5 ความสำเร็จไม่ได้มาง่ายๆ

ค่ำคืนหนึ่ง

ในงานเลี้ยงกาล่าการกุศลที่เต็มไปด้วยนักธุรกิจชั้นนำและสื่อมวลชน รวินปรากฏตัวในชุดทักซิโด้สุดเนี้ยบ โดยมีใบบัวในชุดราตรีเรียบหรูราคาแพงเคียงข้าง ทั้งคู่ดูเป็นคู่รักที่สมบูรณ์แบบจนใครๆก็ต้องเหลียวมอง

มุกที่มาในงานในฐานะพนักงานตัวเล็กๆของบริษัทพาร์ทเนอร์ ได้แต่ยืนหลบมุมมองภาพนั้นอยู่ห่างๆ เธอเห็นรวินควงใบบัวแนะนำให้ผู้ใหญ่ในวงการรู้จักด้วยความภาคภูมิใจ

“คุณรวินครับ แฟนคุณรวินนี่เก่งจริงๆนะครับ ผมได้ยินมาว่าเธอเป็นคนช่วยประสานงานโครงการการกุศลครั้งนี้ให้ราบรื่นมากเลย” นักธุรกิจอาวุโสคนหนึ่งเอ่ยชม

รวินยิ้มกว้าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความภูมิใจและชื่นชม

“ครับ ใบบัวเขาเก่งมากจริงๆ ขาดเขาไปผมคงจัดการอะไรหลายอย่างไม่ได้ ถ้าไม่มีเขาช่วยดูแลทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว ผมคงไม่มีวันนี้ครับ”

ใบบัวยิ้มรับอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน เธอพูดคุยกับผู้ใหญ่เหล่านั้นด้วยไหวพริบ ความเฉลียวฉลาดและมารยาทที่งดงาม จนทุกคนต่างชื่นชมว่าเธอคือ ‘ช้างเท้าหน้า’ และเป็นคู่ชีวิตที่ส่งเสริมรวินได้อย่างสมบูรณ์ที่สุด

จังหวะนั้นเอง ใบบัวเหลือบเห็นมุกยืนอยู่ไม่ไกล เธอจึงกระซิบกับรวินสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม

“คุณมุกคะ สวัสดีค่ะ มางานนี้ด้วยเหรอคะ” ใบบัวทักทายอย่างสง่างาม ในขณะที่แขกคนอื่นๆเริ่มหันมามองมุกด้วยสายตาประเมิน

“ค่ะ มาช่วยงานเอกสารนิดหน่อยค่ะ” มุกตอบเสียงเบา

“อ๋อค่ะ ถ้าติดขัดอะไรเรียกใบบัวได้นะคะ ใบบัวพอจะรู้จักผู้ใหญ่ที่นี่อยู่บ้าง เดี๋ยวจะช่วยแนะนำให้ค่ะ” ใบบัวพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้ดูถูก แต่เป็นความใจดีจากคนที่มี ‘สถานะเหนือกว่า’ เธอไม่ได้แค่รู้จักงาน แต่เธอรู้จักทุกคนในระดับเดียวกับรวิน

รวินเดินตามเข้ามาสมทบ สายตาของเขามองมุกด้วยความรู้สึกเฉยชาก่อนจะพูดกับใบบัว

“ไปทางนั้นกันเถอะใบบัว ท่านประธานรออยู่”

“ใบบัวไปก่อนนะคะคุณมุก” ใบบัวหันมายิ้มให้มุกอีกครั้ง

ภาพที่รวินโอบเอวใบบัวแล้วพาเธอเดินเข้าไปท่ามกลางความสนใจของคนทั้งงาน มันชัดเจนมากว่า ใบบัวไม่ใช่แค่ ‘คนรัก’ แต่เธอคือ ‘ส่วนหนึ่งของความสำเร็จ’ ที่เป็นที่ยอมรับของทุกคน

มุกยืนมองตามภาพนั้นไปอย่างว่างเปล่า เธอเห็นใบบัวพูดคุยเรื่องธุรกิจกับรวินอย่างคล่องแคล่ว แววตาของทั้งคู่ประสานกันอย่างคนที่เข้าใจกันและกันโดยไม่ต้องพูดอะไรมาก ในขณะที่เธอกลับกลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับโลกที่รวินอยู่เลยแม้แต่น้อย

ขณะที่งานเลี้ยงดำเนินไปถึงช่วงสำคัญของการแนะนำพาร์ทเนอร์รายใหม่ รวินได้รับเกียรติให้ขึ้นพูดบนเวทีถึงความสำเร็จที่ผ่านมา โดยมีใบบัวยืนเคียงข้างในฐานะคนสำคัญ

