All Chapters of เหตุใดพ่อตัวร้ายจึงไม่ยอมเล่นตามบทเล่า!: Chapter 1 - Chapter 10

“ไม่ได้ จะมาตายแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด ทำยังไงดีๆ” ขาเรียวขยับสั่นด้วยความกังวลใจอยู่บนเตียง ยามนี้ค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าตนเองหลุดเข้ามาในนิยายเรื่องครองรักที่พึ่งแต่งเสร็จรอการแก้ไข ทั้งยังเข้ามาเป็นชายาชังของตัวร้ายในเรื่องอีกอันที่จริงนิยายเรื่องนี้นางเน้นหนักเกี่ยวกับความรักของจางหลี่กวง บุตรสาวเพียงคนเดียวของราชครูจาง ซึ่งได้รับหน้าที่สอนความรู้ให้กับองค์ชายแคว้นหลัวเป่ย โดยเฉพาะองค์ชายใหญ่ เฉิงจื่อหาน และองค์ชายรอง เฉิงเยว่เทียนด้วยเหตุนี้บุตรสาวกับลูกศิษย์จึงสนิทสนมกัน และเพราะจางหลี่กวงเป็นเด็กสาวที่น่ารัก เฉลียวฉลาดและรู้จักวางตัว เวินฮองเฮาพระมารดาของเฉิงจื่อหานจึงเอ่ยปากหมั้นหมายนางมาเป็นชายาเอกของโอรสทั้งจางหลี่กวงและเฉิงจื่อหานจึงถือว่าเป็นคู่หมั่นหมายกันมาตั้งแต่อายุได้เพียงสิบหนาว แต่เพราะเรื่องการสิ้นพระชนม์ของเวินฮองเฮาและเรื่องศึกสงคราม เฉิงจื่อหานและจางหลี่กวงจึงยังมิได้ตบแต่ง เฉิงจื่อหานเองก็อาสาออกรบเพื่อรักษาดินแดน กระทั่งล่วงเลยมาจนอายุยี่สิบสี่หนาว ฝ่ายชายถูกแต่งตั้งเป็นชินอ๋องของแคว้น จึงมีการกำหนดวันสมรสทันทีทว่าเรื่องราวกลับไม่เป็นไปอย่างสุขสันต์ เมื่อเกาชิง

“ข้าไม่รังเกียจ แต่ข้าต้องขอดูฝีมือนางก่อน จึงจะตัดสินใจ” เมื่อชิงหรูว่าดังนั้น ป้าร้านขายขนมก็ให้ที่อยู่ของช่างตัดเย็บมา ชายาอ๋องจึงตัดสินใจไปดูฝีมือด้วยตนเอง ที่อยู่ที่ได้มาไม่ได้ไกลจากตลาดมากนัก เดินผ่านเข้าไปทางหลังตลาดไม่นานนักก็พบหมู่บ้านที่เป็นจุดหมาย“ข้ามาหาท่านน้าผินเจ้าค่ะ” เกาชิงหรูทักทายสตรีที่อายุอานามน่าจะประมาณสามสิบต้นๆ ที่กำลังตากผ้าอยู่“เอ่อ ข้าเองเจ้าค่ะ คุณหนูมีสิ่งใดหรือ”“อ่อ ข้าจะมาดูฝีมือปักเย็บของท่านน้าเจ้าค่ะ ท่านพอจะมีตัวอย่างข้าดูหรือไม่”“เชิญๆ เชิญเข้ามานั่งก่อนเจ้าค่ะ ข้าจะรีบนำมาให้” ท่านน้าผินกระวีกระวาดรีบไปนำผ้าที่ตนเองเคยตัดเย็บมาให้คุณหนูผู้นี้ดูเมื่อก่อนมีเพียงคนในหมู่บ้านที่มาจ้างนางตัดเย็บ น้อยนักที่จะมีผู้อื่น ยิ่งคุณหนูที่แต่งกายด้วยผ้าเนื้อดีเช่นนี้ก็ยิ่งหายาก“นี่เป็นผ้าที่ข้าเคยตัดเย็บเจ้าค่ะ หากเนื้อผ้าดีคงช่วยส่งเสริมให้อาภรณ์ผืนนี้งามยิ่งขึ้น”“...ราคาเท่าใดหรือ” ชิงหรูดูทั้งฝีมือการตัดเย็บและการปักผ้าแล้ว เทียบเคียงได้กับช่างฝีมือดี หากว่าได้ลองปักผ้าเนื้อดีที่นางมี ไม่แน่ว่าอาจจะงดงามกว่าช่างฝีมือในตลาดเสียด้วยซ้ำ“ทุกทีตัดให้คนใน

