บทที่ 8 บังเอิญครั้งที่หนึ่ง

ร้านขายอุปกรณ์ศิลปะ

แดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกใสของร้านขายอุปกรณ์ศิลปะในย่านศิลป์เงียบสงบกลางเมือง แสงอุ่น ๆ ทอดไปตามชั้นวางพู่กันและกระดาษเนื้อดี

ล้อวีลแชร์คันหรูชะลอหน้าชั้นวางสี เอลล่าหวังยืดตัวพลางเอื้อมจนสุดแขนเพื่อหยิบกล่องพาเลตต์สีแบรนด์ที่หมายตาไว้ ทว่าในจังหวะที่มืออีกข้างซึ่งไม่ทันระวังก็สัมผัสเข้ากับขวดสีอะคริลิคจนขวดกลิ้งตกพื้น

ปึก!

ยังไม่ทันที่คุณหนูตระกูลหวังจะโน้มตัวลงไปหยิบ เงาร่างหนึ่งก็ทาบทับลงบนตัวเธอ พร้อมกับมือแกร่งของใครบางคนที่รวดเร็วกว่า อีกฝ่ายเก็บขวดสีขึ้นมาก่อนจะวางมันลงที่เดิมแล้วหมุนร่างเตรียมเดินจากไปเงียบ ๆ

ทว่า…

“ขอบคุณค่ะ”

ช่วงขายาวชะงักเล็กน้อย ก่อนเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดนิสิตผิดระเบียบจะเบนสายตามามองคนพูดเล็กน้อย ดวงตาคู่คมใต้แพขนตายาวเรียงเป็นระเบียบนิ่งสงบ ปราศจากคลื่นอารมณ์ใดขณะตอบกลับ

“ยินดีครับ” สุ้มเสียงที่กล่าวตอบรับราบเรียบพอ ๆ กับสีหน้าที่คนทั่วไปยากจะอ่าน ชายหนุ่มในชุดนิสิตของมหาวิทยาลัยชื่อดังหมุนตัวเดินกลับไปยังโซนสมุดสเก็ตช์ซึ่งมีเพื่อนของเขายืนเลือกอยู่ทันที

แปลกดี…

คุณชายเล็กลูเธอร์คิดในใจขณะมองมือของตน ปกติแล้วมือของเขาทั้งหนักและควบคุมแรงลำบาก เพราะชินกับการฝึกสารพัดทักษะการต่อสู้โหด ๆ ของลูเธอร์เสมอ แม้แต่การเล่นดนตรียังต้องใช้สมาธิในการควบคุมเรี่ยวแรง

ทว่าเมื่อครู่กลับรู้สึกว่าต้องระมัดระวังอย่างไม่มีสาเหตุ ทั้งระยะ ระดับสายตา โทนเสียง อีกทั้งการค่อย ๆ วางขวดสีเล็ก ๆ นั่นกลับเข้าที่อย่างมั่นคงและเบามือที่สุด

เพียงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายลำบากมากขึ้น…

…เหรอวะ?

เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือนัยน์ตาสีฟ้าลึกลับขยับย่นเล็กน้อย ก่อนที่ไม่กี่วินาทีต่อมารอยยิ้มบางหาดูยากจะปรากฏบนเครื่องหน้าประณีตคมคาย เมื่อบางความคิดตกตะกอนทันทีโดยไม่ต้องรอให้สมองทำหน้าที่มากนัก หากแต่เป็นสัญชาตญาณส่วนลึก

อ่า ให้ตาย…

ดูเหมือนว่า…ร่างกายแข็งแรงนี้ของเขามันจะเจอเข้ากับสิ่งที่อยากปกป้อง ดูแลเข้าแล้ว

ด้านหน้าเคาน์เตอร์ คุณหนูตระกูลหวังพูดคุยกับพนักงานอย่างนุ่มนวล เสียงหวานใสเจือความผิดหวังเล็กน้อยไล้ผ่านหัวใจคนฟัง

