ตอนที่ 7 ผู้ใหม่

 

สาวโรงงานเข้ากะทำงานตามปกติแต่ในใจยังครุ่นคิดหาทางที่จะออกจากขุมนรกนั้นสักทีถ้ามันง่ายอย่างที่คนอื่นบอกก็ดีน่ะสิ แต่ตอนนี้เธอต้องหาทางลบรูปลบคลิปที่เคยถ่ายไว้ตอนร่วมรักกับผัวของเธอก่อนที่เขาจะส่งให้พ่อกับแม่เธอดูจริง ๆ

หลังจากเลิกงานเธอกลับมาห้องตามปกเห็นผัวเจ้ากรรมเมานอนหลับอยู่ เธอถอนหายใจเบื่อหน่ายแต่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ สายตาคมไปกระทบกับโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเขาเธอค่อย ๆ ย่องไปใกล้ ๆ กลั้นลมหายใจหยิบโทรศัพท์เขาออกมาสแกนใบหน้าเจ้าของเครื่องก่อนจะเร่งรีบค้นหารูปและคลิปของตัวเองและลบมันออกทั้งหมดแถมยังไม่ลืมที่จะลบออกจากถังขยะไม่ให้เขากู้คืนได้ แต่ทว่าพอจะกดออกเธอกลับเห็นรูปถ่ายของเขากับพี่ที่ทำงานของเธอใบหน้าทั้งสองแนบชิดกันเหมือนสนิทสนมกันมาก

“พี่ขวัญ”

“อื้อ อะไรวะ อีหลิน !”

ชาญตื่นขึ้นมาก็ต้องโมโหเพราะเธอถือโทรศัพท์เขาอยู่ เขารีบดึงคืนมาพร้อมเลื่อนหาข้อมูลที่ตนเอาไว้ขู่บังคับเธอตอนนี้มันได้หายไปหมดแล้ว

“อีหลิน !” เพียะ !

“โอ๊ย !”

“หลิน มึง ไอ้ชาญ !” ผลัวะ !

กัสที่มาส่งเธอยังไม่ทันได้ไปไหนเพราะมัวแต่เสวนากับรุ่นพี่แถวนั้นอยู่รีบกรูเข้ามาช่วยเพื่อนสาวทันที ด้วยความที่ตัวใหญ่กว่าเขาจึงไม่เกรงกลัวผัวเพื่อนอยู่แล้ว ชาญรีบถอยออกจากตรงนั้นเมื่อเห็นว่ากะเทยคนนี้เอาจริง

หลินตัดสินเก็บเสื้อผ้าของใช้ที่จำเป็นย้ายไปอยู่กับเพื่อนทันที เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปที่จะต้องอยู่กับอันตรายเสี่ยงถูกตบตีทะเลาะกันทุกวัน

หลิน : พี่จีคะ มาที่นี่แทนนะคะ

หลิน : ส่งตำแหน่งที่ตั้ง

จีไม่ได้ถามอะไรต่อแต่ในเย็นวันนั้นเธอไม่ได้ไปกับเจ้านายด้วยเจ้านายของเธอจะไปเอง เพราะเหตุใดเธอเองก็ไม่กล้าถามเหมือนกัน

เสี่ยฮาร์นผู้สุขุมจอดรถรอหน้าห้องพักสักครู่เธอก็เดินออกมาในมือยังถือเงินเหรียญสิบมาด้วย ทว่าใบหน้าเจ้าหล่อนแดงซ่านขึ้นรอยนิ้วมือทั้งสองข้าง ทำให้เขารู้ในทันทีว่าทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่

ฟืด~ กระจกรถราคาแพงถูกกดลง หลินแอบตกใจเล็กน้อยที่คนขับเป็นเขาเพราะปกติพี่จีจะเป็นคนขับส่วนเขานั่งอยู่เบาะหลัง

“คุณ.. นี่ค่ะ”

“ขึ้นรถ”

“ปะ.. ไปไหนคะ”

“กินข้าว”

