Chapter 3 | เผชิญหน้า [50%]

บรรยากาศภายในห้องสวีท ณ ขณะนี้ดูอึมครึมชวนน่าอึดอัด คณิตแปลกใจทั้งที่อุตส่าห์เป็นห่วงว่าเพื่อนทั้งสองไปเข้าห้องน้ำนานผิดปกติจึงรีบเดินออกดูด้วยความเป็นห่วง กลับพบว่าอิษยาและพิมพ์พาถูกไคน์เอ่ยชวนมาร่วมโต๊ะ ชายหนุ่มใบหน้างอเมื่อเห็นว่าในห้องนั้นเต็มไปด้วยควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งจนแสบจมูก ขณะที่กำลังเข้าไปดึงตัวเพื่อนให้ออกมา ชายหนุ่มก็ต้องชะงักเมื่อเห็นว่าหนึ่งในนั้นคือพี่ชายของตนนั่งอยู่ ด้านขวามีสองเพื่อนรักนั่งอยู่ข้างๆ

        “พี่มาอยู่นี่ได้ไง”

        คชาไม่ได้ตอบคำถามน้องชายที่ไม่เจอกันนาน เขาไปเรียนต่อที่อังกฤษนานหลายปี ตลอดที่อยู่ที่นั่นก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับคนทางบ้าน จนคณิตคิดว่าพี่ชายของเขาก็ล้มหายตายจากไปแล้ว แต่กลับมาพบกันในสถานที่แห่งนี้คิดแล้วก็น่าขำไม่น้อย

        “น้องมึงเหรอคชา”

ไคน์เลิกคิ้วถามขณะที่กำลังโอบไหล่ของหญิงสาวอีกคน โดยมีสายตาของพิมพ์พานั่งไม่พอใจอยู่ตรงกันข้าม วันนี้ไคน์อุตส่าห์เป็นเจ้ามือเลี้ยงฉลองการกลับมาของเพื่อนรักทั้งที แต่เจ้าตัวก็ยังทำตัวเย็นชาเช่นเดิม

“อืม น้องกูเอง”

คชาตอบเสียงเรียบก่อนจะยกแก้วสีน้ำอำพันขึ้นดื่ม รสชาติขมของเหล้าแพร่กระจายไปทั่วลิ้น แต่ฤทธิ์แอลกอฮอล์แค่นี้ไม่สามารถทำอะไรได้ ตาคมเหลือบมองเพื่อนรักที่นั่งระส่ำระสายตั้งแต่ตนชวนอิษยามาร่วมโต๊ะ แม้ตอนแรกจะรู้สึกเบื่อจนอยากจะกลับบ้านไปพักผ่อน แต่พอเห็นท่าทีของเพื่อนรักแล้วทำให้คชาอยากจะอยู่ดูอะไรสนุกๆ ต่ออีกสักนิด

ทั้งที่บรรยากาศจากด้านล่างสนุกสนาน แต่ด้านในห้องเงียบราวกับกำลังทำสงครามเย็นยังไงยังงั้น อิษยาที่เริ่มรู้สึกดีขึ้นเมื่อพิมพ์พาพาเธอมาเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตาจนสร่างเมา ก่อนจะแปลกใจว่าเพื่อนขออยู่ต่ออีกสักพัก พอเดินเข้ามาในห้องวีไอพีสุดหรูของร้าน อิษยากับเบิกตากว้างเมื่อปะทะสายตาดุของจักรพรรดิ 

“งั้นก็สั่งให้เต็มที่นะ วันนี้ไอ้คิงมันเลี้ยง”

ไคน์พูดเปลี่ยนบรรยากาศ เอาแก้วเหล้ายกชนกับทุกคนรอบวง

“พี่คิงเนี่ย ใจดีจังเลยนะคะ แบบนี้ต้องให้รางวัลสักหน่อย”

หญิงสาวในอ้อมกอดเอ่ยขึ้นพร้อมกับกดหอมเป็นการให้รางวัล ทว่าจักรพรรดิยังไม่มีท่าทีจะขัดขืนหนำซ้ำยังจ้องอิษยาตาไม่กะพริบ

ใครๆ ก็รู้ว่าจักรพรรดินอกจากเป็นเจ้าของร้านนี้แล้ว เขายังเป็นทายาทเจ้าของรีสอร์ตชื่อดังที่สุดในพังงา ถึงจะพึ่งแต่งงานก็เถอะ แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา หากอีกฝ่ายเล่นด้วยเธอก็พร้อมจะเดินหน้าต่อเต็มที่

“นั่นมันผัวแกไม่ใช่เหรอยัยเอิง”

พิมพ์พากระซิบ ตอนแรกก็รู้สึกคุ้นๆหน้าว่าใช่สามีของเพื่อนสนิทหรือเปล่า แต่เมื่อได้ยินไคน์เรียกชื่อของจักรพรรดิเธอก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นสามีของอิษยาอย่างแน่นอน

“อืม”

“ได้ไง แล้วแกนั่งมองพวกเขาจู๋จี๋กันต่อหน้าแกอย่างนี้เหรอยัยเอิง”

