Chapter 1 | กาฝาก [50%]

เสียงเพลงเปิดคลอเบาๆตามสไตล์ร้านนั่งชิลล์ ขณะที่ร่างสูงกำลังนั่งกระดกเหล้าอยู่เพียงลำพังที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ด้วยอารมณ์หงุดหงิด เจ้าของนัยน์ตาเฉี่ยวดุ ผิวขาว ผมดำขับ ริมฝีปากหนาได้รูป ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำเผยแผงอกขาวเนียนและกางเกงสแล็คสีเดียวกัน คือ จักรพรรดิ ธนาการกิจไพบูลย์ หรือ คิง ลูกชายเพียงคนเดียวของ ราเชนทร์ ธนาการกิจไพบูลย์ ซึ่งเป็นเจ้าของรีสอร์ตที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดพังงา แน่นอนว่าไม่มีใครที่ไม่รู้จักเขา ทั้งรูปร่าง หน้าตา ฐานะ ทำให้สาวๆ ต่างเข้าหากันเป็นพัลวัน แต่ใครจะรู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มกลับไม่ได้มีสถานะโสดอีกต่อไปแล้ว

“มานั่งคนเดียวอีกแล้วเหรอมึง ร้านตัวเองก็มีไม่ไปนั่ง”  

ชายต่างชาติผมทอง ผิวขาว นัยน์ตาฟ้า ใส่เสื้อเชิ้ตสีเลือดหมูโชว์รอยสักรูปหัวกะโหลกสยายปีกนกตรงกลางอก หรือ เวกเตอร์สต็อก เจ้าของร้านเหล้าขนาดกลางที่ชื่อว่า pheromone คือไคน์ เฮนเดอสัน เพื่อนสนิทของจักรพรรดิ จักรพรรดิรู้จักไคน์ก็ตอนไปเรียนซัมเมอร์ที่อังกฤษเมื่อแปดปีก่อน ทั้งคู่สนิทสนมกันมาก ถึงขนาดวาดฝันว่าอยากเปิดร้านเหล้าร่วมกัน หลังจากนั้นห้าปี ไคน์ก็บินมาเที่ยวประเทศไทย เขาหลงใหลในสยามเมืองยิ้มและความสวยงามของประเทศนี้ จึงลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่ถาวร และทุ่มเงินที่มีอยู่เปิดร้านเหล้าโดยมีจักรพรรดิเป็นหุ้นส่วนสามสิบเปอร์เซ็นต์

“ยุ่ง”

จักรพรรดิขมวดคิ้วมุ่นพลันยกแก้วเหล้ากระดกดื่มจนหมด ทว่าไคน์กลับหัวเราะเบาๆ นัยน์ตาเฉี่ยวมองปราดเดียวก็รู้ว่าที่เพื่อนของเขาอารมณ์เสียอยู่

“ได้ข่าวว่ามึงพึ่งแต่งงานไม่ใช่หรือไง ปล่อยให้เมียนอนคนเดียว ไม่สงสารน้องมันบ้างเหรอวะ” ไคน์เอ่ยถามเพื่อนรักเพราะเห็นว่าจักรพรรดิเพิ่งแต่งงานได้เพียงเจ็ดวัน แต่เขาก็ไม่เคยกลับไปนอนบ้านเลยสักวันเดียว วันๆขลุกอยู่แต่ในร้านของเขา เมาก็นอนที่นี่ราวกับคนไร้บ้าน ถึงจะรู้สึกแคลงใจ แต่เพราะเป็นเรื่องส่วนตัวไคน์จึงไม่ได้ถามไถ่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น

“หึ สงสารเหรอ กูว่าเป็นกูมากกว่านะที่น่าสงสาร ต้องมาแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น” จักรพรรดิยกยิ้มอย่างสมเพชตัวเองที่อยู่ๆ ก็โดนจับคลุมถุงชนให้แต่งงานกับน้องสาวบุญธรรมที่ไม่ได้รัก

ย้อนไปเมื่อสามเดือนก่อน จักรพรรดิพึ่งกลับจากการไปเรียนต่อป.โทที่อังกฤษ เพื่อสานกิจการต่อจากพ่อของเขาที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะที่สาม ทันทีที่มาถึงก้นยังไม่ทันได้แตะเก้าอี้เลยด้วยซ้ำ ราเชนทร์ก็พูดถึงเรื่องการจัดงานแต่งงานที่กำลังจะเกิดขึ้น ซึ่งเจ้าสาวไม่ใช่ใครอื่นแต่กลับเป็นลูกสาวบุญธรรมที่ราเชนทร์หวงหนักหวงหนา ถึงขั้นยอมเซ็นใบหย่ากับภรรยาที่อยู่กันมานานเกือบยี่สิบปีเพื่อหวังจะได้เลี้ยงเด็กคนนี้ต่อไป

