Share

7. ลอบสังหาร? (3)

last update publish date: 2026-06-27 23:20:10

ชายาอ๋องเดินลัดเลาะตามทางออกมาโผล่กลางตลาด กะว่าจะแวะซื้อขนมไปทานจึงได้เดินเลือกซื้อสักพัก

“พระชายา ออกมาได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ” คำทักทายของขันทีหู ทำให้คนรอบข้างหันมาสนใจสตรีสวมผ้าปิดหน้า

“ท่านขันที...มองออกหรือว่าเป็นข้า” ทั้งที่นางสวมผ้าคลุมหน้าแล้ว

“พ่ะย่ะค่ะ เสื้อคลุมหนังสัตว์ที่ท่านสวมมีเพียงผืนเดียวในแคว้น เป็นของพระราชทานจากอดีตฮองเฮาพ่ะย่ะค่ะ” 

“หา!!!” นางไม่รู้มาก่อนว่าเสื้อคลุมผืนนี้จะเป็นของพระมารดาสวามี เห็นทีจะต้องนำไปคืน

“ว่าแต่พระชายาออกจากจวนด้วยเหตุใดพ่ะย่ะค่ะ”

“ข้าจะมาเที่ยวเล่นบ้างมิได้หรือ” มือเล็กดึงผ้าคลุมหน้าออก เพราะคิดว่าอย่างไรเสียก็คงไม่จำเป็นแล้ว เฮ้อ! ขนาดใส่ผ้าคลุมหน้าก็ยังมีคนจำได้

แต่นางคงลืมไปเสียสนิท ว่าการเปิดหน้าครั้งนี้ ยิ่งทำให้คนที่ไม่รู้จักจดจำนางได้มากขึ้น

“ออกมาได้พ่ะย่ะค่ะ แต่ควรแจ้งกระหม่อมก่อน กระหม่อมจะได้จัดนางกำนัลมาดูแล” ออกมาคนเดียวเช่นนี้ ชาวบ้านจะเอาไปเล่าลือ เสื่อมเสียไปถึงท่านอ๋องของพวกเขา

คิดยังไม่ทันจบเรื่อง ปากหอยปากปูก็เริ่มสร้างเรื่องเสียแล้ว

“นี่น่ะหรือพระชายาจื่ออ๋อง งดงามเช่นนี้นี่เอง สมควรแล้วที่ท่านอ๋องมิยอมพาออกงาน”

“นั่นสิ หากภรรยาข้างามเช่นนี้ คงมิยอมให้ออกจวนเช่นกัน”

“ทั้งสองคงจะรักใคร่กลมเกลียวกันมาก” ทุกสายตาหันมาสนใจชิงหรู ทั้งยังเข้าใจผิดกันไปใหญ่

หากมีเพียงคนพวกนี้ที่เข้าใจผิด ชิงหรูคงไม่กังวล แต่ถ้ามีคนของพวกโจรมาสอดแนม แล้วคิดว่าเฉิงจื่อหานรักใคร่นางจริง คงแย่แน่ๆ

อย่างไรก็ต้องแก้ต่าง!

“ข้าเป็นพระชายาจริง แต่ข้ากำลังจะขอหย่าท่านอ๋อง ข้ากับเขาไม่ได้รักใคร่กันเลยสักนิด”

“พระชายา! พะ พูดเช่นนั้นมิได้พ่ะย่ะค่ะ” เหล่าขันทีและนางกำนัลแทบมิอยากเชื่อหูตนเอง ว่าพระชายาจะกล้าพูดเรื่องหย่าออกมาด้วยตนเอง

ในแคว้นหลัวเป่ยน้อยนักจะมีสตรีออกปากของหย่าสามี เพราะฉะนั้นชายใดที่ถูกภรรยาขอหย่า ถือเป็นการเสื่อมเสียศักดิ์ศรี จนกลายเป็นตัวตลกให้ผู้คนหัวเราะเยาะ

“ข้าพูดจริงๆ นะ ข้าจะหย่าแน่ รอเขากลับมาก่อนเถิด ข้าจะหย่าทันที ข้ากับเขาไม่ได้รักกันเลยสักนิด!” ยิ่งห้าม ชิงหรูก็ยิ่งตะโกนดังขึ้น หวังให้คนในเมืองหลวงช่วยกระจายข่าวออกไป

เหล่านางกำนัลจึงต้องรีบเชิญแกมบังคับ ให้พระชายากลับจวน

นับจากนั้นไม่นาน เรื่องราวก็ถูกเล่าต่อไปในเชิงเสียหาย ต่างก็คิดว่าท่านอ๋องคงปฏิบัติต่อพระชายาไม่ดี ถึงขั้นฝ่ายหญิงเป็นผู้ออกปากขอหย่า บางก็เอ่ยว่ามิแปลกใจที่องค์ฮ่องเต้ไม่ยอมยกตำแหน่งรัชทายาทของแคว้นให้เสียที คงเพราะเป็นคนจิตใจอำมหิตจนยากจะแก้ไข

ข่าวลือเหล่านี้ดังเข้าหูของเฉิงจื่อหานทันทีที่กลับเข้าเมืองหลวง

คนอารมณ์ไม่ดีเป็นทุนเดิมก็ยิ่งโมโห เดินปึงปังเข้ามาในเรือน ไม่ว่าใครก็ไม่กล้าจะเฉียดกายเข้าใกล้

“หูตู๋!”