เจ้าของดวงหวานระบายยิ้มสวย เธอจะทำอะไรได้นอกจากมองผ่านพวกเขาสองคนไป อิษยาไม่อยากหนีอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าจักรพรรดิจะกดดันเธอแค่ไหนก็ใช้กับเธอไม่ได้ผล ที่เธอต้องทนอยู่ไม่ใช่ว่าเธออยากจะรั้งคนไม่มีใจให้อยู่กับตัว ถึงแม้ว่าอิษยาจะรักจักรพรรดิมากขนาดไหนก็ตาม แต่ที่เธอทนอยู่กับเขามีเพียงข้อเดียวนั่นคือการให้ราเชนทร์สบายใจ

ราเชนทร์คือคนที่มีพระคุณกับเธอ และเปรียบเสมือนครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ เขารับเธอมาเลี้ยงและดูแลเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะให้ที่พักพิง การศึกษา จนเป็นเธอทุกวันนี้ ครั้งแรกที่เธอรู้ว่าราเชนทร์ป่วยเป็นมะเร็งระยะปอดสามแล้วก็เหมือนโลกทั้งใบของเธอนั้นพังทลายลงมา ถึงจะเสียใจสักเพียงใดแต่อิษยาก็ต้องเก็บความอ่อนแอของตัวเองและทำให้ทุกๆ วันที่เหลืออยู่ของราเชนทร์ดีที่สุด

อิษยาพยายามเตือนสติตัวเอง ว่าเธอต้องทนอยู่กับจักรพรรดิไปก่อน หากวันนั้นมาถึง จักรพรรดิไม่จำเป็นต้องเสียแรงเอ่ยปากไล่เธออีกเลย

“ช่างเขาเถอะพิมพ์ เราสนุกกันต่อเถอะ”

“แต่ว่า...”

“งั้นเอิงขอไปเข้าให้น้ำก่อนนะพิมพ์”

อิษยาพูดตัดบทเมื่อเห็นจักรพรรดิยื่นหน้าเข้าไปใกล้ซอกคอของหญิงสาวที่นั่งข้างๆ จนเธอทนมองไม่ได้แล้วรีบลุกเดินออกไป

ถึงแม้ว่าจะเข้มแข็งสักเพียงใด แต่การที่เห็นภาพสามีกำลังพลอดรักกับผู้หญิงอื่นต่อหน้าต่อตามันทำให้หัวใจดวงน้อยบีบรัดแน่นจนหายใจไม่ออก อิษยาไม่ใช่คนโง่ เธอรู้ว่าจักรพรรดิพยายามทำทุกทางเพื่อให้เธอยอมเซ็นใบหย่าให้เขา แต่ขอเถอะ...มันยังไม่ใช่เวลานี้ ยังไงซะเธอก็ต้องอดทนเพื่อให้ราเชนทร์สบายใจ นี่คือสิ่งเดียวที่อิษยาจะสามารถตอบแทนบุญคุณเขาคนนั้นได้

วักน้ำเย็นๆ ใส่ใบหน้าให้ชื่นใจ เงยหน้าขึ้นมองกระจกใบใหญ่ตาก็พลันเหลือบไปเห็นร่างสูงของจักรพรรดิยืนพิงประตูกอดอกยกยิ้มหล่อ อิษยาหมุนตัวไปเผชิญหน้ากับร่างสูงรู้สึกตกใจไม่น้อยเพราะไม่คิดว่าจักรพรรดิจะตามมาถึงในห้องน้ำได้

“พี่เข้ามาในนี้ได้ไง ที่นี่เป็นห้องน้ำผู้หญิงนะ”

อิษยาพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ คิ้วสวยขมวดคิ้วแน่น ถึงห้องน้ำหญิงนี้จะอยู่ในโซนวีไอพีแต่ก็ยังเป็นห้องน้ำรวม เกิดใครมาเห็นว่าจักรพรรดิอยู่ที่นี่คงเข้าใจผิด

“ลืมไปแล้วไงว่าที่นี่คือร้านของฉัน”   

“ลืมไปแล้วไงว่าที่นี่คือร้านฉัน”

น้ำเสียงทุ้มเอ่ย เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มก่อนจะไล่สายตามองเหยียดตั้งแต่หัวจรดเท้า พลันคิดว่าตอนอยู่บ้านน่ะหรือทำเป็นแต่งตัวเรียบร้อย แต่ลับหลังพ่อของเขาจะรู้ไหมว่าลูกสาวที่พร่ำบอกว่าดีเลิศเลอแต่งตัวอ่อยผู้ชายราวกับเป็นคนละคน

“ขอทางหน่อยค่ะ เอิงจะออก”

“รู้ตัวหรือเปล่าว่าตัวเองน่าสะอิดสะเอียนแค่ไหนเอิงเอย”

“...”

“ต่อหน้าอีกอย่างลับหลังอีกอย่าง เธอเก่งนะที่ปั่นหัวพ่อฉันได้ แต่ไม่ใช่คนอย่างฉันเอิง”

“คุณต้องการอะไรคะ”