“สีของแบรนด์นี้ยังไม่มีกำหนดเข้าเลยเหรอคะ” แม้จะสามารถใช้เส้นสายของตระกูลและเงินถุงเงินถังเพื่อครอบครองของสิ่งนั้นเพียงแค่ชี้นิ้วสั่ง ทว่าเอลล่าหวังกลับชอบสัมผัสความรู้สึกธรรมดาเหล่านี้มากกว่า

การทำอะไรตามลำดับขั้นตอนโดยไม่ใช้ทางลัด การฝึกรอคอยให้เป็น ซึ่งแน่นอนว่ามันผลิดอกออกผล มันส่งผลดีกับเธอในเวลาที่เธอต้องรอให้ร่างกายกลับมาเป็นปกติ และมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเธอยังเป็นคนเดิม ยังใช้ชีวิตได้แบบเดิม แบบก่อนจะเกิดอุบัติเหตุครั้งนั้น…

“ค่ะ ทางแบรนด์ไม่แจ้งวันมาเลยค่ะ แต่ร้านเรารับจองเหมือนเดิมนะคะ” ได้ยินดังนั้น รอยยิ้มบางจึงปรากฏบนดวงหน้าหวานอีกครั้ง เอลล่าพยักหน้ารับแล้วเปรย

“งั้นรบกวนด้วยนะคะ”

“ยินดีค่ะ ดิฉันขอทวนชื่อลูกค้าอีกรอบ คุณเอลล่าหวังนะคะ” พนักงานสาวย้ำชื่อกับลูกค้าคนสำคัญอีกครั้ง ขณะพิมพ์ลงระบบ

เสียงสนทนาระหว่างหญิงสาวเพียงสองคนภายในร้านที่แว่วผ่านมา ทำให้ร่างสูงที่ยืนพิงชั้นวางเลือกสมุดสเก็ตช์ชะงักค้างไปชั่วขณะ

เมื่อ…

“เอลล่า หวัง ถูกต้องค่ะ”

พริบตานั้นความทรงจำบางอย่างที่ไม่ได้ถูกจัดอยู่ในหมวดควรให้ความสำคัญมากนักก็ฉายวาบขึ้นมาในหัว ปารัณเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ พลางหันไปทางเสียงหน้าเคาน์เตอร์

ผู้หญิงคนนั้นคือเจ้าของชื่อที่เขาได้ยินผ่านหูบ่อย ๆ สินะ

วินาทีนั้นเขาเพิ่งจะเห็นเอลล่าหวังชัด ๆ ภาพในข่าวและงานการกุศลที่เคยผ่านตามาบ้างโดยไม่ได้ตั้งใจซ้อนทับเข้ากับตัวจริงตรงหน้าที่บอบบางกว่า อ่อนโยนกว่า และสวยหมดจดกว่า

ให้ตาย…

ภายใต้แสงไฟอบอุ่นภายในร้าน โครงหน้าประณีตงดงามด้านข้างของหญิงสาวปราศจากความผิดหวังใด มองแล้วให้ความรู้สึกสงบ สว่าง ราวกับแสงอาทิตย์สายหนึ่งที่ลอดผ่านกระจกบานใหญ่เข้ามา

วินาทีนั้นริมฝีปากได้รูปของคุณชายเล็กลูเธอร์ก็คลี่ยิ้มบางเบาจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น ก่อนจะกลับมาเหยียดตรงตามเดิม

กระดิ่งเหนือประตูไม้สั่นกรุ๊งกริ๊งเมื่อผู้ติดตามตระกูลหวังพาคุณหนูของตนออกไป ทว่าวูบหนึ่ง สายลมยามบ่ายที่พัดผ่านเข้ามาเบา ๆ กลับหอบเอากลิ่นหอมสะอาดเจือความหวานละมุนของเจ้าของร่างบอบบางนั้นเข้ามาด้วย พร้อม ๆ กับเงาสีพาสเทลของผ้าพันคอที่เลือนหายไปกับแสงแดดสีทองข้างนอก

