3

EP3 - เสียงแห่งรัก จังหวะสวาท (เจลีน)

หลายวันต่อมา เจลีนมาที่หน้าผับทุกวัน เพื่อมาหาคีย์ คีย์เองก็ดูจะไม่ขัดอะไรเจลีนเพราะเหมือนว่าทั้งคู่จะชอบอะไรเหมือนๆกัน ทุกๆวันคีย์จะร้องเพลงอยู่หน้าผับจนเกือบ5ทุ่มเขาก็จะกลับ ดูเหมือนว่าวันนี้คีย์จะดูกล้าๆกลัวๆที่จะพูดอะไรบางอย่าง

"นายมีอะไรจะพูดหรือเปล่าคีย์?"

"เธอรีบกลับมั้ย..ฉันจะชวนเธอไปกินข้าว วันนี้ฉันตื่นช้าแล้วออกมาเลย ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลย" คีย์เอ่ย

"อ้าวเหรอ ไปซิ เดี๋ยวลีนไปกินข้าวกับคีย์ด้วย"

"เธอชอบกินอะไร..ฉันให้เธอเลือก"

"คีย์เลือกดีกว่า ลีนกินได้หมดแหละ"

คีย์เดินพาเจลีนออกมาไม่ไกล มันมีร้านอาหารโต้รุ่งร้านประจำที่เขาชอบมาบ่อยๆ แต่วันนี้มันกลับปิดอย่างหน้าแปลก ร้อยวันพันปีไม่เคยเห็นหยุดร้าน ฝนตกแค่ไหนก็ขาย

"ปิดเฉยเลย"

"กินอย่างอื่นมั้ย หรือให้ลีนทำกับข้าวให้เอามั้ย" เจลีนเอ่ย

"เอางั้นเหรอ มันดึกแล้วนะ กวนเธอหรือเปล่า"

"ไม่เป็นไร ปกติลีนก็ไม่เคยนอนเร็วอยู่แล้ว ที่ห้องคีย์มีอะไรทำได้มั้ย"

"แวะมาร์ทข้างล่างคอนโดซื้อไปก็ได้ ห้องผู้ชายแบบฉันนอกจากบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแล้วก็ไม่มีอะไรหรอก" คีย์เอ่ย

"โอเค งั้นเราไปเลยมั้ย นายหิวแย่แล้วคีย์"

เจลีนซื้อของขึ้นไปบนคอนโดธรรมดาๆของคีย์ซึ่ง นอกจากห้องนอนแล้ว พื้นที่ทั้งหมดใช้สอยร่วมกันไม่ได้แยก เพราะคอนโดค่อนข้างเล็ก แต่ก็มีมุมครัวเล็กๆที่พอยืนทำได้อยู่บ้าง

"ลำบากหน่อยนะ ห้องผู้ชายก็แบบนี้แหละ"คีย์เอ่ย

"ไม่เป็นไร ลีนทำได้ รอแปปนะ"

เจลีนที่ทำอาหารได้ค่อนข้างหลายอย่าง ไม่ได้ถูกสอนมาจากแม่อย่างวาเลนไทน์ แต่กลับถูกสอนจากเจบีผู้เป็นพ่อ วาเลนไทน์จะชอบให้สั่งอาหารมากกว่าเพราะเจลีนจะได้กินของหลากหลายและไม่เหนื่อย แต่เจบีกลับชอบที่จะสอนลูกให้ทำอาหารเป็นเพราะทุกอย่างที่ทำเองมักจะถูกปากและปลอดภัยเสมอ

"ลองชิมดู พอกินได้มั้ย"

"หน้าตาดูดี"

เจลีนนั่งมองชายหนุ่มที่กำลังตักอาหารเข้าปากคำแล้วคำเล่า วันแรกเธอรู้สึกว่าคีย์เป็นผู้ชายเงียบๆเข้าถึงยาก แต่พอรู้จักจริงๆ เขากลับเป็นผู้ชายอ่อนโยนอย่างบอกไม่ถูก หรือว่าเธอและเขาชอบอะไรเหมือนกันนะ

