LOGIN“พวกเจ้าออกไปให้หมด!” ทหารอารักขาก้มคำนับก่อนจะออกไปตามคำสั่ง เหลือก็เพียงองครักษ์ซ่งเหยียน องครักษ์หนุ่มวัยเพียงสิบแปดหนาว ทว่าฝีมือเก่งกาจ ทำงานไว จนได้เป็นคนสนิทของชินอ๋อง
“กระหม่อมขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินเสียงท่านอ๋องตะโกนจึงคิดว่ามีคนร้าย ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่อง...” องครักษ์หนุ่มจิ้มนิ้วชี้เข้าหากัน พลางบิดกายกระมิดกระเมี้ยน
“หยุดคิดเรื่องน่าขยะแขยง เมื่อครู่นางกัดข้า เจ้าไม่เห็นหรือ” จื่ออ๋องกระแทกตัวนั่งบนตั่ง พลันกุมส่วนที่ถูกทำร้าย
“อ่า รอยฟันชัดเจนเลยพ่ะย่ะค่ะ”
“เกาชิงหรู แค้นนี้ข้าต้องชำระกับเจ้าแน่” น่าเจ็บใจนัก! ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำทัพมาร แต่กลับปล่อยให้สตรีเพียงคนเดียวทำร้ายได้
“ท่านอ๋องจะไปกัด...พระชายาหรือพ่ะย่ะค่ะ” สองมือจับไปที่อกตนเอง ก่อนจะมองนายตาโต ในหัวเฝ้านึกภาพที่เคยเห็นเอกบุรุษมักกระทำในหอนางโลม
“ซ่ง เหยียน” เฉิงจื่อหานกดเสียงต่ำ
“กระหม่อมมีงานต้องทำ ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
เพล้ง! เฉิงจื่อหานขว้างจอกชาตามหลังองครักษ์ไป อ๋องหนุ่มได้แต่ส่ายหัว ดูความคิดของเด็กหนุ่มผู้นี้เถิด คิดว่าเขาจะทำเรื่องน่ารังเกียจนั่นหรือ ฝันเอาเถิดว่าชาตินี้เขาจะแตะต้องนางอีก
เขาเกลียดที่นางกล้าใช้ยาชั้นต่ำนั่นกับเขา
ด้านเกาชิงหรูที่วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงเรือนท้ายจวน จากที่หนาวเหน็บเพราะอากาศ เนื้อตัวกลับมีเหงื่อไหลซึมออกมาทุกรูขุมขน มีดแหลมถึงเพียงนั้นหากบอกว่าไม่กลัวก็คงโกหกแล้ว
“เฮ้อ ดีนะที่รอดมาได้” สองแขนหอมเอาเสื้อขนสัตว์ตัวใหญ่ที่คว้ามาได้เพียงชิ้นเดียว ปีนขึ้นไปนอนบนเตียง ตบที่นอนไล่ฝุ่น ก่อนจะเอาผ้าห่มมาปูนอน แล้วใช้เสื้อคลุมขนสัตว์ห่มกาย เพราะลำพังจะให้นอนเตียงแข็งๆ คงนอนไม่หลับกันทั้งคืน
“จะทำอย่างไรดีนะ” ในหัวเล็กแทบไม่ได้หยุดพัก ยิ่งเสียงเงียบสงัดเรื่องราวก็ยิ่งไล่เรียงขึ้นมาเป็นฉากๆ จำได้ว่าหลังจากที่แต่งเข้าจวนจื่ออ๋องมา เกาชิงหรูก็มีความเป็นอยู่ไม่ต่างจากบ่าว ถูกสวามีรังเกียจ ใช้ชีวิตไร้ตัวตนไปวันๆ กระทั่งเฉิงจื่อหานได้รับราชโองการให้ไปช่วยปราบโจรป่าที่เมืองทางใต้ของแคว้น เพราะคำสั่งของฝ่าบาทเกาชิงหรูจึงได้เดินทางไปด้วย
และนั่นก็กลายเป็นหายนะครั้งใหญ่ของอดีตคุณหนูสกุลเกา เพราะได้ชื่อว่าเป็นพระชายาเอก พวกโจรจึงจับตัวนางไปเพื่อต่อรองกับชินอ๋องของแคว้น แต่ใครจะคิดว่าเฉิงจื่อหานไร้คุณธรรม ไม่สนใจว่าชายาจะเป็นตายร้ายดี มุ่งมั่นเพียงบุกทลายซุ้มโจร
พอเกาชิงหรูไร้ประโยชน์ โจรพวกนั้นจึงไม่คิดจะเก็บนางไว้ และนั่นก็ทำให้นางตกนรกทั้งเป็น...