ทั้งหมดนั่นรวมกันคล้ายมีแรงดึงดูดบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

อ่า…

พี่สาวคนนั้น…น่าทะนุถนอมเป็นบ้า

“มองจนคอเคล็ดแล้วมั้ง” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยแซวพร้อม ๆ กับที่เพื่อนสนิทยื่นสมุดสเก็ตช์มาชนแขนแกร่งเบา ๆ เจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าไอโอไลต์ตวัดสายตานิ่งขรึมไปมองอีกฝ่ายเพียงครู่ก่อนเปรย

“รู้ดีเหี้ย ๆ” คำตอบสั้น ๆ ที่คล้ายต้องการตัดบทสนทนาเรียกรอยยิ้มมุมปากคนแซวได้ทันที เครื่องหน้าคมคายส่ายเล็กน้อยอย่างเอือมระอาในความรู้ทันทุกเรื่องของอีกฝ่าย ก่อนจะรับสมุดของตนแล้วเดินตรงไปยังแคชเชียร์

พนักงานรับของไปสแกนบาร์โค้ดตามหน้าที่ ก่อนส่งยิ้มเกรงใจมาให้แล้วเปรย

“เอ่อ…รายการของคุณลูกค้าเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ครับ?”

“หมายถึง ชำระเรียบร้อยแล้วค่ะ คุณผู้หญิงคนเมื่อกี้เป็นคนจัดการให้ บอกว่าเป็นการตอบแทนที่คุณช่วยเก็บของให้ค่ะ”

วินาทีนั้น เรียวคิ้วเข้มของปารัณก็ขยับย่นเข้าหากัน ความประหลาดใจพาดผ่านในนัยน์ตาคู่คมเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาสงบนิ่งตามเดิม

“งั้นผมรบกวนขอใบเสร็จได้มั้ยครับ” คุณชายตระกูลไคเซอร์กล่าวอย่างสุภาพ

“ได้ค่ะ” เพียงครู่ พนักงานสาวก็ส่งใบเสร็จให้พร้อมรอยยิ้มสุภาพ

“เมื่อกี้คุณผู้หญิงฝากจองอะไรไว้ครับ ชื่อรุ่น ชื่อแบรนด์ ถ้าคุณพอจะบอกได้ ผมก็มีค่าตอบแทนเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ครับ”

จบประโยคธนบัตรมูลค่าสูงหลายใบก็ถูกยื่นไปตรงหน้าพนักงานสาว เมื่อเห็นอีกฝ่ายแสดงท่าทีลังเลเล็กน้อยชายหนุ่มจึงกล่าวต่อ

“หนึ่งหมื่นสำหรับชื่อแบรนด์ อีกหมื่นสำหรับแหล่งที่ซื้อครับ” ด้วยจำนวนเงินที่ทำงานทั้งเดือนถึงจะได้มา พนักงานสาวจึงสลัดความลังเลทิ้งไปทันที ก่อนตอบในกรอบข้อมูลทั่วไปที่เป็นข้อมูลเบื้องต้นของแบรนด์อยู่แล้ว

“เป็นชุดสีพิเศษของแบรนด์ Night Howlers รุ่นลิมิเต็ดของปีนี้ค่ะ” หญิงสาวให้ข้อมูลย่อ ๆ พร้อมจดรุ่นและรหัสลงกระดาษโน้ตให้ก่อนเปรยต่อ

“แต่ทางเราไม่มีกำหนดเข้าจริง ๆ นะคะ”

“ขอบคุณครับ” ปารัณสแกนจ่ายเงินเข้าบัญชีพนักงานสาวแล้วรับกระดาษโน๊ตมาก่อนจะเก็บลงในกระเป๋ากางเกงยีน

“ไปยัง” เพื่อนสนิทที่ยืนพิงกรอบประตูร้านรออยู่ก่อนถามพลางแกว่งถุงในมือ

“อืม”