูกใช้ยามานานมากแบบมากๆเลย" หมอโคลล์เอ่ย

"สงสารเดย์นะพี่โคลล์ ปิดเมียเพราะกลัวเมียเสียใจแบบนี้"

"อืม พี่ก็ช่วยเต็มที่แหละ ขอบใจลีนมากนะสำหรับยา"

"ค่ะ เดี๋ยวลีนไปดูคุณน้าหน่อยนะคะ"

เจลีนเดินเข้าไปในห้องที่แม่ยายของมิดเดย์อยู่ ตอนนี้ต้องมีลูกน้องเฝ้าตลอดเวลาเพราะเธอมักจะคลุ้มคลั่ง แน่นอนว่าการรักษาหักดิบไม่ให้ยาเลยไม่ได้ ตอนนี้เธอให้ปริมาณที่น้อยมากๆเพื่อให้แม่ยายของมิดเดย์ไม่มีอาการลงแดงจนโคม่า

"คุณหนู"

"เป็นไงบ้าง คุณน้าอาละวาดอีกมั้ย" เจลีนเอ่ย

"ยังครับคุณหนู"

"คุณน้าคะ เป็นยังไงบ้างคะ"

เจลีนเอ่ยถามในขณะที่แม่ยายของมิดเดย์ที่เมื่อวานอาละวาดจนวันนี้ต้องถูกตรึงขาเอาไว้กับเตียง

"ฉันจะไปหาโยเกิร์ต ปล่อยฉันไปเถอะ" แม่ยายของมิดเดย์เอ่ย

"เดี๋ยวคุณน้าหายก็ได้ไปแล้วค่ะ"

"เธอเป็นชู้กับแฟนลูกสาวฉัน เธอจะมาช่วยฉันทำไม!!!"

"โอ๊ย!!!"

จู่ๆแม่ยายของมิดเดย์ก็ส้อมที่เธอกำลังนั่งกินข้าวแทงเจลีน แม้จะหลบแล้วแต่ก็ยังถูกส้อมแทงเข้าที่แขนจนเลือดอาบไม่น้อย

"คุณน้าเข้าใจผิดแล้ว ลีนกับเดย์ไม่ได้มีอะไรกัน"

"คุณหนูครับ ไปทำแผลเถอะครับ" การ์ดคนนึงเอ่ย เมื่อกี้คนกำลังล้อคตัวแม่ยายของมิดเดย์เอาไว้

เจลีนเดินลงมาหาหมอโคลล์ทั้งเลือดอาบแขน หมอโคลล์ตกใจไม่น้อย แต่เจลีนไม่เคยสู้กลับ เธอเข้าใจดีว่าแม่ยายของมิดเดย์กำลังป่วย หลังจากหมอโคลล์ทำแผลให้เสร็จ เธอก็นอนพักที่คลีนิคตามที่หมอโคลล์บอก เพราะเขาเพิ่งให้ยาแก้อักเสบกับเธอ ไม่เช่นนั้นวันนี้เธอจะระบมจนเป็นไข้แน่ๆ

กระทั่งเธอตื่นมาในตอนมืด หมอโคลล์เพิ่งออกจากคลีนิคแล้วสั่งให้การ์ดของตัวเองคอยช่วยดูแลเจลีนที่ยังหลับ เธอเลือกจะลุกออกมาแล้วพลันนึกถึงชายหนุ่มที่นั่งเล่นดนตรีหน้าผับ เธอเดินไปยังจุดเดิมทั้งที่แขนยังพันแผลและมันก็เจ็บระบมมาก แน่นอนเธอเจอชายหนุ่มนั่งเล่นกีตาร์ ร้องเพลงอยู่ตรงนั้น

"คีย์"

"อ้าว แขนเธอไปโดนอะไรมา?" คีย์เอ่ยถาม

"อุบัติเหตุนิดหน่อยน่ะ"

"อืม"

"นั่งด้วยได้มั้ย"

"อ่อ ตามสบาย"

วันนี้เจลีนไม่มีแรงจะร้องเพลง เธอได้แต่นั่งอยู่ข้างๆฟังคีย์เล่นดนตรีเท่านั้น นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอเจอเขา แต่ทำไมเหมือนเขามีแรงดึงดูดแปลกๆกับเธอนะ กระทั่งเริ่มดึก เป็นเวลาเดิมที่คีย์จะเก็บของและเลิกเล่นดนตรี

"นายจะไปไหนต่อเหรอ"

"อ่อจะกลับบ้าน เธอละ"

"ก็คงต้องกลับแล้วล่ะ"

"เฮ้ย!"

