LOGINเสียงนาฬิกาปลุกที่ดังอย่างต่อเนื่องส่งผลให้มือเล็กของคนซึ่งครึ่งหลับครึ่งตื่นเอื้อมมากดปิดอย่างนึกรำคาญ แต่แล้วร่างกายที่นอนราบอยู่บนเตียงนุ่มก็ต้องดีดตัวลุกขึ้นด้วยความไว เมื่อนึกขึ้นได้ว่าวันนี้เป็นวันเปิดเทอมวันแรก
เป่าเป้ยเข้าไปอาบน้ำอย่างเร่งรีบ ตอนเช้าในเมืองกรุงรถติดแค่ไหนทุกคนก็รู้ดี หากช้าอีกแค่เพียงเสี้ยววินาทีอาจจะไปถึงมหาวิทยาลัยสายกว่าที่คิด
อาบน้ำเสร็จก็มาหยุดยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ที่ติดอยู่กับตู้เสื้อผ้า ชุดชั้นในแสนเซ็กซี่และเสื้อนักศึกษารัดรูปถูกหยิบมาสวมก่อนเป็นอันดับแรก ตามด้วยกระโปรงสีดำทรงเอสั้นผ่าหน้าโชว์เรียวขาสวยที่ออกกำลังกายบริหารเป็นอย่างดี
ครีมบำรุงผิวต่าง ๆ ถูกบรรจงทาบนผิวหน้าตามลำดับขั้นตอนก่อนแต่งแต้มสีสันลงบนใบหน้าเพียงบาง ๆ ความจริงก็ไม่ได้ชอบแต่งหน้าอะไรขนาดนั้น แต่เพราะเป็นคนดังในโซเชียล จึงเหมือนโดนบังคับกลาย ๆ ว่าเธอต้องดูดีทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก ถามว่าเหนื่อยไหม บางทีมันก็รู้สึกเหนื่อย แต่ว่า...เวลามีแฟนคลับเข้ามาทักทายพร้อมกับขอถ่ายรูปมันก็ทำให้เธอรู้สึกมีความสุขทุกครั้ง
ดังนั้น...การทำตัวเองให้สวยทุกวันเพื่อตอบแทนคนที่เขาชื่นชมในตัวเรา มันก็ไม่ได้ลำบากมากมายอะไรนัก
“สวยเหมือนกันนะเนี่ย”
เสียงหวานเอ่ยชมตัวเองผ่านกระจกขณะที่กำลังใช้หวีแปรงนุ่มหวีผมยาวสลวยอย่างเบามือ เสร็จแล้วก็หมุนซ้าย หมุนขวา เพื่อเช็กความเรียบร้อยอีกรอบ เมื่อทั้งเสื้อผ้าหน้าผมทุกอย่างลงตัว เป่าเป้ยก็เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนเตียงนอนขึ้นมาเก็บภาพวันแรกของการไปเรียนเทอมนี้ ก่อนจะโพสต์ลงหน้าเพจของตัวเองพร้อมกับแคปชั่น ‘เป้ยไปเรียนก่อนนะคะ’
ไม่ถึงหนึ่งนาที ยอดกดไลค์ก็เด้งขึ้นรัว ๆ ราวกับว่าทุกคนที่ติดตามเธออยู่ต่างกำลังเฝ้ารอเวลาให้เน็ตไอดอลคนสวยแจ้งอัปเดตสถานะของตัวเอง รวมไปถึงคอมเมนต์ที่ถูกส่งมาหาจนอ่านไม่ทัน
‘ใส่ชุดนักศึกษาน่ารักจังเลยครับ’
‘ขอให้เป็นวันที่ดีนะน้องเป้ยคนสวย’
‘เดินทางปลอดภัยนะคะพี่เป้ย’
‘เลิกเรียนแล้วอย่าลืมมาไลฟ์นะครับ’
เป่าเป้ยเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าสะพายใบเล็กแล้วหยิบกุญแจรถคู่ใจ จะว่าไป นานแล้วที่ไม่ได้ขับรถในกรุงเทพฯ รู้สึกตื่นเต้นเหมือนตอนได้ใบขับขี่มาใหม่ ๆ เลย...
โชคดีที่ตื่นตามเสียงนาฬิกาปลุกเลยทำให้ไม่ต้องผจญกับรถติดและมาถึงมหาวิทยาลัยก่อนเวลาเข้าเรียน หญิงสาวดีกรีดาวของคณะอักษรศาสตร์เดินเข้ามาในโรงอาหารของคณะฯ แล้วหย่อนตัวลงนั่งบนม้านั่ง
แต่ก่อนที่จะไปสั่งอาหารก็ยังไม่ลืมพิมพ์ข้อความส่งหาเพื่อนซี้ที่อยู่คณะบริหารธุรกิจซึ่งอยู่ติดกัน และเธอมั่นใจว่ากีรติก็น่าจะมาถึงมหาวิทยาลัยแล้วเช่นกัน
หมวย : ถึงพอดีเลย ขอห้านาที เจอกัน
ระหว่างที่รอเพื่อนมาหา เป่าเป้ยก็ไปสั่งก๋วยเตี๋ยวมาทานพลาง ๆ ห้านาทีไม่ขาดไม่เกิน กีรติก็เดินมานั่งยังโต๊ะที่เธอรออยู่
บทสนทนาของสองเพื่อนซี้ไม่ได้มีอะไรมากนอกจากการบอกคิดถึงและสอบถามเรื่องราวหนุ่มสุดหล่อของเพื่อนรัก พร้อมกับเอ่ยถามในเรื่องที่ตนอยากรู้
“เออ...หมวย” เมื่อนึกอะไรขึ้นได้ เป่าเป้ยก็เอ่ยเรียกเพื่อนที่กำลังนั่งซดน้ำก๋วยเตี๋ยวอยู่
“หืม...มีอะไรเหรอเป้ย”
“คือ...ฉันอยากจะถามว่าพี่ชายแกมีแฟนยังอะ”
เพียงแค่จบประโยค กีรติก็แทบจะสำลักน้ำก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่งซดเข้าไปพร้อมกับโบกไม้โบกมือเป็นสัญญาณ
“ที่โบกมือนี่หมายความว่าพี่แกยังไม่มีแฟน?”
“ยังไม่มีแฟน แต่ที่โบกมือหมายความว่า แกอย่าไปยุ่งกับเฮียตี๋ดีกว่า รายนั้นน่ะ ไม่มีคุณสมบัติเป็นแฟนที่ดีได้หรอก”
กีรติบอกกับเธอเรื่องนี้หลายรอบและแน่นอนว่าไม่เคยสนับสนุนให้ไปชอบพี่ชายสุดเจ้าชู้ของตัวเองเลยสักครั้ง มีแต่ห้ามและเตือนสติบอกย้ำกับเธอเสมอว่าอย่าไปเล่นกับไฟ
“งั้นเหรอ..” เป่าเป้ยตอบกลับสั้น ๆ แต่แววตานั้นเป็นประกาย “แต่ฉันชอบความท้าทายแกก็รู้”
“ก็ตามใจแก”
เพื่อนรักห้ามจนไม่รู้จะห้ามอย่างไร สุดท้ายก็ต้องตามใจ แน่นอนว่าไม่ได้มั่นใจถึงขนาด 100 เปอร์เซ็นต์ว่าจะทำให้เขาคนนั้นหันมาสนใจเธอได้ แต่ในพจนานุกรมของเป่าเป้ยนั้นมีแต่คำว่า ‘ต้องลองถึงจะรู้’
“ฉันอยากรู้จักพี่แกน่ะ ขอเบอร์ได้ปะหมวย”
“เอาจริง?” กีรติถามย้ำอย่างไม่ค่อยมั่นใจ แต่ถึงอย่างนั้นมือก็ล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองออก แล้วกดบนหน้าจอไม่กี่ครั้งก็พยักเพยิดหน้าให้
“ส่งไปให้แล้วนะเบอร์เฮียตี๋น่ะ”
“ขอบใจนะเพื่อนรัก”