ไม่ได้! จะให้เป็นอย่างนั้นไม่ได้เด็ดขาด คงต้องรีบตัดสัมพันธ์กับจื่อหานตั้งแต่เนิ่นๆ
“หาว~ พรุ่งนี้ค่อยไปขอหย่าแล้วกัน”
เช้าวันรุ่งขึ้นเกาชิงหรูไปขอพบสวามี เพื่อจะพูดคุยเรื่องหย่า แต่ขันทีหูเอ่ยว่าเขาออกไปร่วมประชุมในวังแต่เช้าตรู่
นางอยู่รอพบตอนกลางวัน เฉิงจื่อหานก็ไม่กลับเข้ามา รอกระทั่งเย็นก็มีคนมาแจ้งว่าจื่ออ๋องออกไปทำธุระต่างเมือง หลายวันกว่าจะกลับ
เกาชิงหรูจึงได้แต่ รอ รอ รอ รอวันแล้ววันเล่า
“สิบวันแล้วนะ เมื่อไหร่จะกลับมาสักที เสียเวลาชีวิตจริงๆ” เกาชิงหรูตัดสินใจออกจากจวนไปรับเสื้อผ้าที่นำไปให้ช่างตัดเย็บ อีกฝ่ายกลับมาเมื่อใดนางก็คงจะรู้เอง
“พอใจหรือไม่เจ้าคะคุณหนู”
“งามมากเจ้าค่ะ” นิ้วเรียวลูบไปตามลายปักที่วิจิตรงดงาม ริมฝีปากใต้ผ้าผืนบางยกขึ้นอย่างพอใจ
“เช่นนั้นข้าก็ดีใจเจ้าค่ะ”
“ขอบใจท่านมาก นี่เป็นเงินค่าจ้างของท่าน” ชิงหรูนับเงินในถุงส่งให้อีกฝ่ายครบตามจำนวน แต่ยังไม่ทันได้หมุนตัวกลับ หูทั้งสองก็ได้ยินเสียงสนทนาของแม่ลูกเข้าเสียก่อน
“ท่านแม่ขอรับ วันนี้ข้าไปฟังนิทานได้หรือไม่ขอรับ”
“วันนี้ไม่มีนักเล่านิทานมิใช่หรือ เขาบอกว่าจะเดินทางไปต่างเมืองแล้ว”
“อ่า จริงด้วย” ใบหน้าจิ้มลิ้มของเด็กชายวัยเจ็ดขวบ สลดลงทันที
“ข้าเล่าให้ฟังดีหรือไม่” อยู่ๆ เกาชิงหรูก็พูดโพล่งออกไป
“ท่านเล่าได้หรือขอรับ” ขาสั้นวิ่งเข้าไปหาพี่สาวปิดหน้า ก่อนจะจูงมือมานั่งแคร่ไม้ เงยหน้ารอฟังด้วยความคาดหวัง
“หึ เช่นนั้นก็เอาเรื่องกระต่ายกับเต่าเป็นอย่างไร” กระต่ายกับเต่า นิทานพื้นบ้านที่นางได้ยินมาตั้งแต่เด็ก แต่มีหรือชิงหรูจะเล่าอย่างที่เคยได้ยินมา
เสียงหวานเอ่ยเล่าเรื่องราว ร่างกายก็ขยับโยกย้ายเลียนแบบตัวละคร บอกวิ่งก็ขยับขาวิ่ง บอกเหนื่อยก็หอบหายใจถี่ให้คนฟังเห็นภาพ
“สุดท้าย...กระต่ายก็วิ่งเข้าเส้นชัยไป”
“น่าสงสารเจ้าเต่า เพราะเกิดมาเป็นเต่า เลยต้องวิ่งช้า” เด็กน้อยทำหน้าเศร้ากว่าเดิม
“ผิดแล้ว เรื่องนี้ยังมีต่ออีกนะ แพ้ครั้งเดียวมิได้หมายความว่าจะแพ้ตลอดไปเสียหน่อย”
“จริงหรือขอรับ...แต่อย่างไรก็เป็นเต่า”
“เฮ้อ~ ข้าจะแอบบอกก่อนก็ได้ เอาหูมานี่” ชิงหรูก้มลงพูดเรื่องราวในตอนถัดไป
“...”
