7

EP7 - เสียงแห่งรัก จังหวะสวาท (เจลีน)

"ฟ่อดดด ชื่นใจจัง"

หลังจากชำระล้างร่างกายจนเสร็จ เจลีนก็เปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ของคีย์เดินออกมาจากห้องน้ำ เธอยังไม่ชินกับสถานะที่เปลี่ยนไป เมื่อเธอออกมาเจอคีย์ที่ใส่แค่กางเกงท่อนล่างเปลือยอกท่อนบนเผยมัดกล้ามเนื้อ

"คีย์..."

"อ่ะ ดื่มแล้วค่อยนอน" เขาส่งแก้วนมให้เธอ ซึ่งเธอก็รับมาแล้วค่อยๆดื่ม แม้ในใจยังคงสั่นไหวอยู่มากก็ตาม

"ขอบใจนะ"

"ฉันอาจจะเอาใจเธอไม่เก่ง แต่ฉันจะพยายามทำให้เธอมีความสุขนะ" จู่ๆคีย์ก็เอ่ยขึ้น

"อืม" เจลีนยิ้มกว้างออกมาก่อนที่คีย์จะจูบเธออีกรอบแล้วพากันเข้านอนในคืนนั้น

ทั้งคู่คบกันมาเกือบสามเดือน มันเป็นช่วงเวลาดีๆที่เจลีนมีความสุขมาก ตอนนี้เธอไม่ได้ไปดูแลแม่ยายของมิดเดย์แล้วเพราะมีเรื่องเข้าใจผิดกันและแม่ยายของมิดเดย์ก็ถูกส่งตัวไปรักษาต่อที่ต่างประเทศ เมื่อโยเกิร์ตเมียของมิดเดย์เคยเข้าใจผิดคิดว่าเธอกับมิดเดย์มีอะไรกัน แต่เปล่าเลย เธอแค่ช่วยเขาเก็บความลับเรื่องที่แม่ของโยเกิร์ตปล่อยข่าวเสียหายและยังคงมีอาการติดยาเสพติดหนัก แต่ทุกอย่างก็เคลียร์และจบไปได้ด้วยดี

"ทำอะไรครับ"

"ตกใจหมดเลย ลีนกำลังทำแซนวิชให้คีย์ไง นี่ดูซิน่ากินมั้ย"

"น่ากิน เหมือนลีนเลย ฟ่อดดด"

ทั้งคู่กอดหยอกล้อกันอย่างมีความสุขในตอนเช้าตรู่ เจลีนมักจะมานอนกับคีย์ที่คอนโดเป็นประจำ เธอชอบใช้เวลากับเขาที่นี่ และคีย์เองก็มีความสุขที่ได้อยู่กับเธอที่นี่เช่นกัน แต่จนถึงวันนี้ คีย์ยังคงไม่รู้ว่าเธอคือเจ้าของบริษัทนำเข้าใหญ่ เขาไม่เคยสนใจเรื่องฐานะอะไรของเธอ และแน่นอนว่า เจลีนเองก็ไมไ่ด้สนใจฐานะของคีย์เช่นกัน ไม่ว่าเขาจะเป็นแค่ผู้ชายธรรมดาๆ อยู่ในคอนโเล็กๆนี่ก็ตาม แต่มันกลับทำให้เธอมีความสุขเมื่อได้มาอยู่ในพื้นที่นี้ของเขา

"จะไปทำงานแล้วเหรอ"

"อื้ม เดี๋ยวทำงานเสร็จ ลีนไปหาที่หน้าผับนะ"

"อืม อย่าดื้อนะลีน รีบไปหาด้วย" คีย์เอ่ย

"ลีนเคยดื้อที่ไหนละ"

"โอเคครับ ฟ่อดด"

เจลีนออกจากคอนโดของคีย์ก่อนตรงเข้าบริษัท วันนี้ก็เหมือนทุกๆวันที่เธอเข้ามาทำงาน แม้ว่าจะมีเรื่องให้ปวดหัวไม่น้อย แต่ในระหว่างวัน คีย์มักจะส่งข้อความน่ารักๆมาหาเธอเสมอ นั่นมันทำให้เธอยิ้มได้อีกครั้งหลังจากนั่งทำงานเครียด

