Chapter 2 | ปลดปล่อย [100%]

“แกโง่หรือเปล่าวะยัยพิมพ์”

คณิตตวาดเสียงดังด้วยความโกรธจัดจนอิษยาและพิมพ์พาสะดุ้งตกใจ เขาคิดว่าสิ่งที่พิมพ์พาทำอยู่มันผิดอย่างมหันต์ ไม่ใช่ว่าเขาจะต่อต้านเรื่องของการคบกันแบบเฟรนวิสเบเนฟิต แต่ความสัมพันธ์แบบนี้กฎข้อห้ามที่สำคัญก็คือห้ามหลงรักซึ่งกันและกัน แต่ดูเหมือนว่าเพื่อนตัวเล็กของเขาจะทำผิดกฎเข้าให้แล้ว

“เราก็แค่คบกันในฐานะเพื่อนนอนเท่านั้น มันก็แค่สนุกๆ ขำๆ แกจะซีเรียสทำไม”

พิมพ์พาคลี่ยิ้มบาง ก่อนจะกระดกแก้วน้ำสีชมพูหวานเข้าปาก เธอรู้ดีว่าตอนนี้กำลังเล่นกับไฟ ทว่าไฟกองนี้ต่อให้มอดไหม้ไม่เหลือชิ้นดีเธอก็ยอม

“แน่ใจเหรอว่าขำๆ น่ะพิมพ์ เห็นๆ อยู่ว่าแกเอาใจลงไปเล่นแล้วเต็มร้อยแล้วมากกว่า”

คำพูดของคณิตทำให้พิมพ์พาที่กำลังจะยกแก้วใสึคนิ่งค้าง

“คณิต” อิษยาปรามเพื่อนร่างสูง

“เราก็แค่เป็นห่วงพิมพ์ ถอนตัวตอนนี้ยังทันนะพิมพ์ อย่าหาว่าเราไม่เตือน”

คณิตพูดเตือนในฐานะเพื่อน เขาไม่อยากให้พิมพ์พาเสียใจ เหมือนความรักครั้งที่ผ่านมา ใครมองดูก็รู้แล้วว่าเรื่องระหว่างพิมพ์พากับไคน์ไม่อาจเป็นไปได้เลย อีกคนเป็นเพลย์บอยตัวพ่อ ส่วนเพื่อนของเขาเป็นเพียงลูกกวางน้อยที่หลงทาง สุดท้ายแล้วผู้ชายคนนั้นก็ไม่คิดจริงจังกับใคร แต่ถ้าถามว่าทำไมเขาถึงมั่นใจขนาดนั้น นั่นก็เพราะคณิตมีพี่ชายที่เป็นเพื่อนสนิทของไคน์

“เอิงช่วยพูดกับพิมพ์ให้หน่อยสิ”

สุดท้ายแล้วคณิตก็หันมาขอความช่วยเหลือจากอิษยา ซึ่งเธอเองก็ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี เพราะเรื่องของตัวเองก็ยังเอาไม่รอดเหมือนกัน

“ปล่อยพิมพ์เถอะคณิต เราว่าพิมพ์จัดการได้”

อิษยาช่วยพูดพร้อมกับหันไปพยักหน้ากับพิมพ์พาเบาๆ พิมพ์พาเองก็พยักหน้าขอบคุณที่อิษยาช่วยพูด ไม่อย่างนั้นคงได้ฟังคณิตบ่นยาวเป็นแน่

สุดท้ายแล้วคณิตก็นั่งดื่มเงียบๆ โดยมีเพียงสองสาวที่เริ่มลุกมาขยับเต้นเบาๆ ความเคอะเขินจางหายเมื่อถูกน้ำเมากลืนกิน อิษยาไม่เคยรู้สึกสนุกเช่นนี้มาก่อน หากอยู่ด้านล่างคนเป็นอาหารตาพวก เสือ สิงห์ กระทิง แรด ไปแล้ว แต่ตอนนี้เธออยู่ในห้องวีไอพี ไม่มีใครเห็นความบ้าเหมือนเพื่อนชายที่ได้แต่นั่งกอดอกราวกับผู้ปกครองมานั่งรอลูกน้อยก็ไม่ปาน

วันนี้อิษยาอยู่ในชุดเดรสสีดำสั้นเปิดไหล่กว้าง ตรงคอเสื้อเป็นโซ่สีทอง ดูสวยหรู คลับผิวพรรณนวลผ่องให้โดดเด่น รองเท้าส้นเข็มสีเดียวกัน ใบหน้าแต่แต้มด้วยเครื่องสำอางเข้ม ริมฝีปากทาลิปสติกสีแดงสด ผมสีน้ำตาลมวยขึ้นเป็นช่อสวย ปล่อยปอยผมด้านหน้าตกลงมา ดูสวยสง่าสมดั่งที่ราเชนทร์เฝ้าฟูมฝักมานาน

