Chapter 2 | ปลดปล่อย [50%]

เสียงเพลงดังกระหึ่ม ด้านบนเวทีเหล่าดีเจหมุนเวียนผลัดเปลี่ยนกันเปิดเพลงตลอดทั้งคืน ขณะที่นักท่องราตรีออกมาร่ายรำตามจังหวะเพลงแนวอีดีเอ็มเบียดเสียดจนแทบจะสิงกันเป็นร่างเดียว นี่เป็นครั้งแรกที่อิษยาได้เข้าผับ แถมเจ้าของที่นี่ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็นผับของจักรพรรดิสามีป้ายแดงของเธอ หญิงสาวลังเลที่จะเข้าไปขณะที่กำลังยืนต่อแถวรอตรวจบัตรประชาชน

“เป็นอะไรหรือเปล่าเอิง” เจ้าของวันเกิดเอ่ยถามอย่างสงสัย พิมพาเป็นผู้หญิงตัวเล็ก สูงราวร้อยห้าสิบแปดเซ็น ตัดผมหน้าม้าสั้นถึงติ่งหู ผิวสีน้ำผึ้ง มีรอยสักรูปดาวสามดวงอยู่ที่ต้นแขนขวา เธออยู่ในชุดเกาะอกสีดำ กระโปรงยีนสั้น บ่งบอกว่าเป็นผู้หญิงมั่นใจในระดับหนึ่ง

“ทำไมวันนี้ถึงเข้าผับล่ะ พิมพ์ก็รู้ว่าเอิงดื่มไม่ค่อยเก่ง” ปกติจะนัดกันที่ร้านนั่งชิลเสียมากกว่า ทำให้อิษยารู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ไม่เคยขัดเพื่อนรักยอมมาด้วยไม่อิดออด

“ก็อยากเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง อีกอย่างเอิงไม่ต้องห่วงนะ วันนี้พิมพ์จองโซนวีไอพีไว้แล้ว ไม่ต้องกลัวคนอื่นมารุ่มร่าม”

พิมพ์พาพูดบอกเพื่อนสาวพลันขยิบตา รู้สึกตื่นเต้นเพราะเธอเองก็พึ่งจะลองเข้าผับเป็นครั้งแรกเหมือนกัน ผ่านการ์ดมาได้ก็พากันเดินจูงมือกันไปยังโซนวีไอพีที่อยู่ด้านบนโดยมีคณิตเดินระวังหลังให้ทั้งสองสาว

พอเข้ามาในห้อง ทั้งอิษยาและคณิตต่างรู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นว่ามีชาวต่างชาติผมสีทองนั่งอยู่ก่อนแล้ว ทำเอาทั้งสองถึงกับมองหน้ากัน ตั้งคำถามในใจว่าผู้ชายคนนี้คือใคร

“มารอนานยังคะ”

พิมพ์พาเดินเข้าไปนั่งใกล้ร่างสูงพร้อมกับพูดภาษาไทยใส่ ขณะที่ไคน์ยิ้มให้คนตัวเล็กพร้อมกับลูบผมด้วยความเอ็นดู

“สักพักแล้วค่ะ”

ไคน์ตอบทำเอาอิษยาและคณิตแปลกใจไม่น้อยที่ฝรั่งคนนี้พูดภาษาไทยได้ชัดเหลือเกิน ก่อนที่ทั้งสองจะเดินไปนั่งโซฟาตรงกันข้าม ไม่นานก็มีพนักงานเสิร์ฟทยอยเอาเหล้าและกับแก้มมาวางที่โต๊ะ จากยี่ห้อเหล้าทั้งสองก็พอจะเดาได้ว่าฝรั่งตาน้ำฟ้าคนนี้คงไม่ธรรมดา

“กินได้เลยนะครับ วันนี้พี่เลี้ยง”

ไคน์หันมาบอกกับอิษยาและคณิตที่นั่งตัวเกร็ง ทั้งสองคนนิสัยเหมือนกันเมื่อเจอคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักพวกเขาจะเงียบดูท่าทีของอีกฝ่ายเสียก่อน

“ขอบคุณนะคะคุณ...”