ถึงเวลาเข้าเรียน ต่างคนต่างแยกย้าย ตัวเธอเองก็ต้องรีบเข้าคลาสแรกของวันเช่นกัน เอกภาษาจีนเรียนหนัก แต่เพราะเป็นวิชาที่ชอบเลยทำให้รู้สึกสนุกทุกครั้งเมื่อได้เข้าเรียน และมันอาจเป็นพรสวรรค์อย่างหนึ่งที่เธอสามารถจดจำทุกอย่างได้อย่างแม่นยำแม้จะผ่านตาเพียงครั้งเดียว เลยทำให้ภาษาจีนที่มีรายละเอียดต่าง ๆ ที่ต้องจำมากมายไม่ได้ยากเย็นสำหรับเธอเท่าไหร่นัก
คลาสเรียนลากยาวไปจนถึงตอนเที่ยง เป่าเป้ยรีบเก็บหนังสือลงกระเป๋าเพื่อจะได้กลับคอนโด
รถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นคันเล็กแล่นไปตามท้องถนน ตั้งแต่กลับมาได้สองอาทิตย์นี่คงเป็นครั้งแรกที่เธอได้มีโอกาสมองตัวเมืองที่ไม่ได้อยู่ตั้งหนึ่งปีแบบชัดเจนอีกครั้ง ความวุ่นวายยังคงมากมายเหมือนเดิม รวมไปถึงจำนวนรถที่แน่นขนัดอยู่บนถนนก็ด้วย แทบจะไม่มีอะไรต่างจากหนึ่งปีที่แล้วเลย...
ชั่วโมงนิด ๆ ก็ฝ่าฟันรถติดกลับมาถึงคอนโด เป่าเป้ยรีบวางกระเป๋าลงบนเตียงแล้วมาเปิดแล็ปท็อปที่วางอยู่บนโต๊ะสำหรับทำการไลฟ์สด
กล้องพร้อม เช็กความเรียบร้อยของหน้าตาและทรงผมแล้วก็กดปุ่มเริ่มไลฟ์สด ผ่านไปแค่นาทีกว่า ๆ ผู้ชมเริ่มเข้าหาพูดคุยกันเกือบสามพันคน
“สวัสดีค่ะทุกคน!” เสียงใสเอ่ยทักทายแฟนคลับพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างเช่นทุกครั้ง อีโมจิรูปหัวใจถูกส่งมาให้รัว ๆ รวมไปถึงของขวัญที่หลั่งไหลเข้ามา
“ทุกคนขา...วันนี้เป้ยมีคำถามมาถามทุกคนด้วยน้า”
เพียงแค่จบประโยคนั้น คนที่กำลังชมไลฟ์สดอยู่ก็ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก
‘เรื่องอะไรเหรอครับ’
‘ถามมาได้เลย พวกเราจะช่วยกันตอบเอง’
‘เรื่องเรียนหรือเปล่าน้า’
‘รีบ ๆ ถามเลยครับน้องเป้ย พวกเราตื่นเต้นจะแย่แล้ว’
คนที่เกริ่นเรื่องเอาไว้สูดลมหายใจเข้าเต็มปอด จมูกเชิดรั้นกับริมฝีปากอิ่มยู่เข้าหากันเล็กน้อย ดวงตากลมโตสดใสทอประกายหม่นลงก่อนที่จะเอ่ยพูดออกมา
“วันก่อน...” เป่าเป้ยพูดเพียงสั้น ๆ แล้วเว้นระยะไว้ นั่นยิ่งทำให้ผู้ชมสนใจในเรื่องที่เธอกำลังจะบอกยิ่งกว่าเดิม “วันก่อนมีคนบอกว่าเป้ยไม่ใช่สเปกค่ะ”
“เป้ยอยากจะถามทุกคนว่า เป้ยไม่น่ารักเหรอคะ หรือว่าเป้ยยังไม่น่าสนใจพอ”
อีโมจิรูปหน้าคนกำลังตกใจถูกส่งเข้ามาจนมองไม่ทัน แต่ละคนทำราวกับสิ่งนี้มันไม่น่าเกิดขึ้นกับหญิงสาวที่ชื่อเป่าเป้ยเลยสักนิด
‘ใครกล้าว่าน้องเป้ยแบบนั้นกันนะ’
‘ผู้หญิงหรือผู้ชายครับน้องเป้ย’
‘น้องเป้ยน่ารักมาก ๆ ในสายตาพวกเรานะครับ’
‘อย่าคิดมากน้า เขาอาจสายตาไม่ดีก็ได้’
เป่าเป้ยอ่านคอมเมนต์ที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ แน่นอนว่าเธอเองก็ดีใจที่มีคนชอบมากมายขนาดนี้ แต่ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงได้ทำเหมือนกับเธอไม่น่าสนใจล่ะ
“เขาเป็นผู้ชายค่ะ เป้ยอยากรู้จักเขา แต่ว่า...เขาตอบว่าเป้ยไม่ใช่สเปก แล้วก็ไม่อยากรู้จัก”
พอนึกถึงประโยคที่อีกฝ่ายพูดกับเธอหน้าห้องน้ำวันนั้นแล้วมันก็เจ็บใจอยู่นิดหน่อย
‘น้องเป้ยของเรามีความรักแล้วเหรอเนี่ย’
‘อยากเห็นหน้าผู้ชายคนนั้นจังเลย กล้าดียังไงมาปฏิเสธน้องเป้ยของเรา’
ตอนนี้คนที่ดูจะเจ็บใจและเป็นเดือดเป็นร้อนคงไม่ใช่แค่เธออีกแล้ว เป่าเป้ยอมยิ้มนิด ๆ ให้กับความน่ารักของเหล่าบรรดาแฟนคลับของเธอ ทุกคนใจดีและน่ารักมากจริง ๆ ไม่เคยห้ามมีแฟน ไม่เคยกดดันให้ทำให้เรื่องหรือคอนเทนต์ที่ไม่ชอบสักครั้ง
“เป้ยชอบเขาค่ะ แต่เขาบอกว่าเป้ยเด็กไปไม่ใช่สเปก ทุกคนว่าเป้ยควรจะทำยังไงต่อไปดีคะ”
ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว ขอความเห็นเลยละกัน ตอนนี้มีผู้ชมเกือบหนึ่งหมื่นกำลังดูไลฟ์สดของเธออยู่ มันต้องมีวิธีกการดี ๆ สักวิธีการแหละน่า และเธอก็เห็นด้วยกับคอมเมนต์นี้ที่สุด
‘ลุยเลยน้องเป้ย เดินหน้าจีบ อกหักมาเดี๋ยวพวกเราปลอบใจเอง’
ใช่แล้ว...อยากได้ก็ต้องเดินหน้าจีบ รุกให้สุดแล้วค่อยหยุดถ้าเขาไม่รักจริง ๆ
ไลฟ์สดดำเนินต่อไปอีกครู่ใหญ่ก่อนที่เน็ตไอดอลคนสวยจะบอกลาแฟนคลับ หน้าจอแล็ปท็อปปิดลงแล้วเธอก็กลับมาทิ้งตัวลงบนที่นอน
โทรศัพท์มือถือถูกหยิบขึ้นมาเลื่อนดูรายชื่อของใครบางคนที่เธอเพิ่งจะได้เบอร์มาเมื่อเช้า
“ไม่ใช่สเปกงั้นเหรอ...เดี๋ยวรู้กัน”
///////////////////////////////////////////////////////
