ตอนที่ 6 ขัดดอก

 

“หลิน ! มึงเป็นไงบ้าง”

“มึงจะเลิกได้ยังอีควาย หรือจะให้มันฆ่ามึงก่อน”

“กูก็อยากเลิก แต่..”

เสียงแผ่วเบาเอ่ยตอบเพื่อนทั้งสองไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยบอกแต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเขาไม่ยอมไปจากเธอเสียทีซ้ำยังทำร้ายเธออย่างหนักอย่างเช่นวันนี้ทุกครั้งที่บอกเลิก

“ไม่ต้องแต่ ไปอยู่กับพวกกูก่อน”

กุญแจที่ไม่ค่อยจะออกความคิดเห็นใด ๆ เอ่ยเสียงกราวเพราะเธอเองก็ทนไม่ไหวที่ต้องมาเห็นเพื่อนต้องคอยเจ็บตัวเจ็บใจทุกวี่ทุกวัน

หลิน : พี่จีคะวันนี้หลินขอโอนได้ไหมคะ พอดีเข้าโรงบาล

จี : เอ้า เป็นอะไรมากไหมน้องหลิน

หลิน : ไม่เป็นไรค่ะ

พอจีรู้ข่าวก็ลงพื้นที่สืบทันที ได้ความจากคนเห็นเหตุการณ์ว่าเธอโดนผัวซ้อมอีกแล้ว และเรื่องนี้ก็ถูกรายงานมาที่เจ้านายของเธอทันที

เสี่ยเจ้าของคลับกำมือแน่นโมโหกับเรื่องที่ได้รับรายงาน เขาสั่งให้ลูกน้องไปทวงหนี้โหดกับชาญชัยมันทำเธอต้องเจ็บเท่าไหร่ เขาจะเอาคืนให้เธอเป็นสองเท่า

ผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ที่ชาญชัยไม่เห็นเมียของตนกลับมาที่ห้อง แต่ไม่ทันที่จะตามหาเพื่อนของเขาก็ทักมาบอกว่าเมียของตนอาศัยอยู่หอพักเพื่อนซอยข้างกัน ชาญชัยขับรถมาที่หอดังกล่าวสายตาเต็มไปด้วยโทสะที่เขามาตามเธอไม่ใช่เพราะอยากให้ง้อหรืออะไร แต่เป็นเพราะเขาไม่มีเสื้อผ้าจะใส่แล้ว แถมเงินก็ไม่มีจะกินข้าวจนต้องมาตามเธอนี่แหละ

“กลับกับกูถ้ามึงไม่อยากตาย !”

“มึงสิจะตาย”

“มึงอย่ามาเสือกอีกะเทยควาย”

ร่างใหญ่ถูกผลักอกออกเต็มแรงถึงแม้ชาญจะตัวเล็กกว่ากัสอยู่นิดหน่อยแต่ด้วยความโกรธทำให้เขากล้ามากขึ้นที่จะท้าชนกับเพื่อนของเมียตัวดี

“มึง กูขอไปจัดการเองยังไงมันก็ต้องจบ กูไม่อยากให้มึงมีเรื่องเพราะกู”

หลินอ้อนวอนให้เพื่อนเลี่ยงการปะทะ ก่อนจะขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ตามผัวตัวเองกลับมาที่ห้อง

“มึงเลิกกับกูเถอะ กูขอร้อง”

“ฮึ เลิกก็เลิกดิ แต่คลิปโป๊มึงกูส่งให้พ่อแม่มึงแน่”

“ไอ้ชาญ !”

ชาญไม่สนแย่งกระเป๋าเงินจากถุงกางเกงเธอออกมาก่อนจะหยิบธนบัตรสีแดงทั้งหมดออกไปเหลือเพียงเศษเงินไม่กี่สิบบาทไว้ให้เธอ หลินนั่งทรุดลงที่เตียงลมหายใจถูกพ่นออกมาแรงอย่างหมดหนทาง

ในวันเดียวกันนั้นมีคนมาเคาะประตูเรียกอย่างหนักจนหลินที่ครุ่นคิดหาทางอยู่ตกใจ เจ้าหล่อนเปิดประตูออกมาก็ต้องตกใจอีกครั้งเพราะเห็นกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนยืนอยู่แถมยังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาหื่นกระหาย

“พวกคุณมาหาใครคะ”

“ฮึ เมียไอ้ชาญใช่ไหม พวกพี่มาเก็บดอกจ้ะ”

“เก็บดอกอะไร ฉันก็จ่ายไปหมดแล้วไง”

เธองุนงงกับสิ่งที่ได้ยินหรือว่ามันไปกูเงินจากใครมาอีกอย่างนั้นเหรอ เจ้าหล่อนยังไม่ได้คิดอะไรไปไกลหนึ่งในสามคนนั้นก็ยื่นเอกสารกู้ยืมให้เธอดู ในเอกสารนั้นยังระบุอีกด้วยว่าเธอเป็นหลักประกันในครั้งนี้

“ถ้าน้องไม่พร้อมจ่ายก็เอาตัวมาขัดดอกได้นะจ๊ะ สวย ๆ แบบนี้พี่ช่วยออกให้ก่อนได้”

“พวกกูจะให้เวลามึงอีกสักหน่อยก็ได้ เลือกเอาจะหาเงินมาจ่ายดอกหรือจะเอาตัวมาขัดก็แล้วแต่มึง”