เจลีนที่โซซัดโซเซเพราะเริ่มเป็นไข้จากแผลที่แขน ทั้งๆที่หมอโคลล์เพิ่งให้ยามา แต่แผลค่อนข้างเยอะทำให้ผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเจลีนรับไม่ไหว

คีย์ที่รับเจลีนที่จะเป็นลมได้ทัน เขามองซ้ายมองขวาก่อนจะพยายามเรียกเธอให้ตื่น เจลีนรู้สึกตัวแต่เหมือนไม่มีแรงมากพอที่จะทำอะไร

"ไหวมั้ย บ้านเธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง"

"คอนโด..."

"เจลีน!!"

ภาพตัดดำมืดไปในทันทีที่เธอเอ่ยปาก ทั้งที่ยังพูดไม่จบว่าคอนโดอยู่ที่ไหน เธอก็หมดสติไปเสียก่อน หลังจากภาพตัดไป เธอรู้สึกตัวอีกทีก่อนค่อยๆลืมตาขึ้น ปรากฏว่าตอนนี้เธออยู่ในห้องที่ไม่มช่บ้านหรือคอนโดตัวเอง มองไปรอบๆในห้องมีเครื่องดนตรีค่อนข้างเยอะ ห้องสไตล์ผู้ชายไม่ได้ใหญ่มากนัก

"ตื่นแล้วเหรอ"

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นหน้าของคีย์แบบไม่มีแมสปิด เขาเดินมาพร้อมถือแก้วน้ำอุ่นมาให้เธอ เจลีนมองไปรอบๆตัวปรากฏว่าเธอนอนอยู่บนโซฟาตัวใหญ่โดยมีเสื้อคลุมของคีย์คลุมร่างเอาไว้

"ขอบใจนะ นายพาฉันมาที่ไหนเหรอ"

"ที่นี่ห้องฉัน ไม่ต้องกลัว ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอหรอก"

"ห้องนายนี่มีแต่เครื่องดนตรีเนอะ อุ้ย! แผ่นเสียงชุดนี้ นายได้มาจากไหน มันหายากมากเลย ลีนหาตั้งนานยังได้ไม่ครบ"

"เธอก็ชอบอะไรแบบนี้เหรอ"

"ก็ชอบ แปลกเหรอ"

"เปล่า แค่เธอดูไม่เหมือนคนชอบของคลาสสิคไง รกไปหน่อย ห้องผู้ชายก็แบบนี้"

"ปกติแหละ ห้องนายมีแต่ของหายากเยอะเลย"

"เธอลองดูอันนี้ เผื่อชอบเหมือนกัน"

คีย์คว้าคอลเลคชั่นนึงที่เป็นอับบั้มแล้วนั่งลงข้างๆเจลีนก่อนจะเริ่มเปิดให้เธอดู เขาเหมือนเจอคนที่ชอบอะไรแบบเดียวกัน มันทำให้เขาดูคุยอะไรกับเธอง่ายขึ้น

"สุดยอดไปเลย อันนี้ลีนมี อันนี้ด้วย"

"เธอดูอันนี้ 1956กว่าจะได้มาเลือดตาแทบกระเด็น"

"นายสุดยอดเลย หามาครบเลย ลีนยังหาไม่ได้เลย อันนี้น่ะ หายากมาก ลีนบินไปถึงอเมริกาเพื่อไปตามหายังไม่ได้มาเลย"

ทั้งคู่ดูคุยกัยถูกคอจนเจลีนลืมไปว่าตอนนี้เธอมาอยู่ในห้องของผู้ชายที่เพิ่งเจอกันได้แค่สองวันเท่านั้น แต่คีย์ก็ไมไ่ด้ล่วงเกินอะไรเธอแม้แต่น้อยเช่นกัน