“เจ้าเต่าน่ะ หากวิ่งช้า ก็ต้องสร้างเครื่องทุ่นแรง” เกาชิงหรูว่าเพียงเท่านั้น ก็โบกมือลาเด็กชาย พร้อมกับสัญญาว่าจะหาเวลาออกมาเล่าเรื่องนี้ให้จบ เพราะบัดนี้ใกล้ยามเย็นแล้ว ไม่แน่ว่าท่านอ๋องอาจจะกลับถึงจวนแล้ว
“นี่ท่าน ตายด้านไปแล้วหรือไร” ไม่ว่าเปล่า เล็บคมยังจิกข่วนตั้งแต่กลางอก ลากลงมาบนกล้ามท้องที่เป็นลอนสวย ตาหวานปรายขึ้นมองสวามีอย่างยั่วยวน“ดะ ได้แล้วหรือ ร่างกายเจ้าสบายดีแล้วหรือ”“ของท่านต่างหาก ไม่ได้ใช้การนาน จะไหวหรือ” คำพูดสบประมาทดังขึ้นพร้อมกับเลื่อนมือเล็กลงไปสัมผัสลูบไล้บางอย่างที่นอนนิ่งอยู่ใต้ร่มผ้านับตั้งแต่ตั้งครรภ์ เฉิงจื่อหานก็ไม่แตะต้องตัวนางเลย เพราะฟังคำเตือนของท่านหมอ กลัวว่าจะเป็นอันตรายต่อลูกน้อย แม้จะบอกแล้วบอกอีกว่าทำได้ อีกฝ่ายก็อดทนไม่ยอมให้กระทบบุตรในครรภ์ จึงช่วยปลดปล่อยได้เพียงภายนอกเท่านั้นพอหลังคลอดชิงหรูก็ต้องพักฟื้นร่างกาย ไหนจะต้องเลี้ยงเสี่ยวหยางอีก กลางคืนมาก็อ่อนเพลีย จนไม่ได้ทำหน้าที่ของภรรยา“ดูถูกกันเกินไปกระมัง”“ชู่ว~ ดูถูกหรือผิด ประเดี๋ยวก็ได้รู้” เรียวขาเล็กย่อตัวลงคุกเข่ากับพื้น ใบหน้างามอยู่ในระดับเดียวกับของรักของหวงสวามีพอดิบพอดี สองมือลูบไปตามหน้าขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้าม ทำเอาเจ้าตัวลำคอแห้งผาก“อึก” จื่อหานกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อกางเกงนอนผืนบางถูกดึงลง สายตาซุกซนของภรรยาสะกิดให้ใจแกร่งคันยุบยิบชิงหรูเห็นใบหูแดงๆ ของสวามีก็นึกชอบใจ
สตรีในอาภรณ์ผืนงามปักลวดลายน่าวิจิตร เครื่องประดับบนศีรษะบ่งบอกยศศักดิ์ที่สูงส่งเป็นอย่างดี นางกำลังโยกตัวเบาๆ กล่อมลูกน้อยในอกให้นอนกลางวัน“ขนาดหลับก็ยังดูดได้อีกหรือ หืม” นิ้วเรียวเขี่ยแก้มยุ้ยที่ขยับไปมา เพราะเด็กชายกำลังดูดดื่มน้ำนมจากอกมารดา“องค์ชายน่ารักขึ้นทุกวันเลยนะเพคะ”“อืม แต่ข้ากำลังหนักใจว่าเขาจะโตมาเหมือนพ่อเขาหรือไม่ ดูสิ ยามหลับยังขมวดคิ้ว” เกาชิงหรูเงยหน้าขึ้นตอบท่านน้าผิน ที่บัดนี้เข้ามาเป็นนางกำนัลในวังหลังจากที่ชิงหรูตัดสินใจว่าจะยอมเป็นฮองเฮาให้จื่อหาน อ๋องหนุ่มก็ให้คนไปทาบทามขอให้ท่านน้าผินมาช่วยดูแลนาง ทั้งยังรับเสี่ยวฉีมาเลี้ยงดู ส่งเสียให้ได้เล่าเรียนในสำนักศึกษาชื่อดังที่มีเพียงบุตรขุนนางได้เข้านับจากนั้นท่านน้าผินจึงติดตามดูแลนางมาโดยตลอด กระทั่งองค์ฮ่องเต้เฉิงจวินหลงสิ้นพระชนม์เพราะตรอมใจตามคนรัก เฉิงจื่อหานจึงนำหลักฐานส่งให้เจ้าหน้าที่ศาลพิจารณาสืบหาผู้ที่อยู่เบื้องหลังโจรป่าเมืองฉินฝู และเรื่องการลอบสังหารตนเองกับชายาแน่นอนว่าหลักฐานที่จื่อหานให้ซ่งเหยียนนำไปยื่น มัดตัวเฉิงเยว่เทียนและจางหลี่กวงแน่น ทั้งเรื่องสนับสนุนให้ก่อตั้งหมู่บ้านโจร เรื่องจ้าง
