บทที่ 2 คุณยักษ์น้ำแข็ง

ท่าเรือหลักลูเธอร์

เสียงโลหะกระทบกันดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เคล้ากับเสียงเครื่องจักรที่กำลังทำงาน ท่าเรือฝั่งเทคนิคและซ่อมบำรุงเต็มไปด้วยแรงงานและทีมช่างที่สวมยูนิฟอร์มสีเข้มวิ่งวุ่นตามหน้าที่

คุณชายรองลูเธอร์ยืนกอดอกริมระเบียงของชั้นลอยของอาคารควบคุมงาน ริมฝีปากได้รูปพ่นควันสีขุ่นจากบุหรี่ราคาแพงช้า ๆ ด้วยท่าทีหย่อนอารมณ์ นัยน์ตาคู่คมมองเรือสำราญขนาดมหึมาที่จอดเทียบท่าอยู่เบื้องหน้า

‘LUTHERIA’ คือเรือที่รวมทุกอย่างไว้ในลำเดียว ตั้งแต่กาสิโน โรงแรม ไปจนถึงหอศิลป์ลอยน้ำ เนธานใช้เวลาเกือบครึ่งปีควบคุมโครงการนี้ด้วยตัวเอง ไม่มีอะไรเหนือการควบคุม ไม่มีอะไรไม่ได้ดั่งใจเขา

ยกเว้น…

เสียงรองเท้าหนัก ๆ กระทบพื้นใกล้เข้ามา ก่อนที่ผู้ติดตามคนสนิทจะหยุดอยู่ห่างจากผู้เป็นนายไม่กี่ก้าว

“คุณชายครับ อีกหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาที่นัดกับคุณเอลล่าไว้ครับ”

เจ้าของเครื่องหน้าคมคายที่แฝงความดิบเถื่อนเอาไว้อย่างแยบยลยังคงยืนพ่นควันสีขุ่นออกจากริมฝีปากนิ่ง ๆ อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทิ้งก้นบุหรี่ลงที่เขี่ยแล้วหยิบเนกไทจากกระเป๋าด้านในของเสื้อสูทขึ้นมาสวมช้า ๆ ขณะที่สายตายังคงวางไว้ที่สัญลักษณ์แห่งอำนาจใหม่ตรงหน้า

เนกไทสีสุภาพเข้าคู่กับสูทสั่งตัดอย่างดีถูกผูกอย่างเรียบร้อย ก่อนที่ข้อมือแกร่งจะพลิกเปลี่ยนองศาเพื่อดูเวลาแล้วเปรย

“ของล่ะ”

“ล่วงหน้าไปแล้วครับ” ได้ยินดังนั้นรองบอสลูเธอร์จึงสืบเท้านำผู้ติดตามไปอย่างมั่นคง

ระยะทางจากท่าเรือลูเธอร์ที่ตั้งอยู่ในเขตชายฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ มุ่งหน้าขึ้นเหนือผ่านเส้นทางคดเคี้ยวเลียบภูเขา ผ่านพื้นที่ป่าสนและแม่น้ำสายหลักใช้เวลาราวชั่วโมงเศษก็ถึง ‘Wang Winery’ ไร่ไวน์เก่าแก่ของตระกูลหวังที่ตั้งอยู่กลางหุบเขา 

เสียงล้อรถยนต์หรูบดกับกรวดสีขาวหน้าคฤหาสน์ตระกูลหวังอย่างเนิบช้า ก่อนที่ร่างสูงสง่าของมาเฟียหนุ่มจะก้าวลงจากเบาะหลังอย่างมั่นคง

เครื่องหน้าคมคายดุจพระเจ้าบรรจงปั้นแต่งยังคงนิ่งขรึม แม้เปลือกตาสีอ่อนจะกระตุกเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นจาง ๆ ของดอกไม้ไร้พิษสงที่ผู้ติดตามคนสนิทส่งมาให้

ดอกไม้สีขาวเล็กจิ๋วพวกนั้นส่งกลิ่นจาง ๆ ทว่าพออยู่ในมือของเขานาน ๆ เข้ามันก็เริ่มทำพิษ จมูกเขาเริ่มคันยุบยิบ ส่งผลให้เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีเทาลึกลับย่นเข้าหากันเล็กน้อยอย่างไม่สบอารมณ์นัก

รองบอสมาเฟียตระกูลใหญ่ผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่งขณะเบนสายตาเจือไอสังหารเย็นเยือกไปมองสิ่งที่เขาไม่ค่อยจะถูกโรคด้วยในมือ