กล่องของใช้สำหรับเด็กและกล่องของเล่นอีกหลายกล่องถูกทยอยขนใส่ท้ายรถเพื่อจะเอาไปฝากลูกชายของธีร์ธวัช กิตติภพเช็กดูของทุกอย่างอีกครั้ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าครบถ้วนก็ปิดกระโปรงท้ายรถลง “หนูว่า...เด็กห้าเดือนจะเล่นของที่พวกเราซื้อให้ได้หรือยังคะ” กิตติภพถามขึ้นด้วยความไม่แน่ใจนัก เพราะตัวเองกับเป่าเป้ยก็เพิ่งแต่งงานกันได้แค่สองเดือน แน่นอนว่าคนตัวเล็กยังไม่ได้ตั้งครรภ์ “ตอนนี้ยังเล่นไม่ได้ แต่อีกเดือน หรือสองเดือนก็เล่นได้แล้วค่ะ เด็ก ๆ สมัยนี้โตวัย พัฒนาการเร็ว” เป่าเป้ยตอบกลับ แล้วก็เปิดโทรศัพท์เลื่อนหน้าจอให้คนถามดูว่าเด็กวัยห้าเดือนส่วนมากมีพัฒนาอย่างไร พอได้อ่าน กิตติภพก็ค่อยสบายใจ ว่าของที่ซื้อไปฝากลูกชายของเพื่อนรักนั้นจะมีประโยชน์ รถยนต์แล่นไปตามถนนที่การจราจรคับคั่ง กว่าที่เขาจะฝ่าฟันรถติดมาถึงบ้านเพื่อนได้ก็กินเวลาไปเกือบ 2 ชั่วโมง ตั้งแต่สายขิมตั้งครรภ์ ธีร์ธวัชก็ซื้อบ้านหลังใหม่แล้วย้ายเข้ามาอยู่ตั้งแต่เมียยังไม่คลอด ด้วยเหตุผลที่ว่าคอนโดนั้นคับแคบเกินไป ไม่มีที่ให้ลูกวิ่งเล่น จะว่าไปก็ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนของเขาจะเปลี่ยนแปลงตัวเองไปได้ขนา
สามเดือนต่อมา หลังรับปริญญาสามเดือน งานแต่งงานของภัทรกรและกีรติก็ถูกจัดขึ้นในห้องบอลรูมหรูหราที่ตกแต่งไว้อย่างสวยงามแสงไปส่องสว่างลงกลางเวที ที่ตอนนี้มีเจ้าบ่าวและเจ้าสาวยืนอยู่คู่กัน กีรติยืนหันหลังให้หน้าเวที ตอนนี้เสียงโห่ร้องด้วยความตื่นเต้นจากคนที่อยู่ด้านล่าง พิธีกรนับหนึ่งจนถึงสาม แล้วช่อดอกคาเมลเลียสีชมพูอ่อนก็ถูกโยนจากมือของเจ้าสาว เสียงกรี๊ดกร๊าดดังขึ้นเมื่อหญิงสาวหลายคนต่างพากันอยากจะเป็นผู้รับช่อดอกไม้นั้น ด้วยความเชื่อที่ว่าตนเองจะได้แต่งงานเป็นลำดับต่อไป ช่อดอกไม้ลอยเคว้งอยู่บนอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะตกลงสู่มือของหญิงสาวที่ยืนอยู่ด้านล่าง แต่แทนที่เธอจะดีใจที่ได้รับมัน กลับรีบหันหลังแล้วเดินไปหาเป่าเป้ยที่ยืนอยู่ไม่ไกล “อะ อะไรเหรอคะ” เป่าเป้ยเอ่ยถามตะกุกตะกัก เมื่อคนตรงหน้ายื่นช่อดอกคาเมลเลียมาให้ “ช่อดอกไม้เจ้าสาวช่อนี้ เป็นของคุณเป้ยค่ะ” “ของเป้ยเหรอคะ” เป่าเป้ยถามกลับอย่างไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่เมื่อเห็นหญิงสาวพยักหน้าจริงจังเธอเลยยื่นมือไปรับมาไว้กับตัวเอง พึ่บ! จู่ ๆ ไฟทุกดวงก็ดับสนิท เสียงเพ