“พะ พ่ะย่ะค่ะ” ขันทีเฒ่าค้อมตัวรับคำสั่งด้วยขาสั่นๆ

“ไปเรียกเกาชิงหรูมา ข้ามีเรื่องจะถามนาง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   51. เล่นนอกบท ตอนพิเศษ : ทำตามคำแนะนำ (2)

    “นี่ท่าน ตายด้านไปแล้วหรือไร” ไม่ว่าเปล่า เล็บคมยังจิกข่วนตั้งแต่กลางอก ลากลงมาบนกล้ามท้องที่เป็นลอนสวย ตาหวานปรายขึ้นมองสวามีอย่างยั่วยวน“ดะ ได้แล้วหรือ ร่างกายเจ้าสบายดีแล้วหรือ”“ของท่านต่างหาก ไม่ได้ใช้การนาน จะไหวหรือ” คำพูดสบประมาทดังขึ้นพร้อมกับเลื่อนมือเล็กลงไปสัมผัสลูบไล้บางอย่างที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่มผ้านับตั้งแต่ตั้งครรภ์ เฉิงจื่อหานก็ไม่แตะต้องตัวนางเลย เพราะฟังคำเตือนของท่านหมอ กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อลูกน้อย แม้จะบอกแล้วบอกอีกว่าทำได้ อีกฝ่ายก็อดทนไม่ยอมให้กระทบบุตรในครรภ์ จึงช่วยปลดปล่อยได้เพียงภายนอกเท่านั้นพอหลังคลอดชิงหรูก็ต้องพักฟื้นร่างกาย ไหนจะต้องเลี้ยงเสี่ยวหยางอีก กลางคืนมาก็อ่อนเพลีย จนไม่ได้ทำหน้าที่ของภรรยา“ดูถูกกันเกินไปกระมัง”“ชู่ว~ ดูถูกหรือผิด ประเดี๋ยวก็ได้รู้” เรียวขาเล็กย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้างามอยู่ในระดับเดียวกับของรักของหวงสวามีพอดิบพอดี สองมือลูบไปตามหน้าขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ทำเอาเจ้าตัวลำคอแห้งผาก“อึก” จื่อหานกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อกางเกงนอนผืนบางถูกดึงลง สายตาซุกซนของภรรยาสะกิดให้ใจแกร่งคันยุบยิบชิงหรูเห็นใบหูแดงๆ ของสวามีก็นึกชอบใจ

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   50. เล่นนอกบท ตอนพิเศษ : ทำตามคำแนะนำ (1)

    สตรีในอาภรณ์ผืนงามปักลวดลายน่าวิจิตร เครื่องประดับบนศีรษะบ่งบอกยศศักดิ์ที่สูงส่งเป็นอย่างดี นางกำลังโยกตัวเบาๆ กล่อมลูกน้อยในอกให้นอนกลางวัน“ขนาดหลับก็ยังดูดได้อีกหรือ หืม” นิ้วเรียวเขี่ยแก้มยุ้ยที่ขยับไปมา เพราะเด็กชายกำลังดูดดื่มน้ำนมจากอกมารดา“องค์ชายน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะเพคะ”“อืม แต่ข้ากำลังหนักใจว่าเขาจะโตมาเหมือนพ่อเขาหรือไม่ ดูสิ ยามหลับยังขมวดคิ้ว” เกาชิงหรูเงยหน้าขึ้นตอบท่านน้าผิน ที่บัดนี้เข้ามาเป็นนางกำนัลในวังหลังจากที่ชิงหรูตัดสินใจว่าจะยอมเป็นฮองเฮาให้จื่อหาน อ๋องหนุ่มก็ให้คนไปทาบทามขอให้ท่านน้าผินมาช่วยดูแลนาง ทั้งยังรับเสี่ยวฉีมาเลี้ยงดู ส่งเสียให้ได้เล่าเรียนในสำนักศึกษาชื่อดังที่มีเพียงบุตรขุนนางได้เข้านับจากนั้นท่านน้าผินจึงติดตามดูแลนางมาโดยตลอด กระทั่งองค์ฮ่องเต้เฉิงจวินหลงสิ้นพระชนม์เพราะตรอมใจตามคนรัก เฉิงจื่อหานจึงนำหลักฐานส่งให้เจ้าหน้าที่ศาลพิจารณาสืบหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังโจรป่าเมืองฉินฝู และเรื่องการลอบสังหารตนเองกับชายาแน่นอนว่าหลักฐานที่จื่อหานให้ซ่งเหยียนนำไปยื่น มัดตัวเฉิงเยว่เทียนและจางหลี่กวงแน่น ทั้งเรื่องสนับสนุนให้ก่อตั้งหมู่บ้านโจร เรื่องจ้าง