“พวกเจ้าออกไปให้หมด!” ทหารอารักขาก้มคำนับก่อนจะออกไปตามคำสั่ง เหลือก็เพียงองครักษ์ซ่งเหยียน องครักษ์หนุ่มวัยเพียงสิบแปดหนาว ทว่าฝีมือเก่งกาจ ทำงานไว จนได้เป็นคนสนิทของชินอ๋อง“กระหม่อมขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ ได้ยินเสียงท่านอ๋องตะโกนจึงคิดว่ามีคนร้าย ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่อง...” องครักษ์หนุ่มจิ้มนิ้วชี้เข้าหากัน พลางบิดกายกระมิดกระเมี้ยน“หยุดคิดเรื่องน่าขยะแขยง เมื่อครู่นางกัดข้า เจ้าไม่เห็นหรือ” จื่ออ๋องกระแทกตัวนั่งบนตั่ง พลันกุมส่วนที่ถูกทำร้าย“อ่า รอยฟันชัดเจนเลยพ่ะย่ะค่ะ”“เกาชิงหรู แค้นนี้ข้าต้องชำระกับเจ้าแน่” น่าเจ็บใจนัก! ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้นำทัพมาร แต่กลับปล่อยให้สตรีเพียงคนเดียวทำร้ายได้“ท่านอ๋องจะไปกัด...พระชายาหรือพ่ะย่ะค่ะ” สองมือจับไปที่อกตนเอง ก่อนจะมองนายตาโต ในหัวเฝ้านึกภาพที่เคยเห็นเอกบุรุษมักกระทำในหอนางโลม“ซ่ง เหยียน” เฉิงจื่อหานกดเสียงต่ำ“กระหม่อมมีงานต้องทำ ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ” เพล้ง! เฉิงจื่อหานขว้างจอกชาตามหลังองครักษ์ไป อ๋องหนุ่มได้แต่ส่ายหัว ดูความคิดของเด็กหนุ่มผู้นี้เถิด คิดว่าเขาจะทำเรื่องน่ารังเกียจนั่นหรือ ฝันเอาเถิดว่าชาตินี้เขาจะแตะต้องนางอีกเขาเกลียดที่นา

“ในที่สุดท่านก็มาเสียที ข้ารอท่านมาสิบกว่าวันแล้ว” เห็นสวามีนั่งอ่านตำราอยู่บนศาลากลางสวนชื้น ที่ชิงหรูเรียกแบบนั้น เพราะที่นี่เป็นสวนปิด มีพืชดอกพืชประดับมากมาย แล้วยังมีน้ำตกจำลองที่ดูเหมือนจะเป็นน้ำอุ่น เพราะเห็นไอลอยขึ้นมา ทำให้ในนี้อบอุ่นกว่าด้านนอกมาก“นั่งลง” เมื่อได้รับคำเชิญ ก็รีบเดินไปนั่งตรงหน้าของอีกฝ่าย นัยน์ตาสีน้ำตาลมองสำรวจกายสวามีอย่างเปิดเผยเจ้าของจวนยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาเป็นที่พักแขน ข้างที่จับตำรา เอียงข้างให้กับโต๊ะไม้ตัวเตี้ย ดูจากการแต่งกายสบายๆ อีกฝ่ายคงชำระกายเรียบร้อยแล้วน่าแปลก ปกติช่วงฤดูหนาวเช่นนี้ คนโบราณมักไม่อาบน้ำตอนเช้า...หรือเนื้อตัวของเขาเปื้อนอะไรบางอย่างจนต้องล้างออก“จะจ้องอีกนานหรือไม่”“ไม่จ้องๆ ข้าขอโทษที่กัดนมท่านวันนั้นนะ แล้วก็ขอบคุณเสื้อคลุมนี่ด้วย มันอุ่นมาก ช่วยข้ารอดตายมาได้”“...”“แต่ข้าพึ่งรู้ว่าเสื้อคลุมอันนี้สำคัญกับท่าน เลยเอามาคืน” เสียงหวานพูดเจื้อยแจ้ว ถอดเสื้อคลุมที่ใส่อยู่มาพับให้เรียบร้อย ก่อนจะวางไว้บนโต๊ะเตี้ยในเมื่อคืนของแล้ว เอ่ยขอโทษแล้ว ก็เหลือเพียงเรื่องเดียวที่จะต้องสนทนากับจื่อหาน“จริงสิ ข้าจะมาขอหย่ากับท่าน” อดีต

“เหตุใดเด็กมากมายเช่นนี้เล่า” เกาชิงหรูตกใจ เมื่อเดินไปถึงหน้าเรือนท่านน้าผิน แล้วเห็นว่าเสี่ยวฉีเดินนำเพื่อนๆ มานับสิบคน “ข้าพาเพื่อนๆ มาฟังด้วยขอรับ แต่ตอนก่อนหน้าข้าเล่าให้พวกเขาฟังแล้ว รอเพียงคุณหนูมาเล่าต่อเท่านั้น” “ฮ่าๆ เข้าใจแล้วๆ เช่นนั้นก็มาทางนี้เถิด” เด็กวัยเดียวกันกับเสี่ยวฉีเงยหน้ามองด้วยแววตาคาดหวัง เกาชิงหรูจึงไม่ได้ปฏิเสธ เพราะไหนๆ ก็ตั้งใจแวะมาเล่านิทานให้เสี่ยวฉีฟังแล้ว จะมีเด็กมาฟังเพิ่มก็ไม่เสียหายชายาอ๋องพาเด็กน้อยไปนั่งใต้ต้นไม้ บริเวณเดียวกับที่นักเล่านิทานเคยมา ก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องราวการแข่งขันแสนสนุกของเจ้าเต่า“เจ้าเต่าฉลาดหลักแหลมมาก”“เห็นหรือไม่ แม้จะวิ่งไม่เร็วเท่ากระต่าย แต่เจ้าเต่ามีความคิดที่สร้างสรรค์ หาเครื่องทุ่นแรง มาช่วยจนครั้งนี้เอาชนะเจ้ากระต่ายได้”“เจ้าค่ะ ข้าอยากทำรถล้อมานั่งอย่างที่เจ้าเต่าทำบ้าง” เด็กชายหญิงต่างก็พากันหัวเราะรื่นเริง เอาแต่พูดถึงเรื่องที่ชิงหรูเล่ากระทั่งดวงอาทิตย์เริ่มตกดิน บิดามารดาของเด็กๆ ก็พากันมารับบุตรกลับเรือน บางคนก็มีผลไม้มาฝาก ถือเป็นน้ำใจที่ช่วยมาเล่าเรื่องให้เด็กๆ ฟังเกาชิงหรูเองก็ไม่ได้ปฏิเสธ เพราะพวกเข