แวะพาคนตัวเล็กไปทานข้าวแล้วกิตติภพก็รีบพาเธอกลับมายังคอนโดของเขาเพื่ออาบน้ำแต่งตัว คืนนี้นัดกับภัทรกรและกีรติเอาไว้น่าจะเลี้ยงฉลองที่พวกเธอรับปริญญา เป่าเป้ยในชุดเสื้อกระดุมหน้าน่ารักคู่กับกระโปรงสั้นตัวเก่ง ซึ่งตอนนี้เขาก็ชินกับการแต่งตัวของเธอไปแล้ว จะสั้น จะโป๊อย่างไรก็ไม่ว่า เพราะยังไงเธอก็เป็นของเขาแค่คนเดียว คนอื่นนั้นได้แค่มองแต่หมดสิทธิ์ครอบครอง “เสร็จแล้วรีบไปกันเถอะค่ะเฮียตี๋ เดี๋ยวรถติด” “ไปค่ะ” ไม่ถึงห้านาที ทั้งเขาและเธอก็เข้ามานั่งอยู่ในรถแล้ว “อุ๊ย...หนูลืมฉีดน้ำหอม” เป่าเป้ยอุทานออกมาแล้วก้มหน้าก้มตาควานหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าสะพายใบเล็ก “หนูหาอะไรคะ” ใบหน้าคมชะโงกเข้าไปใกล้อย่างสนใจ เพียงไม่นานเธอก็ชูขวดแก้วสีใสขนาดพกพาออกมา “หาน้ำหอมค่ะ นี่ไง” พูดเสร็จก็เริ่มฉีดพรมไปตามจุดต่าง ๆ ในร่างกายอย่างเคยชิน เพียงแค่น้ำหอมขวดเล็กถูกเธอฉีดพรม กิตติภพก็รู้สึกได้ถึงบางอย่างที่เกิดขึ้นกับร่างกายที่จะมีปฏิกิริยากับน้ำหอมกลิ่นพิเศษของเธอเพียงเท่านั้น “เป้ย...ทำไมหนูฉีดกลิ่นนี้คะ” “ก็มันม
“หมวย แล้วเป้ยล่ะ” กิตติภพถามขึ้น เมื่อเขาพยายามกวาดสายตามองรอบ ๆ แล้วก็ยังไม่เห็นเด็กในปกครองของตอนแม้แต่เงา วันนี้เป็นวันรับปริญญาของเป่าเป้ยและกีรติ ทุกคนก็นัดกันเอาไว้แล้วว่าจะมาเจอที่ด้านหน้าหอประชุม แต่ตอนนี้มีแค่น้องสาวของเขา แล้วเป่าเป้ยหายไปไหน “เฮียตี๋คงต้องรอหน่อยนะคะ เป้ยน่ะมี FC มารอแสดงความยินดีอยู่ทางนู้นเยอะเลยล่ะค่ะ กว่าจะมาหาเฮียได้น่าจะอีกนานเลยล่ะ อ้าว...เฮียตี๋” กิตติภพไม่ได้หยุดฟังเสียงเรียกของน้องสาว ขายาวก้าวดุ่ม ๆ ไปตามเป้าหมายที่กีรติบอก แต่พอมาถึง ก็เห็นเป่าเป้ยกำลังถูกห้อมล้อมไปด้วยเหล่าบรรดาแฟนคลับที่มาแสดงความยินดี ไม่มีแม้กระทั่งช่องว่างจะให้เขาแทรกเข้าไปได้เลย สายตาคมหลุบมองช่อดอกคาร์เนชันสีขาวที่อยู่ในมือ วันนี้เขาตื่นแต่เช้าแล้วเข้าไปยังร้านดอกไม้ สอบถามกับพนักงานว่าหากอยากได้ไปแสดงความยินดีต้องใช้ดอกอะไร แล้วทางพนักงานก็แนะนำให้เป็นดอกคาร์เนชันสีขาวเพราะมีความหมายว่า ‘ขอให้โชคดี’ ตอนนี้เป่าเป้ยเรียนจบแล้ว เธออาจจะอยากทำงานที่ตัวเองชอบ แม้ตัวเขาไม่อยากให้เธอออกไปทำงานที่อื่น แต่หากว่าคนตัวเ