หลินงงเป็นไก่ตาแตกแต่สายตาที่มองมามันดุดันบังคับให้เท้าเรียวก้าวมาอีกฝั่งเพื่อขึ้นรถอย่างเชื่องช้า หลินลอบมองเขาหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าเอ่ยถามจนถึงร้านข้าวหน้าปากซอย

“อะไรอร่อย”

“ร้านป้าเพ็ญอร่อยทุกอย่างเลยค่ะ ร้านประจำหนูเลย”

“เอาเหมือนเธอ”

เธอพยักหน้าด้วยรอยยิ้มก่อนจะจดใส่กระดาษไปส่งป้าเจ้าของร้าน หลินกลับมานั่งที่โต๊ะอีกครั้งพร้อมกับรินน้ำเสิร์ฟให้เจ้าหนี้ของตน

“หน้าไปโดนอะไรมา”

“คะ ? คือว่า.. หนูไม่ระวังเองค่ะ คุณมาทำธุระแถวนี้เหรอคะ”

“ตอบที่ฉันถามอย่าโกหก ฉันไม่โง่ ใครทำ”

เจ้าหล่อนสบเข้ากับสายตาคู่อบอุ่นนั่นก่อนจะละลงก้มมองมือที่ตัก น้ำตาเธอเอ่อคลอคล้ายจะล้นนอกจากเพื่อนรักทั้งสองแล้วเขาน่าจะเป็นคนแรกเลยที่มองเธอด้วยความห่วงใยแบบนี้

เธอไม่ทันได้ตอบกะเพราหมูสับไข่ดาวก็มาเสิร์ฟตัดหน้าก่อน หลินเลยได้โอกาสที่จะไม่ตอบเขาเธอเลือกที่จะกินข้าวเงียบ ๆ ไม่กล้าสบสายตาคู่นั้นอีก

ฮาร์นเองเห็นว่าเธอไม่อยากตอบเลยไม่ซักไซ้อะไรให้มากความ อีกอย่างก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้ว่ารอยนิ้วมือบนแก้มนั่นมาจากไหน

“เบอร์ฉัน มีอะไรโทรมา”

“ให้เบอร์หนูทำไมคะ”

พอมาถึงหน้าห้องพัก เธอยังไม่ทันลงจากรถกระดาษแผ่นเล็กก็ถูกยัดใส่มือเจ้าหล่อนไม่ให้ปฏิเสธได้ เธอหันมองเขาอย่างสงสัยทว่าเขากลับไม่ตอบและหยิบบุหรี่ขึ้นมาดูดแทน

“แค่ก ๆ”

เจ้าหล่อนไออัตโนมัติเพราะไม่ถูกจริตกับกลิ่นบุหรี่เท่าไหร่นัก ถึงจะเป็นของนอกแต่ก็หนีไม่พ้นคำว่าบุหรี่อยู่ดี เสี่ยฮาร์นหันมองคนตัวเล็กที่ไอแรงจนตัวโยนแต่ทำท่ากลั้นไว้จนเขาต้องทิ้งบุหรี่ที่คาบอยู่ออกนอกรถไป

“ลงได้แล้ว จะกลับกับฉันรึไง”

“อ๋อ ค่ะ ๆ ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่เลี้ยงข้าวด้วยค่ะ”

เจ้าหล่อนเปิดประตูลงจากรถอย่างระมัดระวัง รอให้เขาวนรถออกไปเธอจึงเดินเข้าห้องเพื่อนมา ทว่าสายตาเพื่อนทั้งสองเหมือนรออยู่ก่อนแล้วมันเต็มไปด้วยคำถามจนเธอไม่กล้าสบสายตา

“ผู้ใหม่มึงเหรอ”

“ผู้อะไรล่ะ เจ้าหนี้กูค่ะ”

“หล่อไหม ปกติพี่ผู้หญิงมาไม่ใช่เหรอ”

“กูจะไปรู้เหรอ”

“เขาสนใจมึงรึเปล่าจ๊ะนางชะนีน้อย”