“ความสำเร็จของบริษัทผมในวันนี้ไม่ได้มาง่ายๆ…” รวินเริ่มพูด สายตาของเขามองไปรอบห้องก่อนจะหยุดอยู่ที่มุมหนึ่งของงาน ซึ่งมุกยืนอยู่ตรงนั้นพอดี

“มันผ่านการพิสูจน์มาหลายอย่าง โดยเฉพาะการเรียนรู้ที่จะคัดเลือกคนที่ ‘ใช่’ และ ‘จริงใจ’ เข้ามาในชีวิต ซึ่งผมโชคดีมากที่ได้ใบบัวเข้ามาเป็นทั้งคู่ชีวิตและคู่คิดที่ทำให้บริษัทของผมสมบูรณ์แบบ”

เสียงปรบมือดังเกรียวกราว หลังจากลงจากเวทีทั้งสองเดินไปที่โต๊ะวีไอพีซึ่งมีนักธุรกิจใหญ่หลายคนนั่งอยู่ มุกที่ได้รับหน้าที่ให้เอาเอกสารไปส่งที่โต๊ะนั้นพอดี จึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเข้าไปอยู่ในวงสนทนา

“อ้าว นั่นคุณมุก พนักงานบริษัทพาร์ทเนอร์ของเรานี่” นักธุรกิจใหญ่คนหนึ่งทักขึ้น

“คุณรวินครับ ผมได้ยินมาว่าคุณกับคุณมุกเคยเรียนมหาวิทยาลัยเดียวกันนี่จริงไหมครับ เหมือนเคยเห็นรูปเก่าๆในงานเลี้ยงรุ่นเมื่อปีที่แล้ว”

บรรยากาศบนโต๊ะเงียบกริบลงทันที ทุกสายตาจับจ้องมาที่มุกและรวิน

รวินยังคงรักษาท่าทีนิ่งสงบ แววตาของเขาเย็นเฉียบจนมุกรู้สึกหนาวสั่น

“ครับ เคยรู้จักกันครับ สมัยที่ผมยังเป็นแค่นักศึกษาที่ไม่มีอะไรเลย”

“โอ้โห! งั้นก็น่าประทับใจมากเลยนะครับ” นักธุรกิจอีกคนหัวเราะ

“คุณมุกคงภูมิใจมากเลยใช่ไหมครับ ที่ได้เห็นเพื่อนเก่ากลายมาเป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โตขนาดนี้”

มุกรู้สึกเหมือนเลือดในกายเย็นเฉียบ เธอถูกกดดันด้วยสายตาของทุกคนรอบโต๊ะ โดยเฉพาะใบบัวที่หันมามองเธอด้วยความสงสัยแต่ยังคงยิ้มรับ

“มุก...” มุกพูดไม่ออก ความรู้สึกเหมือนถูกเปลือยเปล่ากลางงานเลี้ยง

“เธอก็คงภูมิใจแหละครับ เพียงแต่มุกเขาอาจจะไม่ค่อยได้ติดตามชีวิตของผมเท่าไหร่ เพราะตอนที่ผมเริ่มสร้างตัวและลำบากที่สุด เขาก็เลือกที่จะไปมองหาทางเลือกที่ดีกว่าแล้ว” รวินพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

คำพูดนั้นเหมือนระเบิดที่ลงกลางวงสนทนา เสียงหัวเราะรอบโต๊ะหายไปทันที มุกหน้าชาวูบ ความอับอายพุ่งขึ้นมาจนเธอแทบยืนไม่อยู่ รวินไม่ได้ด่าทอ แต่เขากำลัง ‘ป่าวประกาศถึงความใจดำของเธอในอดีต’ ต่อหน้าทุกคนที่กำลังให้เกียรติเขา

ใบบัวที่ยืนอยู่ข้างๆดูตกใจมาก เธอหันมามองมุกด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความใจดีกลายเป็นความผิดหวัง

“คุณมุก…คือเรื่องที่พี่รวินพูด มันจริงเหรอคะ?” ใบบัวถามด้วยน้ำเสียงสั่นๆ

มุกก้มหน้าลงต่ำ น้ำตาไหลออกมาโดยที่เธอไม่อาจควบคุมได้

“มุก...มุกขอโทษค่ะ”

เธอก้มลงวางเอกสารแล้วรีบหันหลังวิ่งออกจากวงสนทนาท่ามกลางสายตาดูถูกเหยียดหยามของแขกในงานที่มองเธอด้วยความเย้ยหยัน ความอับอายครั้งนี้ไม่ใช่แค่เรื่องส่วนตัว แต่มันคือการประกาศให้สังคมรู้ว่าเธอคือ ‘ผู้แพ้ที่ทิ้งเพชรไปคว้าเศษแก้ว’ ในสายตาของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้น