Chapter 1 | กาฝาก [100%]

เจ้าของดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้ม ผมยาวสลวยถึงกลางหลัง ผิวขาวผ่อง ริมฝีปากอมชมพู ในชุดนักศึกษากระโปรงทรงเอสั้นเลยเข่า กำลังเหม่อไม่ทันได้ฟังที่อาจารย์กำลังสั่งงานอยู่ในตอนนี้ 

“เป็นอะไรหรือเปล่าเอิง” คณิตเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เขาสังเกตได้ว่าอิษยามีท่าทางเหม่อลอยมาตั้งแต่เมื่อเช้านี้แล้ว 

“เปล่า เอิงก็สบายดีนี่” อิษยาโกหกพลันส่งยิ้มหวานให้คณิตอย่างเช่นทุกครั้ง 

“เราเห็นเอิงนั่งเหม่อมาตั้งแต่เช้าแล้วนะ ถ้ามีเรื่องไม่สบายใจก็บอกเราได้นะเอิง เรายินดีรับฟัง”

คณิตพูดบอก รู้สึกได้ว่าหลังจากงานแต่งเพื่อนสาวก็ดูเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากปกติอิษยาเป็นคนร่าเริงแจ่มใส ช่างพูดช่างเจรจา แต่ตอนนี้กลับเงียบขรึม เหม่อลอย และมีดวงตาเศร้าสร้อยคล้ายคนหนักอกหนักใจแต่พูดไม่ได้ อยากจะถามว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่คณิตเลือกที่จะรอให้อิษยาเป็นคนพูดเองจะดีกว่า

“ถ้าเราพร้อม เราจะเล่าให้คณิตฟังเป็นคนแรกเลยนะ” อิษยาพูดบอก เก็บหนังสือใส่กระเป๋าเตรียมตัวจะกลับบ้าน

“เดี๋ยวเราส่งเลคเชอร์ให้ในไลน์แล้วกัน” คณิตเหลือบมองสมุดโน้ตของอิษยาเห็นแต่กระดาษเปล่า ดูท่าทางเด็กเรียนเก่งจะไม่ได้จดงานเลยทั้งคาบ

“ขอบคุณนะคณิต คณิตเนี่ยแสนดีที่สุดเลย” พูดพร้อมกับเอาแก้มถูต้นแขนแกร่งราวกับแมวน้อยที่ได้ของเล่นที่ถูกใจ ทำให้คณิตเกิดความหมั่นไส้เพื่อนตัวเล็กขึ้นมา เอามือขยี้หัวจนผมเสียทรง แต่แทนที่อิษยาจะโกรธกลับหัวเราะชอบใจราวกับเป็นเรื่องสนุก

“แล้ววันนี้ว่างหรือเปล่า วันนี้วันเกิดพิมพ์กะว่าจะไปฉลองที่ xxx กันตอนเย็น”

คณิตเอ่ยถาม วันนี้เป็นวันเกิดพิมพ์พาเพื่อนสนิทอีกคนที่เรียนคณะสถาปัตย์ ขณะที่อิษยาและคณิตเรียนบริหารทั้งคู่

“เอ่อ...”

อิษยาลังเลใจ หากเป็นแต่ก่อนเธอคงตอบรับไปแล้ว แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ตัวคนเดียวแล้ว หากไปไหนมาไหนก็ต้องรายงานให้สามีได้รับรู้

“วันนี้มีธุระเหรอเอิง”

คณิตเลิกคิ้วเอ่ยถามเพื่อนสาว เพราะปกติทั้งสามจะนัดไปนั่งดื่มอยู่ร้านประจำข้างมอ

“งั้นเดี๋ยวเอิงมานะ” อิษยาบอกให้คณิตรออยู่ในห้องเรียนก่อน ส่วนเธอก็เดินออกมาข้างนอกห้อง ลังเลอยู่สักพักว่าจะเอาอย่างไรดี ก่อนจะตัดสินใจควักโทรศัพท์มือถือตกรุ่นมากดโทรหาใครบางคน ขณะที่รออีกฝ่ายรับสาย หัวใจของเธอก็เต้นตุ๊มๆต้อมๆ จนแทบระเบิดออกมา

(สวัสดีครับ)

“พี่คิงคะ คือเอิงนะคะ” อิษยาแนะนำตัว เพราะคิดว่าปลายสายคงไม่ได้บันทึกเบอร์เธอเอาไว้อย่างแน่นอน ได้ยินเสียงพ่นลมหายใจแรงๆ ของปลายสาย อิษยารู้ได้ทันทีว่าจักรพรรดิคงหงุดหงิดที่ได้ยินเสียงเธอ

(มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันไม่มีเวลามาฟังเรื่องไร้สาระหรอกนะ) 

“วันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนของเอิงค่ะ เอิงจะขอ...”

(ทำไมต้องโทรมาบอก ทั้งที่ก็มีตีนไปเองได้ไม่ใช่เหรอ)

“...”

(หรือที่โทรมาเพราะอยากให้ฉันไปด้วย เธอจะได้อวดฉันกับเพื่อนเธอกันแน่เอิงเอย)

เสียงทุ้มพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันจนคนที่ได้ฟังเจ็บที่กลางอก อิษยาไม่ได้ต้องการที่จะอวดใครว่าเธอนั้นสามารถคว้าลูกชายของตระกูลที่มั่งคั่งที่สุดในจังหวัดเป็นสามี เธอไม่ได้ต้องการอะไรไปมากกว่าคำพูดดีๆ ไม่จำเป็นต้องเป็นสามีภรรยา เพียงแค่มนุษย์คนหนึ่งที่พึงกระทำให้กันก็เพียงพอแล้ว

“เอิงไม่ได้ต้องการที่จะอวดใคร เอิงแค่โทรมาบอกพี่”

อิษยาข่มอารมณ์โมโหไว้ พูดกับจักรพรรดิอย่างใจเย็นว่าเธอไม่ได้หมายความตามที่เขาคิดสักนิดเดียว แต่เหมือนคำพูดของเธอจะส่งไปไม่ถึง

(ไม่จำเป็น เธออยากไปไหนทำอะไรก็เชิญมันเรื่องของเธอ ไม่ต้องโทรมารายงานฉันเพราะมันไม่ได้สำคัญกับชีวิตฉันมากขนาดนั้น )

พูดจบก็วางสายไป ทิ้งคำพูดสิ้นคิดไว้ให้กับคนอื่นอย่างเจ็บปวด

อิษยารู้ดีว่าจักรพรรดิรู้สึกเกลียดชังเธอจนเข้ากระดูกดำ เพราะเรื่องเมื่อสิบห้าปีก่อนที่เธอเป็นชนวนให้ครอบครัวของเขานั้นแตกแยก เธอเองก็เสียใจไม่ได้แตกต่างกัน แต่จะทำเช่นไรในเมื่อผู้มีพระคุณของเธอตัดสินใจเช่นนั้น อย่าลืมว่าอิษยาในตอนนั้นอายุแค่เพียงแค่ห้าขวบ เธอไม่รู้ความหมายของคำว่า หย่าร้าง เลยด้วยซ้ำ

สุดท้ายแล้วอิษยาก็ตอบตกลงที่จะไปงานวันเกิดของพิมพ์พา ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้ายกันไปเก็บข้าวของโดยที่คณิตจะอาสาไปรับอิษยาถึงที่บ้าน โดยภาพของอิษยาที่กำลังเดินไปขึ้นรถหรูถูกส่งเข้ามือถือของจักรพรรดิทันที ชายหนุ่มมองภาพของสองชายหญิงที่กำลังหัวเราะต่อกระซิกด้วยความรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก