บทที่ 1 สว่างเกินไป

กันยายน 2025

ลูเธอร์กาสิโนสาขาหลัก

ภายในห้องทำงานชั้นบนสุด แสงเงาไฟวอร์มไลท์สะท้อนนัยน์ตานิ่งขรึมของผู้มาใหม่ที่หย่อนตัวลงนั่งบนโซฟาตัวกว้าง

ก้านนิ้วเรียวยาวคลึงเนกไทที่ผูกอยู่ตรงลำคอช้าๆ ราวกับต้องการระบายความรำคาญใจผ่านเนื้อผ้า ขณะที่เสียงสายกีตาร์อะคูสติกดังคลอแผ่วจากอีกมุมหนึ่งของห้อง

นัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ปราดมองไปที่คุณชายเล็กลูเธอร์อย่าง ปารัณ ไคเซอร์ ร่างสูงเพรียวในชุดนิสิตกับกางเกงยีนขาดเข่านั่งเอนหลังพิงพนักโซฟา พลางขยับปลายนิ้วไล่คอร์ดเพลงอย่างหย่อนอารมณ์

“กูไม่ไปแล้วนะ”

ประโยคแรกของผู้มาใหม่ถูกเอ่ยผ่านน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่ ราฟาเอล ลูเธอร์ ขยับเครื่องหน้าเคร่งขรึมปราศจากคลื่นอารมณ์ไม่แพ้กันมามอง มือแกร่งวางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะไม้เนื้อเข้ม ขณะวางสายตาไว้ที่คนตรงหน้านิ่ง ๆ ราวกับกำลังประเมิน

“เหตุผล?”

“ไม่มีเหตุผล” วินาทีนั้นก้นบึ้งนัยน์ตาสีเทาลึกลับมีประกายไม่ชัดเจนวาบผ่าน ทว่าเพียงพริบตาก็อันตรธานไป เรียวคิ้วที่พาดเหนือนัยน์ตาสีอำพันของนายเหนือหัวลูเธอร์เลิกขึ้นเล็กน้อยก่อนเปรย

“มึงไม่ใช่ประเภทที่ทำงานไม่ลุล่วงเนธาน”

“นอกจากส่งดอกไม้เยี่ยมไข้แล้วมันมีอะไรสำคัญ?” ว่าจบก้านนิ้วเรียวก็ยกแก้วที่วิสกี้ตรงหน้าขึ้นมาจรดริมฝีปากด้วยท่าทีเฉยชา ทว่าก้นบึ้งนัยน์ตาสีเทาเฮมาไทต์ที่มักนิ่งขรึมกลับสะท้อนบางอย่างอยู่ลึก ๆ

“งานที่จะใช้แสดงวันเปิดตัวเรือต้องเป็นงานของ L. Lys เท่านั้น” ชื่อในวงการศิลปะของเอลล่าหวังถูกเอ่ยขึ้น ขณะที่คนฟังย่นคิ้วไม่เข้าใจ เห็นดังนั้นนายเหนือหัวลูเธอร์จึงเปรยต่อ

“เมียกูบอกว่าต้องเป็นเอลล่าหวังเท่านั้น” ชื่อที่เอ่ยออกมาทำให้มือแกร่งที่กำลังยกแก้วขึ้นดื่มอีกรอบชะงักเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจวางแก้วลงบนโต๊ะเบื้องหน้า

มาเฟียหนุ่มมองออกไปนอกหน้าต่าง พลางยกมือขึ้นเสยกลุ่มผมสีดำธรรมชาติราวกับต้องการระบายความรู้สึกบางอย่าง

“จะเอาใจเมียแล้วมันเกี่ยวอะไรกับกู” นัยน์ตาคู่คมยังมองออกไปนอกหน้าต่าง ทว่าทิวทัศน์สวยงามของอาณาจักรลูเธอร์กลับถูกแทนที่ด้วยภาพของใครบางคน

เด็กผู้หญิงที่หลงใหลในงานของตัวเองในเรือนกระจกท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้

เด็กที่ขายังไม่สามารถใช้การได้ตามปกติ แต่กลับยังยิ้มได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เด็กที่ยื่นมือมาตรงหน้าเขาอย่างปราศจากการระมัดระวัง ทั้งที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาไม่ใช่คนดี