ใครๆ ต่างก็ลือกันว่าอิษยาคือลูกสาวของราเชนทร์ที่เกิดจากภรรยาน้อย ไม่มีใครรู้ว่าเด็กคนนี้มีที่มาที่ไปเป็นอย่างไร แม้กระทั่งบุษบาภรรยาเก่าหรือแม่ของจักรพรรดิที่แม้นจะคาดคั้นเอาคำตอบจากสามีก็ไม่มีทีท่าว่าราเชนทร์จะปริปากพูด สุดท้ายแล้วบุษบาก็ยื่นคำขาด เธอให้สามีเลือก ถ้าไม่พูดว่าเด็กคนนี้เป็นใครมาจากไหนเธอจะหย่ากับเขา บุษบาไม่สามารถอยู่กับคำครหาว่าสามีนอกใจเธอไปตลอดชีวิต สุดท้ายแล้วราเชนทร์ก็เลือกที่จะปิดบังต่อไป ยอมเซ็นใบหย่าที่ภรรยายื่นข้อเสนอมาอย่างง่ายๆ

เพราะเหตุผลนี้ทำให้จักรพรรดิเกลียดอิษยาเข้าไส้ ถ้าไม่ใช่เธอแม่ของเขาก็คงไม่หนีไป ครอบครัวที่แสนอบอุ่นของเขาก็คงไม่พังทลายแยกกันไปคนละทิศละทาง ความเกลียดชังชาตินี้ก็ไม่มีวันญาติดีด้วย แต่สุดท้ายเขาก็หนีผู้หญิงคนนี้ไม่พ้นต้องมาแต่งงานเพราะราเชนทร์พูดขู่หากเขาไม่แต่ง ทรัพย์สินทั้งหมดเขาจะยกให้อิษยาเพียงผู้เดียว ซึ่งจักรพรรดิไม่มีวันยอมอย่างแน่นอน

ในเมื่ออยากให้แต่งนักเขาจะแต่งให้ก็ได้ แต่อย่าหวังว่าผู้หญิงคนนั้นจะได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุข สุขสบายบนกองเงินกองทองที่พ่อกับแม่ของเขาอุตส่าห์สร้างมากับมือ ไม่มีวันเสียหรอก

“แล้วนี่จะนอนที่นี่เลยไหม จะได้ให้เด็กไปเปิดห้อง” ไคน์ถามแต่ก็รู้คำตอบอยู่แล้ว

“อืม ค่าห้องมึงตัดล่วงหน้าไปเลยปีนึง”

จักรพรรดิโยนบัตรเครดิตที่ไม่จำกัดวงเงินให้ไคน์ แม้นตัวเองจะเป็นหุ้นส่วน แต่ใช่ว่าเขาจะได้อยู่ฟรีกินฟรี ทุกอย่างล้วนเป็นกำไรของร้านทั้งนั้น

“กะว่าจะอยู่ยาวเลยว่างั้น” ไคน์เลิกคิ้วเอามือกอดอกเอ่ยถามเพื่อนรัก เขารู้ว่าจักรพรรดิยังมีสติครบถ้วน แอลกอฮอล์แค่นี้ไม่สามารถทำอะไรได้หรอก

“อืม กูไม่อยากนอนที่นั่น อยู่ในห้องนั้นเพียงแค่ชั่วโมงเดียวก็แทบหายใจไม่ออกแล้ว”

“เฮ้อ ตามใจมึงแล้วกัน”

ไคน์ได้แต่ส่ายหน้าแล้วยื่นบัตรเครดิตให้พนักงานในร้านไปจัดการเรื่องค่าเสียหายทั้งหมด

“พรุ่งนี้คชาจะกลับจากอังกฤษ มึงจะไปรับด้วยไหม”

คชาคือเพื่อนสนิทอีกคนในกลุ่ม รายนั้นเป็นพวกเงียบๆ ไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง ผิดกับเพื่อนทั้งสอง จักรพรรดิเป็นพวกใจร้อน ปากร้าย เชื่อมั่นในตัวเองสูง ขณะที่ไคน์เป็นคนเฟรนลี่ ปากหวาน เข้ากับคนอื่นได้ง่าย ทั้งสามไม่เหมือนกันเลยแต่กลับสนิทกันอย่างไม่น่าเชื่อ

“เอาดิ มาแดกเหล้าฉลองที่นี่แล้วกัน” จักรพรรดิออกความคิดเห็น ทว่าไคน์กลับถอนหายใจแรงเพราะอยากจะเปลี่ยนบรรยากาศไปนั่งที่อื่นบ้าง

“ไปร้านมึงบ้างเถอะเพื่อน ร้านกูมีอะไรดีนักหนา ถึงได้รักกูจังเลย” ไคน์กอดคอจักรพรรดิพลันหัวเราะ วันๆ ก็คลุกอยู่แต่กับร้านของเขาไม่ยอมออกไปไหน เพื่อนคนนี้จะรักเขามากเกินไปแล้ว

“ตามใจ” จักรพรรดิไว้ไหลกระดกแก้วเหล้าดื่มราวกับกินน้ำเปล่า เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มพลางนึกใครบางคนที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียงนอนของเขา