ตอนที่ 5 โทรมาทำไม

         Rrrr

         Rrrr

         เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังอยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนทำให้คนที่เพิ่งหลับไปได้ไม่ถึงชั่วโมงต้องเปิดเปลือกตาขึ้นอีกครั้ง ทั้งที่วันนี้ตั้งใจจะนอนแต่หัววันแท้ ๆ เพราะเหนื่อยจากร้านตัวเองไม่พอ ยังต้องช่วยพ่อกับแม่แก้ไขแบบเครื่องประดับใหม่อยู่หลายชั่วโมง

         แต่มันก็เป็นความผิดของเขาเหมือนเดิมนั่นแหละที่ลืมปิดเสียงเรียกเข้าของโทรศัพท์

         “ใครวะ” ภัทรกรพูดกับตัวเองเบา ๆ ทั้งหัวคิ้วยังเลิกสูง เมื่อหน้าจอตอนนี้แสดงการโทรแบบวิดีโอคอลของใครสักคนที่เขาไม่ได้บันทึกรายชื่อเอาไว้

         ถึงอย่างนั้น ภัทรกรก็เลือกที่จะกดรับสาย ด้วยคิดว่าบางทีอาจเป็นเพื่อนสนิทของเขาหนึ่งในสองคนใช้เบอร์ของสาว ๆ โทรมาหยอกเล่น แต่ภาพที่ปรากฎอยู่บนหน้าจอตอนนี้ทำเอาชายหนุ่มต้องเบิกตาโพลง เพราะเป็นหน้าของยัยเด็กดื้อที่กำลังฉีกยิ้มกว้างจนจะถึงหู

         “โทรมาทำไมหมวย นี่มันกี่ทุ่มแล้ว คอนโดไม่มีนาฬิกาหรือยังไง มันรบกวนคนอื่นรู้หรือเปล่า”

         เขาบ่นออกไปด้วยเสียงเหนื่อย ๆ ปนง่วงนอน แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้มีสีหน้าสำนึกผิดเลยแม้แต่น้อย กลับกัน ใบหน้าจิ้มลิ้มนั่นกลับแสดงอาการออดอ้อนออกมาแทน

         //ก็หมวยนอนไม่หลับนี่คะ//

         “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่”

         //หมวยอยากไปนั่งรถเที่ยวรอบเมืองค่ะ//

         ยัยตัวแสบพูดเสียงอ่อนเสียงหวานกว่าปกติ ทั้งดวงตาคู่สวยยังเปล่งประกายแวววับวอนขอ

         “หมวย...” เขาเอ่ยเรียกเธอเบา ๆ ใบหน้าส่อเค้าความหงุดหงิด “พี่ทำงานทั้งวันเหนื่อยแล้ว อยากไปเที่ยวก็บอกไอ้ตี๋ หมวยจะมาบอกพี่ทำไม”

         ยัยตัวเล็กยู่ริมฝีปากเข้ากันน้อย ๆ ทั้งยังมองเขาด้วยสายตาตัดพ้อ

         //เฮียตี๋ต้องไปเฝ้าร้าน พี่กรก็รู้นี่คะ อีกอย่าง...ป่านนี้เฮียตี๋คงกำลังอยู่กับผู้หญิงคนอื่น ไม่มีเวลามาสนใจหมวยหรอกค่ะ// น้ำเสียงสั่นเครือเต็มไปด้วยความน้อยใจ

//จะให้ขับรถคนเดียวตอนกลางคืนมันก็อันตราย หมวยเลยคิดถึงพี่กร ก็แค่นั้น แต่ถ้าพี่กรไม่ว่าง หรือไม่อยากไปก็ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษที่รบกวนนะคะ//

ยัยตัวเล็กพูดจบแล้วก็ตัดสายไปทั้งอย่างนั้น ปล่อยให้อีกฝ่ายที่ถูกโทรรบกวนกลายเป็นคนกำลังรู้สึกผิดแทน

ภัทรกรได้แต่ยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างไม่เข้าใจ เรื่องนี้มันไม่ใช่ความผิดของเขาแม้เพียงเศษเสี้ยว แล้วทำไมต้องมานั่งรู้สึกผิดที่ไม่ยอมพาเธอไปนั่งรถเล่น

หลังจากกดวางสาย กีรติก็นั่งจ้องหน้าจอมือถือของตัวเองอยู่แบบนั้น พลางนับเลขอยู่ในใจ

“แกก็ลองโทรไปอ้อนให้พี่เขาทำอะไรให้สักอย่างสิ ถ้าพี่เขาปฏิเสธ แกก็แค่บอกว่าไม่เป็นไร ทำเสียงน้อยใจหน่อย ๆ แล้วก็วางสาย หากพี่เขาโทรกลับมาภายในไม่เกิน 5 นาที แสดงว่ามีใจชัวร์ 100 เปอร์เซ็นต์”

นั่นคือคำแนะนำจากเพื่อนสนิทอย่างเป่าเป้ยที่เธอโทรไปปรึกษามาเมื่อช่วงบ่าย อีกอย่าง เพราะรู้ว่าพรุ่งนี้ร้านทองของภัทรกรจะปิดเลยกล้าโทรไปกวน

ผ่านไปแล้ว 2 นาทีกับอีก 45 วินาที แต่โทรศัพท์ที่อยู่ในมือก็ยังเงียบสนิท ดวงตากลมโตยังจ้องหน้าจอไม่ลดละ ตอนนี้ได้แต่ภาวนาให้เขาโทรหรือส่งข้อความกลับมาหา แต่ว่า...ก็ยังไม่มีวี่แววเลยแม้แต่น้อย

4 นาทีกับอีก 15 วินาที ติ๊ง!

ทันทีที่เห็นว่าเป็นใครส่งข้อความมา นิ้วเรียวก็รีบจิ้มหน้าจอเพื่อเปิดอ่านอย่างเร่งรีบ

//อีกครึ่งชั่วโมงเจอกัน ถึงแล้วพี่จะโทรบอก//

“เยส!!!” มือสองข้างกำเอาไว้แล้วดึงศอกเข้าหาตัวพร้อมกับส่งเสียงด้วยความดีใจ

คนที่รอข้อความมาเกือบห้านาทีรีบกระโดดลงจากเตียงไปยืนอยู่หน้ากระจกสำหรับแต่งตัวบานเดิม หันซ้าย หมุนขวา ครั้งนี้เธอสวมเพียงเสื้อยืดขนาดพอดีตัวกับกางเกงขาสั้นเท่านั้น ไม่ได้แต่งหวือหวาอะไรมากนัก แต่ก็ยังดูน่ารักอยู่ดีในความรู้สึกของตัวเอง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

         เมื่อได้รับโทรศัพท์ที่บอกว่าเขามาถึงหน้าคอนโดแล้ว เด็กดื้อก็รีบวิ่งออกมาจากห้อง กดลิฟต์ แล้วลงมายังด้านหน้าที่รถยนต์คันใหญ่คุ้นตาจอดอยู่ คนตัวสูงที่ยืนพิงอยู่ข้างรถ ใบหน้าหล่อ ๆ นั้นแหงนขึ้นมองบนท้องฟ้า พร้อมกับพ่นควันบุหรี่ออกไปดูสบายใจ พี่กรในชุดกางเกงยีนส์กับเสื้อยืด ก็ยังดูหล่อมาก ๆ ในสายตาเธอ

         “หมวยมาแล้ว”

         เสียงใสแจ๋วดังขึ้นพร้อมกับเจ้าของร่างเล็กที่กำลังกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางเขา ภัทรกรทิ้งบุหรี่ที่อยู่ในมือลงบนพื้นแล้วใช้เท้าขยี้จนไฟมอด ก่อนจะเดินอ้อมไปอีกทางเข้านั่งในรถประจำตำแหน่งคนขับ พร้อม ๆ กับยัยตัวแสบที่เข้ามานั่งข้างกันพอดี

         “ขอบคุณนะคะที่ยอมมารับหมวยไปนั่งรถเล่น”

         “ก็ไม่ได้อยากมาเท่าไหร่”

         ตอบออกไปห้วน ๆ แต่ถึงอย่างนั้น คำตอบของเขาก็ไม่ได้ทำให้รอยยิ้มน่ารักที่ประดับอยู่บนใบหน้าของเธอลดลงไปเลยแม้แต่นิดเดียว เหลือบสายตาไปมองเพียงนิด ก็ยังเห็นเด็กดื้อยิ้มให้อยู่อย่างนั้น

         “จะยิ้มแบบนี้อีกนานไหม” ภัทรกรถาม

         “ทำไมคะ รอยยิ้มหมวยทำให้พี่กรใจละลายเหรอ”

         “เปล่า...มันน่าขนลุก”

         คนตัวโตตอบกลับ แต่แทนที่อีกฝ่ายจะสลด เธอกลับนั่งเอนหลังบนเบาะหันหน้ามองถนนพร้อมกับร้องตามเพลงที่เปิดอยู่ในรถอย่างสบายใจ

         “แล้วอยากไปไหน”

ภัทรกรถามขึ้นอีกครั้งระหว่างที่รถกำลังเคลื่อนตัวไปด้านหน้าด้วยความเร็วไม่มากนัก หันมองด้านซ้ายตัวเองก็เห็นว่ากีรติเอนหน้าซบกับหน้าต่างรถไปแล้ว

“หมวยอยากดูรอบ ๆ เมืองค่ะ อยากเห็นแสงไฟตอนกลางคืน”

“ถ้าอย่างนั้นก็นั่งให้มันดี ๆ อย่านั่งชิดกระจกแบบนั้นมันอันตราย”

เธอขยับกลับมานั่งดี ๆ ตามคำบอก ซึ่งสร้างความแปลกใจให้เขาไม่น้อยที่ยัยตัวยุ่งดูจะเป็นเด็กดีเชื่อฟังมากกว่าทุกวัน รอยยิ้มอบอุ่นคลี่ออกมาโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังหันหน้าไปมาเพื่อมองภาพเมืองหลวงในตอนกลางคืน