“เรียกไคน์ก็ได้ครับคนสวย”

คำชมของไคน์ทำให้อิษยารู้สึกกระอักกระอ่วนใจอยู่ไม่น้อย เพราะดูจากท่าทีของพิมพ์พาที่ไม่ค่อยชอบใจเท่าไหร่ที่ไคน์มาเต๊าะใส่เธอ ทำให้อิษยารู้ว่าทั้งสองคนนี้น่าจะคบหากันอยู่

“น้อยๆ หน่อยนะคะพี่ไคน์ นี่เพื่อนพิมพ์นะ”

พิมพ์พามองค้อนบอกว่าเธอไม่ชอบใจเลยที่ไคน์ทำแบบนี้ ทว่าไคน์กลับหัวเราะราวกับเป็นเรื่องสนุกซะอย่างนั้น

“งั้นพี่ไม่รบกวนหนูแล้วนะคะ” ไคน์พูดบอกก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“พี่จะไปไหนคะ ไม่อยู่ดื่มกับพิมพ์ก่อนเหรอคะ”พิมพ์พาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ

“วันนี้พี่มีนัดกับเพื่อนค่ะ ถ้าหนูกับเพื่อนอยากกินอะไรสั่งได้ตามสบายนะคะ เดี๋ยวพี่เคลียร์ให้”

พูดจบไคน์ก็เดินออกไปจากห้อง ทำเอาพิมพ์พาถึงกับเซ็งทิ้งตัวพิงกับโซฟาใบหน้ามุ้ย เพราะคิดว่าวันนี้ไคน์จะว่างอยู่เป็นเพื่อนเธอในวันสำคัญเช่นนี้

“นั่นแฟนแกเหรอพิมพ์”

คณิตเอ่ยถามขึ้นมาทำลายความเงียบ ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อเพื่อนไม่ยอมบอกว่าจะมีแขกมาร่วมด้วย และยิ่งไม่ชอบใจใหญ่ที่ไคน์ทำเหมือนไม่ให้เกียรติพิมพ์พาเพื่อนของเขาเช่นนั้น

“เปล่า”

พิมพ์พาถอนหายใจแรง ก่อนจะบอกความจริงว่าเธอกับไคน์ไม่ได้เป็นอะไรกัน อันที่จริงจะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เธอกับไคน์ตกลงว่าจะเป็นเพียงเฟรนวิสเบเนฟิตกันก็เท่านั้น ความสัมพันธ์ที่เรียกว่าเพื่อนก็ไม่เต็มปาก จะเรียกว่าคนรักก็ไม่ใช่ สุดท้ายคนที่เอาใจลงไปเล่นก็คงหนีไม่พ้นพิมพ์พาเสียเอง

เมื่อสองเดือนก่อนพิมพ์พาอกหักจากแฟนหนุ่มที่คบกันมาสามปี เพราะช้ำใจทำให้พิมพ์พาไปนั่งดื่มที่บาร์แห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากผับนี้เท่าไรนัก เธอได้พบกับเจ้าของร้านชาวต่างชาติที่หล่อราวกับพระเอกฮอลวู้ดคนหนึ่ง เขาพูดจาและเทคแคร์เธอทำให้พิมพ์พาประทับใจเขาจนอยากจะสานสัมพันธ์ต่อ ทว่าไคน์ได้บอกเงื่อนไขอย่างชัดเจนว่าเขาไม่สามารถที่จะคบเธอได้ สิ่งที่เขาให้ได้ก็คือการมอบความสุขบนเตียงให้เท่านั้น ซึ่งพิมพ์พาก็ยอมตกลงรับเงื่อนไขของเขา โดยการเป็นเพื่อนนอนชั่วครั้งชั่วคราว และรู้ดีว่าสถานะนี้ไม่ได้มีแค่เธอเพียงคนเดียว

“แกโง่หรือเปล่าวะยัยพิมพ์”