ภายในครัวของบ้านหลังใหญ่บรรยากาศคึกคักวุ่นวายผิดกับทุกวัน เสียงตะหลิวกระทบกับกระทะ เสียงมีดหั่นผัก เสียงแม่บ้านคุยกันไม่ขาดช่วง กานดา หญิงวัยกลางคนที่เป็นคุณหญิงของบ้านลงมาคุมงานทุกอย่างด้วยตนเอง อาหารวันนี้จะต้องออกมาดีที่สุดเพื่อต้อนรับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาบ้าน คนเป็นแม่มีใบหน้ายิ้มแย้มตลอดเวลา เดินไปดูหม้อแกงและกระทะที่ตั้งอยู่บนเตาและชิมจนครบ “จันทร์ แกงเขียวหวานต้องเข้มข้นกว่านี้นะ ตาตี๋น่ะ ชอบรสชาติเข้มข้น” กานดากำชับแม่บ้านคนสนิท พลางชี้ไปยังหม้อแกงเขียวหวานที่กำลังเคี่ยวอยู่บนเตา “ได้ค่ะคุณดา ฉันจะปรุงให้เข้มข้นที่สุดเลยค่ะ” จันทร์รับคำ มือยังไม่หยุดคนแกง ใบหน้ายิ้มแย้ม เพราะรู้ดีว่าวันนี้เป็นวันสำคัญ ก็คุณตี๋ของเธอไม่เคยพาใครมาบ้านเลยนับตั้งแต่เรียนจบมหาวิทยาลัย กานดาเดินตรวจจนทั่ว ตั้งแต่โต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างหรูหรา ไปจนถึงจานชาม แก้วน้ำ ทุกอย่างต้องสมบูรณ์แบบ เพราะนี่ไม่ใช่แค่การทานข้าวเย็นธรรมดา แต่เป็นการต้อนรับว่าที่ลูกสะใภ้และเป็นการฉลองการเปลี่ยนตัวเองครั้งยิ่งใหญ่ของลูกชายคนโต จากเพลย์บอยสู่ผู้ชายที่พร้อมจะสร้างครอ
แสงไฟบนโต๊ะส่องสว่าง หน้าจอแล็ปท็อปถูกเปิดขึ้น เป่าเป้ยเช็กความเรียบร้อยของอุปกรณ์ทุกอย่างอีกครั้ง แล้วจึงกดปุ่มเริ่มไลฟ์สด เธอนั่งนิ่ง ๆ อยู่บนเก้าอี้ ใบหน้าจิ้มลิ้มยังแต้มรอยยิ้มเหมือนกับทุกครั้งที่เธอจะได้เริ่มพูดคุยกับเหล่าแฟนคลับวันนี้คนตัวเล็กสวมชุดเดรสสั้นฟูฟ่องสีฟ้าสดใส บนศีรษะมีกิ๊ฟรูปดอกไม้ประดับอยู่ บนใบหน้าแต่งแต้มสีสันจาง ๆ ริมฝีปากเป็นสีชมพูอ่อนน่ารักไม่ถึงสองนาที จากคนเข้าชมหลักสิบก็เพิ่มเป็นหลักพันอย่างรวดเร็ว“สวัสดีค่า...