ผู้ชายสามคนนั้นเดินจากไปทิ้งเพียงเอกสารกู้ยืมฉบับสำเนาเอาไว้ให้เธอดูต่างหน้า หลินหยิบมันคือมาอ่านอย่างพิจารณาดอกเบี้ยที่ระบุไว้คือหนึ่งหมื่นบาทเป็นเวลาสิบห้าวัน แต่เธอในตอนนี้จะไปหาเงินถึงหนึ่งหมื่นมาจากที่ไหน ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวมีไม่ถึงร้อยด้วยซ้ำ

หลินรอแฟนกลับมาเพื่อถามไถ่เรื่องราวและต้องการให้เขารับผิดชอบกำการกระทำของตัวเอง รวมทั้งเธอเองก็โกรธมากที่ใช้เธอเป็นหลักประกันหนี้จำนวนนั้นของเขา ทว่าผ่านไปจนจะถึงเวลาเข้ากะของเธอผัวชั่วของเธอก็ยังไม่กลับมา

ตู้ด ตู้ด

(ฮาโหลค่ะ)

“ใคร !”

เธอได้พูดแค่นั้นสายก็ถูกตัดไป หลินจ้องมองเบอร์ที่ตนโทรออกอีกครั้งมันก็ถูกนะ หรือแฟนของเธอจะซุกชู้ไว้ที่ไหนอีกแล้วแต่จะว่าไปเสียงนั่นมันคุ้นหูมากจริง ๆ เจ้าหล่อนถอนหายใจเบื่อหน่ายเธอไม่ได้เครียดเลยที่ผัวจะมีชู้มันชินชาไปแล้ว เธอไม่ได้รู้สึกเจ็บอะไรใด ๆ ทั้งสิ้นราวกับว่าไม่ได้มีความรู้สึกให้กับผู้ชายคนนั้นแล้ว

หรือเธอจะไม่ได้รักเขาแล้วจริง ๆ

หลินเลิกคิดและโทรให้เพื่อนมารับไปทำงานยังไม่ลืมที่จะบอกเรื่องที่ผัวน่าจะมีชู้ให้เพื่อนฟังรวมทั้งเรื่องคลิปอนาจารณ์ของเธอด้วย

ทางฝั่งเจ้าหนี้ แน่นอนว่าทุกอย่างเป็นแผนของเขาทั้งหมด เขาสั่งลูกน้องให้ไปทวงหนี้กับเธอโดยตรงเพื่อจะให้เธอรู้ว่าผัวที่เธอร่วมเรียงเคียงหมอนนั้นเลวแค่ไหน ถึงขนาดเอาแฟนมาค้ำประกันแลกเงินไปเล่นพนันได้

“เสี่ยครับ ผมงงว่าทำไมไม่ให้เอาตัวเธอมาทั้งที่ก็ครบกำหนดแล้วนะครับ”

“มึงอยากตายไปแบบงง ๆ ไหมไอ้เบียร์”

“ไม่ ๆ ครับเสี่ย”

หลังจากไล่ลูกน้องออกจากห้องทำงานไปเสี่ยฮาร์นก็ต้องละความสนใจมาที่เอกสารการงานของตนต่อ เพราะตั้งแต่มีเรื่องของเธอเข้ามาเขาก็รู้สึกว่างานเดินช้าผิดปกติ

หลินและเพื่อนพยายามสืบว่าชู้ของผัวเธอเป็นใคร เจ้าหล่อนกะจะใช้เรื่องนี้ตัดขาดกับเขาให้สิ้น แต่ผ่านไปเป็นอาทิตย์แล้วก็ยังไม่รู้ว่าเสียงผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร

“มึงคิดจะทำอะไรช่วยกูไหมไอ้ชาญ !”

เท้าเล็ก ๆ ของเธอยกขึ้นเขี่ยผัวเฮงซวยที่นอนเมาอยู่บนเตียงให้ตื่นมาเก็บห้องช่วยกัน เพราะเดิมทีเธอก็เหนื่อยจากการทำงานจะแย่

“โอ๊ย เหี้ยอะไรวะอีหลิน กูจะนอน รำคาญ”

“รำคาญมึงก็ออกจากห้องกูไป เลิกกับกูไปสิวะ ไอ้แมงดาเอ๊ย ไม่มีปัญญาเกาะแต่ผู้หญิงกิน !”

ชาญลุกขึ้นจากเตียงจ้องเขม็งไปที่เมียของตนอย่างคาดโทษที่กล้ามาด่าเขา สงสัยไม่ได้กินฝ่ามือสักวันจะนอนไม่หลับ

“มึงอยากตายมากใช่ปะ”

“ทำไม รับไม่ได้เหรอ ไอ้แมงดา !”

“อีหลิน !”

“โอ๊ย ! ไอ้ชาญมึงจะทำอะไร”

มีดปลายแหลมจี้เข้าที่คอความคมของมันจิ้มเข้าเนื้ออ่อนจนเลือดไหลซิบ หลินกำไม้กวาดแน่นตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ชีวิตของเธอคงไม่จบลงแค่นี้หรอกมั้ง

“ถ้ามึงไม่อยากให้พ่อมึงเห็นคลิปโป๊ก็อย่าพูดอะไรไม่เข้าหูกูอีก”

เธอพยักหน้าตอบด้วยความกลัวก่อนที่ร่างเล็กจะถูกผลักเข้าปะทะกำแพงห้องเต็มแรง หลินมองตามแผ่นหลังของผัวมือน้อยกำแผลตัวเองเบา ๆ มันทั้งเจ็บกายและใจที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย ใครบอกเธอไม่อยากเลิกกันล่ะ แต่ต้องทำยังไงเธอถึงจะหลุดพ้นจริง ๆ

แคปชั่น : เสียเวลากับคนที่ไม่ใช่ เพื่อให้ได้บทเรียน