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   49. สาเหตุของเรื่องราว (จบบริบูรณ์)

    หลังจากที่องค์ฮ่องเต้ประทานพิษให้ราชครูจาง แคว้นหลัวเป่ยก็มีเรื่องวุ่นวายตามมานับไม่ถ้วน ฝ่าบาทประชวรหนักมิอาจว่าราชการได้ จนกลายเป็นเฉิงจื่อหานที่มีตำแหน่งเป็นชินอ๋องขึ้นว่าราชการแทน โดยมีองค์ชายรองและองค์ชายห้าคอยช่วยแต่ดูเหมือนเฉิงเยว่เทียนจะไม่พอใจกับการที่พี่ชายได้ขึ้นเป็นผู้ว่าราชการแทน“เฉิงเยว่เทียน น่าตายนัก!”“โมโหอันใดมาอีก หืม” เกาชิงหรูได้ยินเสียงสบถมาแต่ไกล ก็รู้อารมณ์ของสวามีเป็นอย่างดี พระชายาของจวนจึงต้องวางหนังสือลง ขยับตัวให้คนโมโหขึ้นมาบนศาลากับนาง“ก็เจ้าน้องน่าชังนั่น มันขัดข้าไปเสียทุกเรื่อง” คนอารมณ์ไม่ดีดึงภรรยาเข้ามาซุกกอด สูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปวดเพื่อลดความโกรธ“ท่านบ่นเรื่องนี้ทุกวัน”“ก็เจ้ารองก่อกวนข้าทุกวัน”“ท่านจะทำอันใดก็รีบทำเถิด มิเช่นนั้นท่านเองที่จะเป็นบ้า” เกาชิงหรูรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้ท่านอ๋องมีทางออกไว้อยู่แล้ว แต่เหตุใดไม่ยอมทำเสียทีเรื่องที่เฉิงเยว่เทียนอยู่เบื้องหลังพวกโจรป่า คิดสังหารพี่ชาย โทษถึงขั้นขับไล่ออกราชวงศ์และเนรเทศไปอยู่แถบชายแดน“แค่รอเวลา และ...อยากรู้ว่าเจ้าคิดอย่างไร”“เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า”“...เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่”

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   48. สาเหตุของเรื่องราว (1)

    ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด ยังมีแสงสว่างจากตะเกียงไฟของเจ้าแผ่นดิน ชุดคลุมลายมังกรบอกยศศักดิ์ของคนสวมใส่ได้เป็นอย่างดี ทว่าสถานที่ที่โอรสสวรรค์กำลังยืนรออยู่นั้น ไม่สมเกียรติเลยสักนิด“เอาศพวางไว้ แล้วไปเสีย”“ฝะ ฝ่าบาท” ทหารสองนายทำหน้าที่หามศพออกไปทิ้งนอกเมือง มักใช้ประตูเล็กหลังวังเป็นประจำ แต่วันนี้กลับต้องตกใจเมื่อเห็นว่าผู้ใดดักรออยู่“ไป! แล้วปิดปากให้สนิท มิเช่นนั้นหัวเจ้าจะหลุดจากบ่า”“พะ พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้รับคำสั่งจากประมุขของแคว้น มีหรือจะไม่รีบทำตาม ร่างชายที่ปิดด้วยผ้าขาวถูกวางทิ้งไว้บนพื้น ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันวิ่งกลับเข้าวังนัยน์ตาดุขยับมองรอบข้าง เมื่อไร้ผู้คนจึงรีบทรุดตัวนั่งลงข้างคนรัก พลันดึงผ้าคลุมออกให้พ้นทาง มือใหญ่ป้อนยาบางอย่างเข้าปากชายคนรักเรื่องนี้องค์ฮ่องเต้วางแผนมาเป็นอย่างดีแล้ว มีเพียงวิธีนี้ที่จะทำให้ชาวบ้านไม่สนใจเรื่องของพระองค์และจิ่งถาน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว เพียงเท่านี้พระองค์จะซ่อนเข้าไว้ในตำหนักก็คงมิใช่เรื่องยาก“จิ่งถาน เจ้ารีบตื่นขึ้นมาเสีย ข้าเตรียมชุดขันทีไว้ให้เจ้าแล้ว”“...”“เรื่องเป็นเช่นนี้ก็ดี จากนี้ข้ากับเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันทั้