ทุกคน” เป่าเป้ยส่งเสียงทักทายผ่านหน้าจอ โบกไม้โบกมือให้กับแฟนคลับที่หลั่งไหลเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ‘ว้าว!!! ชุดใหม่เหรอครับน้องเป้ย’‘น่ารักอีกแล้ววววว’‘อยากมีน้องเป้ยมาไว้ที่บ้าน ต้องทำไงน้า’‘วันนี้คนสวยมีเรื่องอะไรมาเล่าให้ฟังบ้างเอ่ยย’‘ไม่เห็นหน้าหลายวัน คิดถึงน้องเป้ยนะครับ’คอมเมนต์เด้งขึ้นบนหน้าจอรัว ๆ จนอ่านแทบไม่ทัน รวมไปถึงอีโมจิรูปการ์ตูนน่ารัก ๆ ก็ถูกส่งมาไม่ขาดสาย ที่มากที่สุดก็คงจะเป็นรูปหัวใจถัดจากโต๊ะที่เธอนั่งไลฟ์สดไม่ไกล มีผู้ชายตัวสูงยืนชะง้อคอคอยอ่านคอมเมนต์อยู่ ยิ่งเห็นว่ามีหลายคนส่งมาบอกว่าคิดถึง บางคนก็ส่งของขวัญราคา
แสงไฟนีออนสีสันฉูดฉาดยามค่ำคืนของเมืองหลวงพาดผ่านกระจกรถหรูสีดำสนิท กิตติภพกำลังขับรถไปส่งเป่าเป้ยที่คอนโดแม้ว่าเจ้าตัวอาจไม่ได้ยินยอมจะกลับเสียทีเดียว แต่ถ้าปล่อยให้นั่งอยู่ในคลับต่อ มีหวังเกิดเรื่องขึ้นอีกแน่เสียงเพลงจากคลับที่เพิ่งออกมาเมื่อครู่ยังคงก้องอยู่ในหูของคนที่ถูกบังคับให้กลับ
ห้องวีไอพี Just Play Club “หน้ามึงเครียด ๆ นะไอ้ตี๋”ธีร์ธวัชพูดขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของเพื่อนสนิท ที่แขนสองข้างอ้าออกวางบนขอบพนักพิงโซฟาตามแนวยาว ใบหน้าแหงนขึ้นมองฝ้าเพดานภายในห้องวีไอพีที่มีไฟสลัว ๆ ติดอยู่“ชัดขนาดนั้นเลยเหรอวะ” เจ้าของสถานที่เอ่ยถาม“ไม่มั้ง...” ธีร์ธวัชตอบกลับอีกครั้งแล
แสงแดดยามเย็นส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านตกกระทบลงบนผิวหน้าของคนที่นอนเอนกายอยู่บนเตียง แต่ถึงอย่างนั้น เป่าเป้ยก็ไม่ได้สนใจที่จะลุกขึ้นไปปิดผ้าม่านให้สนิท มือเรียวเล็กกำโทรศัพท์มือถือไว้แน่น ก่อนที่นิ้วจะจิ้มลงหน้าจอพิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคน คนที่บอกว่าเธอไม่ใช่สเปก “สวัสดีตอนเย็นค
แสงสีของเมืองหลวงตกกระทบผ่านกระจกรถยนต์คันหรูขณะที่กำลังแล่นไปตามถนนเส้นใหญ่ด้วยความเร็ว กิตติภพกดคันเร่งหนักขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อต้องการไปถึงคลับของตนให้เร็วที่สุด ต้องไปถึงที่นั่นก่อนที่ไอ้ตี๋น้อยของเขามันจะขยายใหญ่จนน้องสาวสังเกตเห็น “เฮียตี๋...ขับเร็วเกินไปหรือเปล่า” กีรติถามด้วย