หลังจากที่องค์ฮ่องเต้ประทานพิษให้ราชครูจาง แคว้นหลัวเป่ยก็มีเรื่องวุ่นวายตามมานับไม่ถ้วน ฝ่าบาทประชวรหนักมิอาจว่าราชการได้ จนกลายเป็นเฉิงจื่อหานที่มีตำแหน่งเป็นชินอ๋องขึ้นว่าราชการแทน โดยมีองค์ชายรองและองค์ชายห้าคอยช่วยแต่ดูเหมือนเฉิงเยว่เทียนจะไม่พอใจกับการที่พี่ชายได้ขึ้นเป็นผู้ว่าราชการแทน“เฉิงเยว่เทียน น่าตายนัก!”“โมโหอันใดมาอีก หืม” เกาชิงหรูได้ยินเสียงสบถมาแต่ไกล ก็รู้อารมณ์ของสวามีเป็นอย่างดี พระชายาของจวนจึงต้องวางหนังสือลง ขยับตัวให้คนโมโหขึ้นมาบนศาลากับนาง“ก็เจ้าน้องน่าชังนั่น มันขัดข้าไปเสียทุกเรื่อง” คนอารมณ์ไม่ดีดึงภรรยาเข้ามาซุกกอด สูดกลิ่นหอมเข้าเต็มปวดเพื่อลดความโกรธ“ท่านบ่นเรื่องนี้ทุกวัน”“ก็เจ้ารองก่อกวนข้าทุกวัน”“ท่านจะทำอันใดก็รีบทำเถิด มิเช่นนั้นท่านเองที่จะเป็นบ้า” เกาชิงหรูรู้อยู่แก่ใจว่าเรื่องนี้ท่านอ๋องมีทางออกไว้อยู่แล้ว แต่เหตุใดไม่ยอมทำเสียทีเรื่องที่เฉิงเยว่เทียนอยู่เบื้องหลังพวกโจรป่า คิดสังหารพี่ชาย โทษถึงขั้นขับไล่ออกราชวงศ์และเนรเทศไปอยู่แถบชายแดน“แค่รอเวลา และ...อยากรู้ว่าเจ้าคิดอย่างไร”“เกี่ยวอันใดกับข้าเล่า”“...เจ้าอยากเป็นฮองเฮาหรือไม่”
ท่ามกลางท้องฟ้าอันมืดมิด ยังมีแสงสว่างจากตะเกียงไฟของเจ้าแผ่นดิน ชุดคลุมลายมังกรบอกยศศักดิ์ของคนสวมใส่ได้เป็นอย่างดี ทว่าสถานที่ที่โอรสสวรรค์กำลังยืนรออยู่นั้น ไม่สมเกียรติเลยสักนิด“เอาศพวางไว้ แล้วไปเสีย”“ฝะ ฝ่าบาท” ทหารสองนายทำหน้าที่หามศพออกไปทิ้งนอกเมือง มักใช้ประตูเล็กหลังวังเป็นประจำ แต่วันนี้กลับต้องตกใจเมื่อเห็นว่าผู้ใดดักรออยู่“ไป! แล้วปิดปากให้สนิท มิเช่นนั้นหัวเจ้าจะหลุดจากบ่า”“พะ พ่ะย่ะค่ะ” เมื่อได้รับคำสั่งจากประมุขของแคว้น มีหรือจะไม่รีบทำตาม ร่างชายที่ปิดด้วยผ้าขาวถูกวางทิ้งไว้บนพื้น ก่อนที่ทั้งคู่จะพากันวิ่งกลับเข้าวังนัยน์ตาดุขยับมองรอบข้าง เมื่อไร้ผู้คนจึงรีบทรุดตัวนั่งลงข้างคนรัก พลันดึงผ้าคลุมออกให้พ้นทาง มือใหญ่ป้อนยาบางอย่างเข้าปากชายคนรักเรื่องนี้องค์ฮ่องเต้วางแผนมาเป็นอย่างดีแล้ว มีเพียงวิธีนี้ที่จะทำให้ชาวบ้านไม่สนใจเรื่องของพระองค์และจิ่งถาน เพราะคิดว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว เพียงเท่านี้พระองค์จะซ่อนเข้าไว้ในตำหนักก็คงมิใช่เรื่องยาก“จิ่งถาน เจ้ารีบตื่นขึ้นมาเสีย ข้าเตรียมชุดขันทีไว้ให้เจ้าแล้ว”“...”“เรื่องเป็นเช่นนี้ก็ดี จากนี้ข้ากับเจ้าจะได้อยู่ด้วยกันทั้