"งั้นเดี๋ยวลีนกลับก่อนนะ ดึกแล้ว คีย์พักผ่อนเถอะ" เจลีนเอ่ย

"จะกลับยังไง"

"แท็กซี่ไง เดี่ยวลีนเรียกแท็กซี่ในแอพเอา" เจลีนเอ่ย

ไม่นานรถที่เธอเรียกผ่านแอพพลิเคชั่นนึงก็มาถึงด้านหน้าคอนโด คีย์ที่มองออกไปนอกหน้าต่างเห็นว่าฝนตกหนัก เขาจะเดินถือร่มแล้วตามลงไปส่งเจลีนที่ด้านล่าง แท็กซี่จอดห่างออกไป เขาค่อยๆกางร่มให้เธอแล้วทำท่าจะเดินออกไปส่ง แต่กลับถูกเจลีนห้ามเอาไว้

"ร่มมันเล็ก เดี๋ยวนายจะเปียก ลีนถือเองดีกว่า พรุ่งนี้ลีนเอาร่มมาคืนนะ" เจลีนเอ่ยพรางหยิบร่มไปถือเอง

"เธอแชร์ที่เรียกรถมาให้ฉันด้วย..จะได้รู้ว่าถึงไหนแล้ว"

"มันกดเรียกส่วนตัวไปแล้ว เอางี้เดี๋ยวถึงแล้วลีนโทรบอกดีมั้ย"

"ขึ้นรถแล้วโทรมาเลย"

เจลีนหัวใจเต้นตึกตัก นี่ทำไมมันเหมือนแฟนกันขนาดนี้นะให้ตายซิ แต่ก็อีกแหละ คีย์ดูเป็นสุภาพบุรุษพอตัว จากการที่เขาไม่เคยฉวยโอกาศกับเธอ

"ลีนไปนะ ว๊ายย!!!"

แต่ลมมันแรงมาก ทำให้เจลีนก้าวขาออกไปแค่ไม่กี่ก้าว ร่มก็ถูกพัดจนหลุดมือ คีย์รีบคว้าเจลีนเดินกลับเข้าร่ม ก่อนจะวิ่งออกไปหยิบร่มกลางฝนที่ตกหนักมากแทบมองไม่เห็นอะไร

"คีย์ เปียกหมดเลย นายรีบขึ้นห้องเถอะ เดี๋ยวไม่สบาย"

"ไม่เป็นไร ไหนๆฉันก็เปียกแล้ว เดี๋ยวฉันกางร่มให้เธอขึ้นรถดีกว่า" ชายหนุ่มพูดก่อนเสยผมสีดำสนิทขึ้นจนเผยใบหน้าเต็มๆ เจลีนที่มองแล้วรู้สึกหัวใจปั่นป่วนก็ทำตัวไม่ถูก ได้แต่เดินตัวแข็งทื่อไปขึ้นรถ

"เดี๋ยวฉันโทรหานะ"

"โอเค นายรีบอาบน้ำก่อน บายๆ"

เจลีนนั่งรถออกไปทำมห้คีย์รีบขึ้นห้องเพราะไม่ได้พกโทรศัพท์ลงมา ตอนนี้เขาเปียกไปทุกซอกทุกมุม เมื่อขึ้นมาบนห้องก็ถอดเสื้อผ้าก่อนที่จะสวมผ้าขนหนูพันรอบเอวแล้วใช้ผืนเล้กเช็ดผม มือหนาพรางกดโทรศัพท์หาเจลีนทันที

(แท็กซี่ขับรถดีมั้ย) คีย์

(ขับดี ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ไม่นานก็ถึงบ้านลีนแล้ว)

(ระวังตัวนะ ไม่ต้องวางสาย จนกว่าจะถึงบ้าน)

(โอเค แล้วนี่นายโทรมาเลยแบบนี้ทำไมไม่อาบน้ำก่อน เดี๋ยวไม่สบาย)

(ฉันเป็นห่วงเธอมากกว่า)