เธอน่ารักมากจริง ๆ

รถยนต์ยังถูกขับเคลื่อนไปเรื่อย ๆ เพื่อให้คนตัวเล็กได้ดูภาพแสงไฟในตอนกลางคืนอย่างที่เธอต้องการ ผ่านบริเวณที่คนหนาแน่นบ้าง บางที่ก็เงียบราวกับว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้

กีรติแทบจะนั่งเงียบตลอดทาง มีบ้างที่หันมาหาชี้ให้เขาดูนั่นดูนี่เมื่อเห็นสิ่งแปลกตาที่แตกต่างไปจากหนึ่งปีก่อน ในตอนนี้ เธอเหมือนเด็กเล็ก ๆ ที่กำลังถูกใจกับของเล่นอย่างไรอย่างนั้น

“อยากดูไฟสวย ๆ กว่านี้ไหม”

“คะ?” เสียงหวานขานรับอย่างแปลกใจ เมื่อจู่ ๆ อีกฝ่ายก็เอ่ยถามราวกับว่าอยากจะเอาใจเธอ “พี่กรจะพาหมวยไปดูไฟสวย ๆ เหรอคะ”

“ไหน ๆ ก็ออกมาแล้วนี่ เดี๋ยวพี่พาไปดูที่มันสวยกว่านี้”

“ขอบคุณค่ะ”

เธอเอ่ยขอบคุณแล้วเบนสายตาไปมองยังนอกหน้าต่างรถต่อ แล้วเขาก็หักพวงมาลัยเพื่อเลี้ยวไปอีกทาง ไม่นานนัก ก็เข้ามาในเส้นทางเลียบแม่น้ำเจ้าพระยา

“เดี๋ยวแวะนั่งร้านอาหารริมน้ำก็แล้วกัน จะได้มองได้ถนัด ๆ” เขาพูดออกมาพร้อมกับเลี้ยวรถจอดหน้าร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มีลูกค้าอยู่เยอะพอสมควร

ภัทรกรเดินนำ แล้วมีคนตัวเล็กเดินตามหลังมาไม่ห่าง แต่จู่ ๆ ฝ่ามือของเขาก็คว้าเอามือเธอไปจับเอาไว้แล้วพาเดินไปด้วยกัน

กีรติหลุบตามองมือของเขาและเธอที่จับกันอยู่อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่เหมือนว่าคนที่เดินนำอยู่จะรู้สึกได้ถึงการจ้องมอง เขาหันกลับมาแล้วก้มมองที่มือตัวเอง

“คนมันเยอะ ตัวแค่นี้เดี๋ยวจะโดนเบียด”

นั่นคือเหตุผลสั้น ๆ ที่พี่กรบอกออกมา แต่ว่า...มันกลับทำให้หัวใจดวงน้อยรู้สึกแปลก ๆ คล้ายจะดีใจ คล้ายจะลอยไปในอากาศ คล้ายกับลูกโป่งที่โดนสูบลมเข้าจนเต็ม เพราะการกระทำนี้มันราวกับว่าอีกฝ่ายกำลังเป็นห่วงและแคร์เธออยู่

แล้วคนตัวโตก็พาเธอมานั่งยังโต๊ะที่อยู่ฝั่งติดริมแม่น้ำเจ้าพระยา วิวที่มองจากตรงนี้มันสวยมากจริง ๆ เห็นตึกระฟ้าที่มีไฟสว่างไสวเรียงรายอยู่เต็มไปหมด ไหนจะเรือที่ล่องอยู่กลางแม่น้ำอีกหลายลำที่ประดับประดาเอาไว้สวยงาม ที่ส่งให้สายน้ำดูมีชีวิตชีวากว่าตอนกลางวัน

ระหว่างที่กีรติกำลังสนอกสนใจกับภาพทิวทัศน์ตรงหน้าอยู่นั้น ภัทรกรก็สั่งอาหารและเครื่องดื่มมาให้เธอแล้วเรียบร้อย

“พี่กรสั่งให้หมวยแล้วเหรอคะ”

“อืม...เอาแค่น้ำผลไม้ก็พอนะ”

“แต่พี่กรดื่มเบียร์” ยัยตัวเล็กหน้ามุ่ยหันมองเครื่องดื่มของตัวเองกับเครื่องดื่มที่เขากำลังยกเข้าปาก

“เป็นผู้หญิง ดื่มน้ำผลไม้ก็ดีแล้ว น่ารักดี”

น่ารัก? นี่พี่กรชมว่าน่ารักอย่างนั้นเหรอ คนที่เหมือนจะถูกชมนั่งนิ่งตัวแข็งทื่อ นั่งจึงทำให้คนที่เอ่ยปากออกมาเมื่อกี้รู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป

เผลอพูดตามความคิดอีกแล้ว...

///////////////////////////////////////////////////////