“ข้าไม่เข้าใจ ให้หลักฐานพวกเขาไปหมด หากพวกเขาทำลายทิ้งจะทำอย่างไร” เสียงหวานพูดขึ้น เมื่อเดินออกมาได้สักพัก“เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องห่วง”“...” สาวงามเอียงหูรอฟัง แต่คนตัวสูงก็พูดเพียงเท่านั้นผัวะ! แผ่นหลังถูกฝ่ามือกระแทกเข้าเต็มๆ“มีสิ่งใดก็พูด จะเก็บงำไว้ทำไม” เฉิงจื่อหานได้แต่ยกนิ้วชี้หน้ากวนๆ ของชายาที่นับวันยิ่งแกร่งกล้า ถึงอย่างนั้นก็มิอาจลงโทษคนรักได้ลงคอ จึงตัดสินใจลากภรรยาขึ้นรถม้าไปตลาด เพื่อเปิดหูฟังสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนี้“นี่ท่านพาข้ามาตลาดด้วยเหตุใด”“ชู่ว! ฟังก่อน” พอชิงหรูเงียบฟัง ก็ได้ยินเสียงคนที่พากันซุบซิบนินทา“แน่หรือ นักเล่านิทานคนนั้นอาจจะใช้จินตนาการ คิดเอาเองก็ได้”“มันก็จริง แต่เจ้ามิสงสัยหรือ เหตุใดฝ่าบาทจึงตกรางวัลให้สกุลจางครั้งแล้วครั้งเล่า ขุนนางในวังเล่าว่า ทุกเรื่องฝ่าบาทจะขอปรึกษากับท่านราชครูก่อนเสมอ”“ใช่ๆ หากเป็นเช่นที่ว่าก็จะประจวบเหมาะกับที่พวกขันทีลือกัน ว่าฝ่าบาทเป็นพวกตัดแขนเสื้อ น่ารังเกียจยิ่งนัก” ไม่ว่าชิงหรูกับจื่อหานจะเดินไปทางใดก็ได้ยินแต่เรื่องนี้“ข่าวพวกนี้มาจากเรื่องเล่าของข้า”“ใช่ ที่ข้าขอให้เจ้าช่วยเล่าเรื่องทั้งหมดเป็นนิทาน ก็เพรา
เกาชิงหรูใจเต้นตุ้มๆ ต่อมๆ มาตั้งแต่เมื่อคืน ทันทีกลับมาจื่อหานเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง ชายาอ๋องแทบไม่อยากเชื่อว่าจะเป็นเรื่องจริง ภายในอกเกิดความรู้สึกหน่วงรุนแรง ส่วนหนึ่งเพราะสงสารสวามีและเสด็จแม่ที่ต้องมาพบเจอเรื่องพวกนี้ทว่าน้ำเสียงของจื่อหานตอนเล่าราวกับไม่ทุกข์ร้อน ถึงกระนั้นในใจของชายหนุ่มคงแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ตลอดเวลาหนึ่งเดือนที่เดินทางกลับเมืองหลวงด้วยกัน ท่านอ๋องเตรียมใจไว้เพียงว่าอาจารย์เป็นคนสังหารพระมารดาแต่เรื่องของฝ่าบาท...คงทำให้เจ็บปวดน่าดู“เหตุใดทำหน้าอัปลักษณ์เช่นนั้น ข้าบอกแล้วอย่างไรว่ามิได้รู้สึกอะไรทั้งสิ้น”“ท่านนี่นะ! ข้าเป็นเมียท่าน จะดึงเชิงต่อหน้าข้าทำไม” ชิงหรูสะบัดเสื้อตัวนอก ก่อนจะช่วยสวมให้อีกฝ่าย“เมีย หึ! ก็ตรงดี ข้าชอบ”“...ข้าพูดจริงๆ นะ ท่านน่ะ ไม่เห็นจำเป็นต้องเข้มแข็งต่อหน้าข้าเลย ข้าอยากให้ท่านอุ่นใจยามอยู่กับข้า แบบว่า เอ่อ ร่วมทุกข์ร่วมสุขน่ะ” มือนุ่มลูบเบาๆ บนอกแกร่ง พลางเงยหน้าขึ้นสบตาคมอย่างเขินๆ“อืม” อ๋องหนุ่มก้มลงกอดชายา ยอมรับตามตรงว่าเขากลัวชิงหรูจะคิดว่าเขาเป็นคนอ่อนแอ พึ่งพาไม่ได้ “ไม่เป็นไรนะ พ่อเฮงซวยแบบนั้นไม่เห็นจำเ