(ลีนกินมื้อเที่ยงหรือยัง คิดถึงจังเลย)

นั่นคือข้อความจากคีย์ที่ทำเอาเจลีนยิ้มกว้าง เขาน่ารักกับเธอเสมอ แม้ว่าบางทีอาจจะดูทื่อๆแข็งไปสักหน่อย แต่คีย์ก็พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เธอยิ้มได้เสมอ

"ลุกสาวคนสวยของพ่อทำไมนั่งยิ้มคนเดียวละครับ มีอะไรแฮปปี้ใช่มั้ย" เสียงเจบีผู้เป็นพ่อที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของหญิงสาวเอ่ยขึ้น เธอวางมือถือก่อนเดินไปหาผู้เป็นพ่อแล้วกอดทันทีอย่างที่เธอทำเป็นประจำ

"เกิดเป็นลูกสาวพ่อเจก็มีความสุขจะแย่แล้วค่ะ จะมีอย่างอื่นมีความสุขกว่านี้เหรอคะ" เจลีนเอ่ย

"หนุก็น่ารักเหมือนแม่ตลอดเลยนะ"

"พ่อเจมาที่นี่มีอะไรให้หนูทำหรือเปล่าคะ" เจลีนเอ่ย

"น้องเข้ามาหาบ้างหรือเปล่า บ้านช่องไม่ยอมกลับเลย แสบเหมือนแม่หนูสมัยสาวๆเลย"

เจบีกับวาเลนไทน์มีลูกสองคน ซึ่งเจลีนเป็นลูกสาวคนโต และมีน้องชายอีกคนซึ่งอายุห่างกันค่อนข้างหลายปี เมื่อตอนแรกเจบีคิดว่าจะมีเจลีนแค่คนเดียวเพราะปล่อยตามธรรมชาติแต่วาเลนไทน์กลับไม่ตั้งท้อง จนเลิกหวังไป จู่ๆก็มีเด็กชายตัวอ้วนอีกคนที่มาป็นความสุขให้ในนาทีที่หมดหวัง

"ไม่เห็นมานะคะพ่อ เมื่อวันก่อนโทรมาหาอยู่ สงสัยนอนที่คอนโดมั้งคะ"

"หนูล่ะ ไม่กลับบ้านเหมือนกัน ทุกวันนี้ลูกๆนอนกันแต่ที่คอนโด ไม่มีใครกลับไปหาพ่อเลย"

"ฟ่อดด พ่อเจอย่าน้อยใจซิคะ เดี๋ยวหนูกลับไปนะคะ"

"เห็นหมู่นี้บอกที่บริษัทมีปัญหายุ่งๆเหรอลูก มีอะไรให้พ่อช่วยมั้ย"

"ไม่เป็นไรค่ะ หนูจัดการเอง พ่อเจพักผ่อนเยอะๆนะคะ"

หลังเลิกงาน เจลีนมาหาคีย์ที่หน้าผับเวลาเดิม แน่นอนว่าคีย์กำลังนั่งร้องเพลงโปรดที่เธอชอบ และเขามักจะเล่นกีตาร์ร้องมันให้เธอฟังบ่อยๆ

"คีย์"

"อ้าว เป็นไง รถติดมั้ย" คีย์เอ่ย

"ติดมากเลย ลีนนี่ปวดขาไปหมดเลย" เจลีนเอ่ย

"เดี๋ยวกลับไปจะนวดให้ ดีมั้ย"

"ดีซิ คีย์น่ารักตลอดเลย"

เจลีนนั่งลงร้องเพลงกับคีย์อย่างที่เคยทำ เสียงหวานๆของเธอเรียกคนมายืนดูไม่น้อย เจลีนไม่เคยถามว่าทำไมคีย์ถึงชอบมานั่งร้องเพลงที่นี่ ทั้งๆที่เขาไม่ได้ร้องเพลงเปิดหมวกด้วยซ้ำ