กลีบขาวฟูฟ่องบานสะพรั่งเหนือกระดาษห่อเรียบหรู ส่งกลิ่นอ่อน ๆ แต่โคตรน่ารำคาญสำหรับผู้ที่มีจมูกไวกว่าคนทั่วไปและแพ้เกสรของมันอย่างเขา

บัดซบ…

จู่ ๆ ความรู้สึกคล้ายอยากจามก็ซัดสาดเข้ามากะทันหัน ทว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องเอาดอกไม้เวร ๆ นี่มาเยี่ยมไข้แทนราฟาเอล รวมหนนี้ก็มากกว่าสามครั้ง

เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ของตระกูลมาเฟียใหญ่เอาไว้ การเก็บซ่อนความรู้สึกภายใต้หน้ากากเป็นมิตรจึงเป็นสิ่งที่เขาทำมาตลอด รวมถึงการรับมือกับอาการแพ้เกสรดอกไม้ในมือ

เนธานขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรีบดึงหน้ากากนิ่งขรึมน่าเกรงขามของรองบอสลูเธอร์กลับมา ปลายนิ้วแกร่งเกลี่ยสันจมูกตัวเองเบา ๆ แล้วกระชับช่อดอกไม้ในมือก่อนจะสาวเท้าเข้าไปในตระกูลหวัง

“เชิญทางนี้ครับคุณชาย”

เสียงเข้มทุ้มของหัวหน้าพ่อบ้านตระกูลหวังเอ่ยอย่างนอบน้อมกับแขกคนสำคัญ ก่อนจะก้าวนำทางไปตามทางเดินหินที่ขนาบด้วยพุ่มไม้ดอกที่ตัดแต่งอย่างดี

ช่วงขายาวก้าวตามอีกฝ่ายช้า ๆ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินในสวนดังเป็นจังหวะ แม้จะเป็นการก้าวเดินธรรมดา ทว่าแรงย่ำจากฝ่าเท้ากลับสงบเยือกเย็น เต็มไปด้วยแรงกดข่มและอำนาจในนั้น แม้ในมือจะถือสิ่งที่ตัวเองไม่อยากแตะต้องที่สุด

ไม่ใช่แค่เพราะอาการแพ้เกสรของมัน

แต่เพราะเขาต้องส่งมันให้ผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่…

อ่า...ก็แค่รีบทำให้มันจบ ๆ ไป

สตูดิโอเรือนกระจกทรงยุโรปทอดตัวยาวอยู่กลางสวนหลังคฤหาสน์ไร่ไวน์ตระกูลหวัง ผนังกระจกใสที่ตกแต่งด้วยม่านลูกไม้บาง ๆ สีขาวรับแสงแดดอ่อน ๆ ยามสาย ภายในมีร่างบอบบางของคุณหนูคนเล็กตระกูลหวังที่กำลังก้มหน้าวาดภาพอย่างตั้งใจ แม้จะรู้ว่า ‘แขก’ คนเดิมกำลังจะมาเยือนอีกครั้งในวันนี้

แขกผู้มาใหม่ในชุดสูทสีเทาเข้มไร้รอยยับยืนอยู่หน้าประตูทางเข้าสตูดิโอ เพื่อรอให้ผู้ติดตามคนสนิทของคุณหนูคนเล็กตระกูลหวังแจ้งเรื่องการมาเยือนของเขาในวันนี้

ในมือแกร่งมีช่อ Gypsophila สีขาวอ่อนเย็นชาราวกับเจ้าของ นัยน์ตาลึกลับสีเทาเฮมาไทต์ภายใต้กรอบแว่นสายตามองนิ่ง ๆ ไปยังหญิงสาวในเดรสผ้าฝ้ายสีขาวที่นั่งอยู่บนวีลแชร์กลางเรือนกระจก

หญิงสาวที่ผู้นำลูเธอร์ให้ความสำคัญ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขามายังไร่ไวน์ตระกูลหวังในวันนี้ ทั้งที่เขาไม่เต็มใจนัก เพราะคุณหนูตรงหน้า ‘สว่างไสว’ เกินไป

สว่าง...จนน่ารำคาญ

มาเฟียหนุ่มหลุบตามองช่อดอกไม้ข้างกายอีกครั้ง มันแทบปราศจากน้ำหนัก แต่กลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาด มือแกร่งกำลังจะยกขึ้นคลึงปลายจมูก ทว่ากลับต้องชะงักค้างเมื่อเสียงหวานใสดังแหวกม่านความคิดเข้ามา

“คุณเนธาน เชิญนั่งก่อนค่ะ”

เอลล่าหวังละสายตาจากผืนผ้าใบตรงหน้า ก่อนจะส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนโยนอย่างที่ชอบทำ รอยยิ้มนั้นสว่างจนสามารถย้อมโลกทั้งใบ สดใสจนใครต่อใครที่เห็นมักเอ็นดู