เธอส่ายหน้าตอบเพื่อนแล้วหันไปจัดกระเป๋าเข้ามุม วันนี้เธอรู้สึกเหมือนว่าตัวเองชนะกับความกลัวได้บ้าง จากที่เคยคิดว่าขาดผู้ชายคนนั้นไม่ได้มันลบเลือนหายไปแทบสิ้นแล้ว เอาจริง ๆ มันคงเป็นความผูกพันมากกว่าความรักนั่นแหละ เพราะตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่เธอก็มีเขามาตลอด รู้จักก่อนเพื่อนสองคนนี้เสียอีก

“เออ กูเห็นรูปผัวกับพี่ขวัญในโทรศัพท์”

“ฮะ ! จริงจังปะอีหลิน พี่ขวัญเนี่ยนะ”

หลินย้ำคำตอบกับเพื่อนหนักแน่นว่าเธอดูไม่ผิดแน่ ถึงแม้จะไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ว่าคนที่เธอไว้ใจและนับถือเป็นพี่สาวจะทำกันได้ลงคอ

เธอวางแผนกับเพื่อนว่าจะตามสืบเรื่องนี้ต่อ เธอไม่ได้คิดอะไรกับชาญแล้วก็จริงแต่ถ้าไม่รู้มันก็ยังจะคาใจอยู่อย่างนั้นไม่หาย

ในวันถัดมาหลังจากออกกะเธอแอบตามรุ่นพี่ที่ทำงานห่าง ๆ จนมาถึงหอพัก และไม่ทันที่เธอจะเตรียมใจประตูไม้ก็ถูกเปิดออกเผยใบหน้าของคนที่ชื่อว่าสามีของเธอออกมา คนสองคนยังไม่ทันเข้าห้องก็กอดจูบกันอย่างดูดดื่มไม่อายฟ้าดินเลยสักนิด

“แม่ง ทำได้ยังไงวะ ฮึกฮือออ”

เธอยืนมองการกระทำของคนคู่นั้นทั้งน้ำตา ความเจ็บแค่นใจพวยพุ่งออกเป็นสายน้ำมือทั้งสองกำแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อสร้างความเจ็บปวดทางกายให้ตนเอง เธอร้องไห้หนักเพราะไม่คิดว่าพวกเขาจะทำกับเธอได้ลง จนร่างแบบบางที่ไม่ได้นอนทั้งคืนล้มลงเป็นลมกองอยู่ตรงนั้น

“หลิน !”

คนที่แอบตามเธอมาก็ต้องตกใจที่เห็นร่างน้อยเป็นลมไป ใจหนึ่งก็เป็นห่วงจนเผลอวิ่งลงจากรถแต่ทว่าเมื่อเห็นน้ำตาเธอคงามเจ็บก็ต้องเกิดขึ้น

เธอรักมันขนาดนั้นเลยเหรอ..

เสี่ยฮาร์ทอุ้มคนตัวน้อยขึ้นรถกลับมายังบ้านของตัวเองท่ามกลางสายตางุนงงของลูกน้องนับสิบรวมทั้งผ้าไหมที่เป็นดั่งแม่นมของเขาด้วย

“เสี่ยคะ”

“ป้าเตรียมผ้ามาเช็ดตัวให้เธอหน่อยครับ”

“ค่ะ ๆ”

หญิงสูงวัยตามเจ้านายของตนขึ้นไปบนห้องนอนส่วนตัวพร้อมกะละมังใบเล็ก เธอไม่ได้ถามอะไรให้มากด้วยความรู้ว่านิสัยเขาเป็นยังไงด้วยแล้วเธอยิ่งไม่กล้าถาม

“ทำข้าวต้มให้เธอหน่อยนะครับ”

“เสี่ยจะรับด้วยไหม ป้าจะทำเผื่อ”

“ไม่ครับ”

หลังจากเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้หญิงสาวคนดังกล่าวเสร็จป้าไหมก็ลงมาจัดการตามคำสั่ง ปล่อยให้เจ้านายของเธออยู่กันตามลำพังกับเด็กสาวที่เขาพามา

แคปชั่น : ชัดเจนขนาดนี้ ดูไม่ออกหรือไม่มีใจ