ยัยเด็กนั่น…

สว่างเกินไป…

“งานด้านการทูตใครจะทำได้ถ้าไม่ใช่มึง” คนฟังเบนนัยน์ตาสีเฮมาไทต์กลับมาวางไว้ที่คู่สนทนา พร้อมกับที่เสียงกีตาร์หยุดลง ปารัณละมือจากเครื่องดนตรีแล้วเปรย

“ให้กูไปแทนไหมล่ะ” ภายในห้องเกิดความเงียบชั่วขณะ เรียวคิ้วเข้มของนายเหนือหัวลูเธอร์เลิกขึ้นเล็กน้อยขณะเหลือบมองผู้เป็นน้อง

“มึงตั้งใจเรียนไป”

“กูเบื่อแล้ว”

“อย่าให้คิริลล์มันได้ยินคำนี้”

“กลัวตายห่า” คุณชายเล็กชักสีหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะวางกีตาร์ตัวโปรดลงอย่างระมัดระวังแล้วหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือแกร่งสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงยีนขณะสาวเท้าเดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่

“ไปฟันดาบเล่น ใครเบื่อก็ตามมา” ปารัณทิ้งท้ายไว้แค่นั้น แผ่นหลังแกร่งในชุดนิสิตก็ค่อย ๆ ลับหายจากครรลองสายตาคุณชายทั้งสองไป

“สรุปยังไง ทำไมมึงงอแง”

“คำว่างอแงเก็บไว้ใช้กับเมียมึงก็พอราล์ฟ” คนฟังหัวเราะชอบใจในลำคอแผ่วเบาแล้วเปรยต่อด้วยน้ำเสียงที่จริงจังขึ้น

“กูว่าจะแกล้ง ๆ เห็นใจสักหน่อย แต่คงไม่ได้แล้ว…” พริบตานั้นนัยน์ตาสีอำพันลึกลับที่ทอประกายขี้เล่นก่อนหน้ากลับเย็นเยือกขึ้นกะทันหัน

“…” 

“…งานนี้กูซีเรียส” คนทั้งคู่สบตากันนิ่ง รองบอสอย่างเนธานรู้ดีว่าสายตาแบบนั้นของอีกฝ่ายคือสัญญาณเตือนที่มาพร้อมแรงกดข่มของผู้ที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร

คำสั่งของราฟาเอลคือประกาศิตเด็ดขาด

หากเขาเย็นเยือกดุจภูเขาน้ำแข็งสูงชัน อีกฝ่ายก็เสมือนธารลาวาที่พร้อมจะปะทุขึ้นมาแผดเผาทุกสิ่งอย่างให้มอดไหม้

“เอาแต่ใจเหี้ย ๆ” จบประโยคนั้น วิสกี้ราคาแพงที่ต้องมีเงินถุงเงินถังไปประมูลก็ถูกกลืนลงลำคอแกร่งอีกครั้ง

“จะพูดให้ถูกคือกูเอาใจเมียด้วย” ว่าจบนายเหนือหัวลูเธอร์ก็หยิบแฟ้มเอกสารมานั่งอ่านต่อ โดยไม่ทันสังเกตเห็นรอยยิ้มบางบนเครื่องหน้าคมคายของอีกฝ่าย

รอยยิ้มที่ยินดีในฐานะเพื่อนและภักดีในฐานะผู้อยู่ใต้บัญชา

เนธานรู้ดีว่างานนี้ไม่ใช่แค่การเอาใจว่าที่นายหญิงลูเธอร์ งานนิทรรศการศิลปะครั้งนี้ไม่ใช่แค่โชว์ภาพจากศิลปินแถวหน้าในวงการ ไม่ใช่แค่การเปิดตัวเรือสำราญ หากแต่เป็นการตอกหมุดอำนาจของลูเธอร์ในตลาดศิลปะ และตลาดแห่งอิทธิพลในโลกสีเทาทั่วทั้งเอเชีย

พูดง่าย ๆ คือ เรือสำราญลำนี้คือ ‘อาณาจักรเคลื่อนที่’ ของลูเธอร์

“แค่ยัยนั่นตอบตกลงก็พอใช่ไหม” เสียงราบเรียบปราศจากการยินดียินร้ายเอ่ยท่ามกลางความเงียบอีกครั้ง ราฟาเอลเหลือบมองคนตรงหน้าพลางพลิกแฟ้มเอกสารเปิดหน้าถัดไป

“อืม”

“แล้วเรื่องส่งดอกไม้?”

