บทที่ 10

“โอ๊ย! นี่เฮียแกนะไอ้เหมย”

“นี่ก็น้องเฮียนะ”

ห้างขนาดใหญ่กลางเมืองเชียงใหม่มีเสื้อผ้าสินค้าให้เลือกมากมาย ไปทะเลฉันก็ต้องใส่บิกีนี

“ลิลิน!” ระหว่างทางฉันก็แชตบอกเพื่อนรักให้มา

ช็อปปิงด้วยกัน ขืนช็อปปิงกับเฮียมังกรฉันคงได้แต่เสื้อยืดตัวเท่าบ้านกลับไป

“เมล…บิกีนีร้านโน้นสวยมาก” เสียงกระซิบกระซาบของลิลินทำฉันต้องกลั้นยิ้ม เห็นไหมบอกว่าแล้วว่าการ

ช็อปปิงมันต้องผู้หญิงกับผู้หญิงเท่านั้น

“เฮียเลือกไปก่อนเลยนะคะ เดี๋ยวหนูกับลิลินไปร้านโน้นแป๊บ” ฉันบอกกับพี่ชาย ถึงหัวคิ้วจะขมวดเหมือนไม่พอใจแต่เฮียมังกรก็ยอมให้ฉันกับลิลินแยกตัวไปซื้อเสื้อผ้าและไม่ลืมจะโอนเงินครึ่งหมื่นมาให้น้องสาว

“เออ แกรู้ไหมว่ารุ่นพี่เขาสอบสัมภาษณ์กันแหละวันนี้” ลิลินผู้รู้ทุกเรื่องมีเรื่องมาอัปเดต

“เหรอ” ถึงจะรู้อยู่แล้วเราก็ต้องแกล้งเป็นไม่รู้ ไม่งั้นบทสนทนาจะสนุกได้อย่างไรเล่า

“ก็ใช่น่ะสิ ได้ยินว่าพี่เหนือเลือกหมอนะแก ว่าที่แฟนเราจะเป็นหมอแหละแก” แฟนมโนอย่างลิลินและฉันยิ้มอย่างมีความสุข การหลงรักใครนี่ก็ดีเหมือนกัน แค่เขาได้ดีเราก็รู้สึกดีแล้ว

“แล้วแกอยากเป็นอะไรลิลิน”

“ฉันเหรอ ยังไม่รู้เลยไม่ได้คิดอะ แกล่ะเมลอยากเป็นอะไร”

“ฉันเหรอ ฉันชอบเงิน เรียนอะไรดี”

“ใครมั่งไม่ชอบเงิน” นั่นสิเนอะใคร ๆ ก็ชอบเงินทั้งนั้นแล้วฉันควรเรียนอะไรดี

“ไว้ค่อยคิดก็ได้เนอะ อีกตั้งหลายปี” นอกจากบอกเพื่อนก็คือบอกตัวเองด้วยเช่นกัน ฉันไม่เคยมีความคิดว่าต้องเรียนตามคนที่ตัวเองชอบ เพราะสิ่งที่เราเลือกเรียนจะอยู่กับเราไปตลอดชีวิต แต่ผู้ชายที่ชอบไม่รู้ว่าเขาจะอยู่ให้เราชอบไปอีกนานแค่ไหน    

 ฉัน ลิลินและเฮียมังกร เที่ยวพัทยาอย่างสนุกสุดเหวี่ยง เสียอย่างเดียวที่สถานบันเทิงที่ฉันกับลิลินเข้าไม่ได้ แต่บรรยากาศปีใหม่ที่มีหาดทรายและแสงสีตระการตานั้นช่างยากจะลบเลือน

“สวัสดีปีใหม่นะแก ขอให้ปีนี้แกแฮปปีนะเพื่อนรัก”

ลิลินอวยพรฉันและฉันก็อวยพรเพื่อนกลับเช่นกันเราสองคนอัปรูปมือฉัน มือลิลินและมือเฮีย

อยากส่งสวัสดีปีใหม่ไปให้พี่เหนือจังไม่รู้ว่าพี่เหนือไปฉลองที่ไหนแล้วสัมภาษณ์เป็นยังไงบ้าง

        “ทำไมทำหน้าอย่างนั้น”

        “คิดถึงพี่เหนือ” ฉันบอกเพื่อนพร้อมทั้งซบกับไหล่เพื่อน

        “ส่งข้อความไปสิ”