แต่ไม่ใช่เขา…

“ขอโทษที่ทำให้รอครับ” มาเฟียหนุ่มกล่าวอย่างสุภาพ ผ่านเสียงนุ่มทุ้มเปี่ยมอำนาจ ต่างจากสีหน้านิ่งขรึมและดวงตาที่มองคนตรงหน้าราวกับมองทิวทัศน์สวยงาม ทว่าไม่ชวนเข้าใกล้ในฤดูหนาว

“ไม่เลยค่ะ ฉันกำลังเพลินกับงานอยู่พอดี” สิ้นประโยคนั้น ช่วงขายาวก็ก้าวเข้ามาวางช่อดอกไม้ลงบนโต๊ะใกล้ตัวอีกฝ่าย ก่อนจะนั่งลงบนโซฟารับแขกฝั่งตรงข้ามตามคำเชื้อเชิญของเจ้าบ้าน

มือแกร่งที่อยู่เหนือนาฬิกาข้อมือเรือนหรูยกถ้วยชารสเลิศขึ้นมาจรดริมฝีปากเงียบ ๆ ไม่มีบทสนทนาใดหลังจากนั้น มีเพียงเสียงพู่กันที่สัมผัสผืนผ้าใบเบา ๆ

ความเงียบที่โรยตัวอยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่นั้นชวนอึดอัดไม่น้อย ทว่าคุณหนูคนเล็กตระกูลหวังกลับไม่ได้มีทีท่าอึดอัดรำคาญใจแต่อย่างใด ราวกับว่าความเย็นเยือกที่แผ่กำจายออกมาจากรองบอสลูเธอร์นั้นถูกแสงสว่างดั่งดวงอาทิตย์ของเธอหลอมละลายก่อนจะมาถึงตัวอย่างไรอย่างนั้น

“เสียงพู่กันสัมผัสผ้าใบเพราะนะคะว่าไหม” เสียงหวานใสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ขณะที่คนตัวเล็กบนวีลแชร์ยังคงจดจ่ออยู่กับงานชิ้นเอกตรงหน้า

คนฟังยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดนัก เพราะเขาไม่ได้ยินเสียงเพราะที่ว่านั่น

“ต้องเปิดใจฟังค่ะ” คราวนี้มาเฟียหนุ่มเปลี่ยนอิริยาบถให้จริงจังมากขึ้น แน่นอนว่าเขาไม่ได้ใส่ใจในสิ่งที่คนตรงหน้าพูดเลยแม้แต่น้อย ประเด็นที่จะคุยจึงถูกหยิบยกขึ้นมาทันทีหลังจากปล่อยให้ความเงียบชวนอึดอัดทำหน้าที่ของมัน

“ที่ผมมาวันนี้ นอกจากจะเอาดอกไม้มาเยี่ยมคุณแทนนายท่านแล้ว ผมยังมีอีกเรื่องที่อยากจะคุยครับ” คนฟังวางพู่กันลงแล้วเบนนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนมามองด้วยท่าทางที่จริงจังขึ้นเช่นกัน

“ว่ามาได้เลยค่ะ”

“ผมอยากจะเชิญคุณจัดแสดงผลงานที่หอศิลป์ลอยน้ำของลูเธอร์ในนิทรรศการที่จะจัดขึ้นเดือนหน้าครับ” คนตัวเล็กนิ่งอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนจะเปรย

“ฉันต้องไปด้วยตัวเองเหรอคะ?” ก้นบึ้งนัยน์ตาสวยสะท้อนความกังวลบางเบา แน่นอนว่าคุณชายรองลูเธอร์รับรู้ว่าอีกฝ่ายกังวลเรื่องอะไร

เอลล่า หวังผู้ไม่เคยออกสื่อเลยตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น อาการของเธอรวมถึงคดีถูกปิดเป็นความลับอย่างดีในไร่ไวน์ตระกูลหวังแห่งนี้ งานทุกชิ้นที่เธอสรรค์สร้างขึ้นล้วนถูกตัวแทนของตระกูลนำไปจัดแสดงแทนเจ้าตัว

ทว่าเป็นเพราะครั้งนี้ตัวแทนลูเธอร์อย่างเขามาทาบทามเธอเองถึงที่ อีกฝ่ายอาจจะกังวลหากไม่ได้ไปด้วยตัวเอง

“ไม่จำเป็นครับ หากคุณไม่สะดวก สามารถเคลื่อนย้ายเฉพาะผลงานและส่งตัวแทนไปได้ครับ”

.

.

.

เหนือทัณฑ์ร้ายมาเฟีย

.

ฝากติดตามนามปากกา Thrymr ด้วยนะคะ