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   47. คาดการณ์ไว้แล้ว (2)

    “ข้าไม่เข้าใจ ให้หลักฐานพวกเขาไปหมด หากพวกเขาทำลายทิ้งจะทำอย่างไร” เสียงหวานพูดขึ้น เมื่อเดินออกมาได้สักพัก“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง”“...” สาวงามเอียงหูรอฟัง แต่คนตัวสูงก็พูดเพียงเท่านั้นผัวะ! แผ่นหลังถูกฝ่ามือกระแทกเข้าเต็มๆ“มีสิ่งใดก็พูด จะเก็บงำไว้ทำไม” เฉิงจื่อหานได้แต่ยกนิ้วชี้หน้ากวนๆ ของชายาที่นับวันยิ่งแกร่งกล้า ถึงอย่างนั้นก็มิอาจลงโทษคนรักได้ลงคอ จึงตัดสินใจลากภรรยาขึ้นรถม้าไปตลาด เพื่อเปิดหูฟังสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้“นี่ท่านพาข้ามาตลาดด้วยเหตุใด”“ชู่ว! ฟังก่อน” พอชิงหรูเงียบฟัง ก็ได้ยินเสียงคนที่พากันซุบซิบนินทา“แน่หรือ นักเล่านิทานคนนั้นอาจจะใช้จินตนาการ คิดเอาเองก็ได้”“มันก็จริง แต่เจ้ามิสงสัยหรือ เหตุใดฝ่าบาทจึงตกรางวัลให้สกุลจางครั้งแล้วครั้งเล่า ขุนนางในวังเล่าว่า ทุกเรื่องฝ่าบาทจะขอปรึกษากับท่านราชครูก่อนเสมอ”“ใช่ๆ หากเป็นเช่นที่ว่าก็จะประจวบเหมาะกับที่พวกขันทีลือกัน ว่าฝ่าบาทเป็นพวกตัดแขนเสื้อ น่ารังเกียจยิ่งนัก” ไม่ว่าชิงหรูกับจื่อหานจะเดินไปทางใดก็ได้ยินแต่เรื่องนี้“ข่าวพวกนี้มาจากเรื่องเล่าของข้า”“ใช่ ที่ข้าขอให้เจ้าช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดเป็นนิทาน ก็เพรา

  • เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!   46. คาดการณ์ไว้แล้ว (1)

    เกาชิงหรูใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตั้งแต่เมื่อคืน ทันทีกลับมาจื่อหานเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง ชายาอ๋องแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง ภายในอกเกิดความรู้สึกหน่วงรุนแรง ส่วนหนึ่งเพราะสงสารสวามีและเสด็จแม่ที่ต้องมาพบเจอเรื่องพวกนี้ทว่าน้ำเสียงของจื่อหานตอนเล่าราวกับไม่ทุกข์ร้อน ถึงกระนั้นในใจของชายหนุ่มคงแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่เดินทางกลับเมืองหลวงด้วยกัน ท่านอ๋องเตรียมใจไว้เพียงว่าอาจารย์เป็นคนสังหารพระมารดาแต่เรื่องของฝ่าบาท...คงทำให้เจ็บปวดน่าดู“เหตุใดทำหน้าอัปลักษณ์เช่นนั้น ข้าบอกแล้วอย่างไรว่ามิได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น”“ท่านนี่นะ! ข้าเป็นเมียท่าน จะดึงเชิงต่อหน้าข้าทำไม” ชิงหรูสะบัดเสื้อตัวนอก ก่อนจะช่วยสวมให้อีกฝ่าย“เมีย หึ! ก็ตรงดี ข้าชอบ”“...ข้าพูดจริงๆ นะ ท่านน่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเข้มแข็งต่อหน้าข้าเลย ข้าอยากให้ท่านอุ่นใจยามอยู่กับข้า แบบว่า เอ่อ ร่วมทุกข์ร่วมสุขน่ะ” มือนุ่มลูบเบาๆ บนอกแกร่ง พลางเงยหน้าขึ้นสบตาคมอย่างเขินๆ“อืม” อ๋องหนุ่มก้มลงกอดชายา ยอมรับตามตรงว่าเขากลัวชิงหรูจะคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ พึ่งพาไม่ได้ “ไม่เป็นไรนะ พ่อเฮงซวยแบบนั้นไม่เห็นจำเ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status