“เดี๋ยวกูลองถามปารัณมันดู”

มือแกร่งของนายเหนือหัวลูเธอร์ยกแฟ้มขึ้นแล้วปิดมันลงโดยไม่ได้ออกแรงมากนัก ทว่าเสียงกระดาษที่กระทบกับโต๊ะเนื้อหนานั้นหนักพอให้รู้ว่าการสนทนาจบลงแล้ว

“แล้วมึงจะไปไหนต่อ?”

เมื่อเห็นเนธานยังคงนั่งนิ่งราฟาเอลจึงเอ่ยถามต่อ วินาทีนั้นนัยน์ตาสีเทาลึกลับภายใต้กรอบแว่นสายตาก็หม่นแสงลงเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำปราศจากคลื่นอารมณ์

“ที่เดิม”

คนฟังพยักหน้าน้อย ๆ ไม่ได้ถามอะไรต่อเพราะรู้ดีว่า ‘ที่เดิม’ ที่อีกฝ่ายไปทุกสัปดาห์นั้นคือที่ใด

รองบอสตระกูลมาเฟียใหญ่หยัดกายขึ้นยืนเต็มความสูงช้า ๆ ก่อนจะสืบเท้าออกจากห้องทำงานนายเหนือหัวอย่างไม่เร่งรีบ ทุกก้าวย่างเต็มไปด้วยอำนาจกดข่มที่ทำเอาบรรดาพนักงานในอาคารกาสิโนหรูต่างต้องโค้งศีรษะให้อย่างยำเกรง

ร่างสูงสง่าก้าวเข้าไปนั่งในรถประจำตำแหน่งก่อนจะทอดสายตาดื่มด่ำกับภาพอาณาจักรที่ 4 ตระกูลร่วมกันสร้างมา เนธานรู้ดีว่างานที่เขาได้รับมอบหมายไม่ใช่แค่เรื่องของการเอาใจภรรยาในอนาคตของราฟาเอล ทว่ามันคือการที่ตระกูลมาเฟียใหญ่กำลังจะตอกหมุดอาณาจักรลูเธอร์ลงกลางมหาสมุทร

เรือสำราญลำใหม่ของลูเธอร์จะไม่ใช่เพียงโรงแรม กาสิโน หรือแหล่งเริงรมย์ลอยน้ำ หากแต่คือศูนย์รวมอำนาจเคลื่อนที่ รวมไปถึงโต๊ะเจรจาลับที่ล่องผ่านประเทศแล้วประเทศเล่า

และงานนิทรรศการเปิดตัวนั้นก็ไม่ใช่เพียงการแสดงงานศิลปะ หากแต่มันคือการปูพรมแดงให้ผู้มีอำนาจทั่วโลกก้าวขึ้นมาร่วมขบวนของลูเธอร์

แน่นอนว่าเครือข่ายมาเฟียอีกขั้วอำนาจอย่างหวังย่อมต้องเบนความสนใจมาที่งานนี้ เพราะเอลล่า หวังจะเป็น ‘แม่เหล็ก’ ดึงดูดให้ตระกูลหวังและพันธมิตรร่วมเป็นส่วนหนึ่งในการตอกหมุดหมายอำนาจใหม่ที่จะไม่มีวันหยุดเคลื่อนที่แม้สายลมจะเปลี่ยนทิศ

ฉะนั้น…ยัยเด็กนั่นต้องตอบตกลงเท่านั้น

อ่า จริง ๆ เลย…

โลกทึม ๆ ของเขาคงต้องถูกรบกวนไปอีกสักพัก

แล้วไอ้ดอกยิปโซฟิลล่านั่น…

เกลียดฉิบหาย…

.

.

.

เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย

.

ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