“เมาแล้วนะเอิง”

คณิตเขย่าแขนเพื่อนขณะที่คนตัวเล็กหันขวับอย่างไม่พอใจ ร่างบางหน้าแดงแปร๊ดเพราะฤทธิ์แอลกอลฮอล์

“อึ๊ก เอิงยังไม่เมา อึก”

คนเมาปฏิเสธว่ายังไม่ได้เมา ทำเอาคิ้วหนาขมวดมุ่นทันที ปกติอิษยาก็เคยดื่มเหล้า แต่อีกฝ่ายก็ไม่เคยปล่อยตัวเองให้เมามายจนขาดสติเช่นนี้เลย

“ทำไมเอิงเมาขนาดนี้อะพิมพ์” คณิตหันไปถามพิมพ์พา คนตัวเล็กกำลังพิมพ์โทรศัพท์ส่งข้อความหาใครบางคน ซึ่งคณิตคิดว่าน่าจะเป็นไคน์ 

“ไม่รู้สิ น่าจะเครียดมั้ง” คำพูดของพิมพ์พาปนไปด้วยการประชด เธอยังเคืองเรื่องที่คณิตพูดเมื่อกี้อยู่เลย

“เราจะพาเอิงกลับแล้วนะ”

คณิตตอบพร้อมกับลุกขึ้นไปพยุงอิษยาที่กำลังนั่งหัวเราะอยู่คนเดียว

“อยากเข้าห้องน้ำ”

อิษยาเงยหน้าพูดบอกคณิตด้วยสายตาออดอ้อนราวกับลูกแมวน้อย ทว่าหากเป็นคนอื่นก็คงหวั่นไหวไปแล้ว แต่อิษยาในเวอร์ชันนี้ใช้ไม่ได้ผลกับคนอย่างคณิตแน่นอน

“งั้นเดี๋ยวพิมพ์พาเอิงไปเอง”

พิมพ์พาเอ่ยอาสาเพราะอยากเข้าห้องน้ำอยู่เหมือนกัน ก่อนที่เธอจะพาอิษยาไปเข้าห้องน้ำซึ่งอยู่สุดทางเดิน เพราะชั้นนี้เป็นชั้นสำหรับลูกค้าวีไอพี จึงมีความเป็นส่วนตัวมากกว่าโซนห้องน้ำด้านล่าง

“เดินดีๆ หน่อยสิเอิง”

พิมพ์พาพูดบอก มือจับต้นแขนของอิษยาให้เดิมตาม แต่เพราะคนตัวเล็กยังไม่สร่างเมาทำให้เดินเซจนไปชนกับประตูไม้ซึ่งห้องนี้เป็นห้องวีไอพีที่แพงที่สุด

“ชนประตูแล้วเห็นไหม มีสติหน่อยสิเอิง”

พิมพ์พาถอนหายใจยาวก่อนจะปล่อยให้เพื่อนสาวล้มลงนั่งพับเพียบอยู่อย่างนั้น กะว่าจะยื่นมือไปจับอิษยาให้ลุกขึ้นอีกครั้ง ทว่าเสียงประตูทำให้ร่างบางถึงกับชะงักไป คนตรงหน้าเป็นชายรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าขรึม มีรอยสักหัวกะโหลกและมีงูพันรอบคอ ใส่เชิ้ตสีดำกางเกงสแล็ก สวมใส่แบรนด์เนมทั้งตัว

“มีอะไรหรือเปล่าคชา อ้าวพิมพ์”

ไคน์เดินออกมาเมื่อสังเกตเห็นว่าคชาเปิดประตูค้างไว้อยู่อย่างนั้น เขาจึงเดินมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนจะเห็นพิมพ์พายืนอยู่ ขณะที่อิษยาลุกขึ้นไปคว้าข้อคอของคชาที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงหน้าสวยแดงก่ำด้วยฤทธิ์น้ำเมา

“พี่โคตรใจร้ายกับเอิงเลย ฮึก พี่คิง”

คนเมาเอ่ยตัดพ้อเมื่อเห็นใบหน้าของจักรพรรดิซ้อนทับคชาอยู่ ทว่าร่างสูงกลับไม่ถือสา หนำซ้ำยังคว้าเอวคอดไว้พลันคลี่ยิ้มออกมา แล้วหันไปถามเพื่อนรักที่นั่งอยู่บนโซฟาพร้อมกับหญิงสาวที่กำลังนั่งคลอเคลียไม่ห่าง จักรพรรดิขบฟันแน่นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวในอ้อมกอดของเพื่อนสนิทคือใครจนอยากจะลุกไปกระชักเธอออกมา

“ร้านมึงก็มีของเด็ดนี่หว่าไอ้คิง งั้นกูอยู่ต่ออีกหน่อยก็แล้วกัน”