        “ไม่เอา” ใครจะกล้าส่งข้อความไปหาเขากันเล่า มีใจแต่ก็ไม่อยากเปิดตัว คนมันอายนี่นา

        “เนอะ ส่งไปหาแฟนชาวบ้านไม่ดีหรอก เดี๋ยวขึ้นมอสี่ค่อยหาก็ได้ผู้ชายมีเยอะแยะ” ลิลินปลอบทั้งฉันและตัวเอง คิดว่าจะได้ขึ้นมอสี่ฉันก็ทั้งเศร้าและทั้งดีใจ ดีใจที่ได้ขึ้นมอสี่แต่เสียใจที่จะไม่ได้เจอพี่เหนือแล้ว

        คงได้เจอกันแค่วันอาทิตย์เท่านั้นสินะ

        ปีใหม่ผ่านไปแล้ว ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมาฉันไม่บังเอิญเจอพี่เหนือที่ไหนเลย รู้แต่ว่าช่วงนี้พี่มอหกต่างยุ่ง ๆ กันเรื่องเรียนต่อ อาจารย์แทบไม่มีการเรียนการสอนแล้ว ส่วนมากพี่ ๆ ก็จะเน้นติวเพื่อเข้ามหาวิทยาลัย

        วันที่ฉันรอคอยก็มาถึงวันอาทิตย์ที่ฉันได้กลับมาทำหน้าอีกครั้งหลังจากห่างหายไปเกือบสองสัปดาห์ แล้วหัวใจฉันก็เต้นแรงอีกครั้งเมื่อคนตัวสูงที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์คือพี่เหนือ

        แม้จะใส่หน้ากากอนามัย ความหล่อก็ทะลุแมสออกมาทำให้หัวใจฉันหวั่นไหวอย่างเช่นทุกวัน

        “ทำความสะอาดผิวหน้าก่อนนะครับ” ฉันเดินตามพี่เหนือเข้าห้องอย่างว่าง่าย หัวใจที่ยังเต้นไม่เป็นส่ำทำฉันต้องแอบเช็ดเหงื่อออก ทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ เพิ่งรู้ว่าความคิดถึงต้องถูกเยียวยาด้วยการพบเจอ

        “ขอโทษนะ” พี่เหนือใส่ผ้าที่ใช้รวบผมให้ฉันในขณะที่ฉันยังนอนลืมตามองเขาอย่างลืมตัว เขาก้มลงมองฉันที่คล้ายนอนเอาหัวหนุนตักเขาอยู่ อยากเห็นหน้าเขาใกล้ ๆ เราสองคนต่างสบตากัน ฉันหน้าสดแต่เขาใส่แมส ฉันสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหลับตาลง ไม่ไหว สู้ไม่ไหวจริง ๆ หัวใจจะวาย

        “พี่ติดหมอแล้วนะ” เขาบอกในจังหวะที่เก็บไรผมตรงหน้าผาก ฉันลืมตาอีกครั้ง เวลานี้เขาไม่ได้ใส่แมสแล้ว เขายิ้ม มือทั้งสองข้างของเขาประคองข้างแก้มของฉันไว้ หัวใจของฉันเต้นแรงราวกำลังจะหลุดออกมาจากอก

        “ยินดีด้วยนะคะ” ฉันหลับตาลงอีกครั้ง เขาใส่แมสฉันยังสบตาไม่ไหว แล้วเวลานี้เขาไม่ใส่แมสบอกเลยว่าหัวใจของฉันละลายเหลวและไหลไปกองบนพื้นห้องแล้ว

        “ยินดีด้วยจริง ๆ พี่เหนือเก่งมาก” ฉันบอกยินดีกับเขาอีกครั้ง เอ่ยชมเขาจากใจจริงแต่ไม่กล้าสบตาเขา

        “ฉลองให้พี่หน่อยสิ”

        “ฉลองอะไรคะ?” ทีนี้ฉันต้องลืมตาขึ้นมองหน้าเขาเพราะไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด

        “ฉลองที่พี่ติดหมอไง เลี้ยงไอติมพี่สักถ้วย” เขาว่าพร้อมทั้งวางสำลีชุบน้ำเย็นบนเปลือกตาฉัน ทำให้ฉันไม่สามารถมองหน้าเขาได้ ไม่รู้ว่าเขาแค่พูดหยอกหรือพูดจริง

        “ค่ะ แต่วันนี้หนูไม่ว่าง” คล้ายกับว่ามือเขาที่กำลังลงคลีนซิ่งบนผิวฉันจะชะงักไป ก่อนหน้านี้นิ้วมือร้อน ๆ ยังไหลวนบนผิวแก้ม