ซ่า!!!! จู่ๆฝนก็เทลงมา ทำให้คีย์กับเจลีนรีบคว้าของแล้ววิ่งเข้าไปหลบที่หน้าผับ เจลีนเปียกไม่มาก แต่มันก็ทำให้เธอหนาวไม่น้อย

"ตกเฉยเลย"

"ไม่น่าพาเธอมาลำบากเลย" คีย์เอ่ย

"พูดอะไร ลีนไม่เคยคิดว่าลำบากสักหน่อย ลีนรู้ว่าคีย์ทำแล้วมีความสุข ลีนก็ชอบ"

"เปียกหมดเลย เดี๋ยวไม่สบาย"

"ไปไหนอ่ะคีย์!"

เขาเดินลากแขนเจลีนเข้าไปในผับ ก่อนที่เจลีนจะเบิกตากว้างเมื่อคีย์ส่งกีตาร์ที่ถือมาประจำให้พนักงานด้านใน ก่อนเอ่ยขึ้นแล้วพาเธอเดินขึ้นชั้นบน

"ขอผ้าขนหนูกับชาร้อนด้วย"

"คีย์ เราจะไปไหนอ่ะ"

"ตามมาก่อน เธอตัวเปียกแบบนี้เดี๋ยวไม่สบาย"

เมื่อมาถึงห้องๆนึง เขาก้พาเธอนั่งลง พนักงานเอาผ้าขนหนูหนาๆสองผืนมาให้พร้อมชาร้อน คีย์ค่อยๆถอดเสื้อยืดสีดำที่ใส่แล้วใช้ผ้าเช็ดตัวอย่างรีบๆก่อนคว้าเสื้อสีดำตัวใหม่ที่แขวนอยู่ในห้องมาสวมใส่ แล้วจึงถือผ้าอีกผืนเดินไปหาเจลีน

"นี่มันอะไรกันคีย์" เจลีนเอ่ยในขณะที่คีย์นั่งเช็ดผมและใบหน้าให้เธอ

"ที่นี่ผับฉันเอง"

"ว่าไงนะ!"

คีย์ที่ไม่เคยเปิดเผยตัวตนมาก่อน วันนี้เขาทนไมไ่ด้ที่เห็นเจลีนลำบากยืนตากฝนที่หน้าผับ น้อยคนนักจะรู้ตัวตนของเขา มีเพียงพนักงานที่ทำงานมานานจึงเคยเห็นเขา เหตุผลที่นั่งร้องเพลงหน้าผับโดยไม่เปิดหมวกเพราะแบบนี้ซินะ

"ขอโทษที่ไม่ได้บอกตั้งแต่แรก"

"ไม่เป็นไร ลีนแค่ตกใจนิดหน่อย ทำไมถึงมาบอกลีนวันนี้ละ"

"ฉันไม่อยากเห็นเธอลำบาก เธอตัวเปียกแบบนี้จะให้ฉันปล่อยเธอยืนหนาวอยู่ข้างนอกได้ยังไง เดี๋ยวเอาเสื้อฉันใส่ไปก่อน เดี๋ยวไม่สบาย ฝนหยุดแล้วเดี๋ยวพากลับคอนโด" คีย์เอ่ย

คีย์ที่ใช้ชีวิตต่างจากมาดเจ้าของผับอยู่คนละขั้ว นั่นยิ่งทำให้เขานาค้นหาและทำให้เธอแปลกใจไม่น้อย เมื่อเปลี่ยนใส่เสื้อยืดของเขา เธอก็นั่งดื่มชาร้อนโดยมีเขานั่งกอดอยู่ข้างๆ

"ขอบใจนะที่เธอไม่รังเกลียดฉัน ตอนที่ฉันเป็นแค่นักดนตรีเปิดหมวกไม่มีอะไรเลย"

"แล้วลีนจำเป็นต้องรักคีย์เพราะคีย์รวยเหรอ ลีนไม่สนใจเรื่องนั้นสักหน่อย"

'เธอมันดีแบบนี้ไงลีน"

"อื้อออ"