บทที่ 11

“ไว้เราว่างก็ได้” ทำไมน้ำเสียงเขาถึงได้ดูผิดหวังอย่างนั้นนะ เขาจะผิดหวังทำไม เขามีแฟนสวยระดับดาวโรงเรียน มากสุดเขาก็แค่เห็นแกเป็นแค่เด็กกะโปโล

บทที่ 8 เมลดา แซ่ตั้ง

วันวาเลนไทน์

ถ้าหากมีวันที่ทำให้ผมไม่อยากไปโรงเรียนก็คงเป็นวันนี้แหละ ‘วันวาเลนไทน์’ แม้จะบอกกับทุกคนว่ามีแฟนแล้ว แต่ของขวัญที่ได้ก็ไม่ลดน้อยลงเลย จดหมายสารภาพรักเป็นปึก ๆ ซึ่งได้รับและเพิ่มจำนวนขึ้นทุกปี การเป็นที่รักเป็นเรื่องดี แต่ในบางครั้งมันก็ทำให้ผมอึดอัด

ไม่รับไว้คนให้ก็เสียใจ รับไว้ก็ไม่ได้กิน รับไว้ก็ไม่ได้อ่านอยู่ดี

“เหนือ ไม่ไปเรียนเหรอลูก” เสียงคุณแม่เอ่ยถามเมื่อเห็นผมยังไม่แต่งชุดนักเรียน

“ว่าจะหยุดครับแม่ เหนือไม่ค่อยสบาย” โกหกเป็นเรื่องบาปยิ่งโกหกบุพการีด้วยแล้วยิ่งบาปแน่นอน แต่วันนี้ผมขอเป็นคนบาปหนึ่งวันสัญญาต่อหน้าชามข้าวต้มกุ้งว่าวันเสาร์นี้จะไปทำความดีทดแทนบาป

ข้อความบนหน้าจอสมาร์ตโฟนของผมสว่างขึ้นพร้อมกับข้อความที่ทักมาทางอินบ็อกซ์ช่องทางโซเชียลหนึ่ง ซึ่งผมทิ้งร้างมานานแสนนาน

‘สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะคะ หนูชอบพี่นะคะ’

ผมอ่านโพรไฟล์ของชื่อที่ส่งมา ‘ร้านทองมังกรตั้งฮั่วเฮง’ รับหล่อทองเงิน นาก ทุกประเภท ให้ราคาดี ซื่อสัตย์ ยุติธรรม สนใจติดต่อทางกล่องข้อความหรือโทร.XXXXXXXX

หึ! เดี๋ยวนี้มิจฉาชีพเยอะจริง ๆ ร้านทองเองก็คงไม่เว้น ว่าแล้วผมก็ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวต้มต่อ

“เหนือวันนี้ไม่ไปเรียนเหรอ” เป็นอีกคำถามของคนเพิ่งกลับมาจากส่งลูกสาว นั่นก็คือพ่อของผม ท่านจะขับรถเองเพื่อไปส่งลูกสาวทุกเช้า ส่วนตอนเย็นก็จะเป็นแม่ที่ขับรถไปรับ

“ไม่ครับพ่อ เหนือไม่สบาย” ผมบอกพ่อแต่ขยิบตาข้างหนึ่งให้พ่อรับรู้ว่าเป็นการป่วยการเมืองให้พ่อเข้าใจ

ธาร์[1] โชติภิวรรธพ่อที่ผมได้เจอหน้าตอนอายุสี่ขวบ ความรักของพ่อกับแม่ผมถ้าผู้จัดเอาไปสร้างละครคงเรตติงดีเพราะความน้ำเน่าของมัน ผมจำช่วงเวลาที่เจอพ่อไม่ได้แล้วคงเพราะตอนนั้นผมเด็กมาก แต่ที่รู้เรื่องเพราะพ่อกับแม่มักเล่าให้พวกเราสามพี่น้องฟังเสมอ

“อ้อ...ไม่สบายสินะ เอ่อ ไปหาหมอไหม” ถึงหน้าตาจะดีแต่การแสดงของพ่อนี่ติดลบสุด ๆ ก็ดูสิส่อพิรุธสุด ๆ อย่าว่าแต่แม่เลยที่ไม่เชื่อว่าผมป่วย แม้แต่ตัวผมเองยังรู้เลยว่าตัวเองโกหก

 “ไม่ต้องหรอกครับ นิดหน่อยเอง” ผมบอกกับผู้เป็นพ่อ

“เออเราผ่านรอบพอร์ตใช่ไหม” รอบพอร์ตที่พ่อหมายความถึงคือ “โควตารอบหนึ่ง” หรือ “รอบ Portfolio” คือรอบการรับสมัครนักเรียนเข้ามหาวิทยาลัยในระบบ TCAS ที่เน้นการพิจารณาจาก แฟ้มสะสมผลงาน (Portfolio) และคุณสมบัติเฉพาะตัวของผู้สมัครเป็นหลัก เช่น ผลการเรียน ความสามารถพิเศษ หรือประสบการณ์ โดยเกณฑ์การพิจารณาจะแตกต่างกันไปในแต่ละมหาวิทยาลัยและคณะ ซึ่งแน่นอนว่าผมผ่านได้อย่างง่ายดายเพราะเตรียมตัวมาตั้งแต่อยู่มอต้น

“พี่เหนือของพ่อเก่ง” พ่อตบไหล่ผมไม่เบามือเลยแต่นั่นกลับทำให้ผมภาคภูมิใจ

“ขอบคุณครับ” ผมยิ้มรับ

“ที่ไม่ไปโรงเรียนเพราะวันนี้วันวาเลนไทน์เหรอ” พ่อกระซิบถามเมื่อเห็นว่าแม่เดินออกจากบ้านไปแล้วซึ่งน่าจะตรงไปยังแปลงพืชผักสวนครัวที่แม่มักวุ่นกับเจ้าพวกนั้นตลอดช่วงเช้า

“ครับพ่อ”

“มันเป็นเรื่องปกติของคนตระกูลเรา” หนึ่งในความภาคภูมิใจของคนในตระกูลโชติภิวรรธคือความหน้าตาดีที่สืบเชื้อสายมาจากพันธุกรรม

“ความหล่อมันก็ดีครับ แต่บางทีมันก็ทำให้คนเข้าหาเยอะ มันทำให้เราคัดคนจริงใจยาก” เพราะเคยโดนทั้งเพื่อน ทั้งรุ่นพี่ รุ่นน้องเข้าหาเพราะผลประโยชน์ ทำให้พักหลัง ๆ นี้ผมไม่ค่อยสนิทกับใครมากนัก ส่วนมากที่คบอยู่ก็คือเพื่อนที่คบกันตั้งแต่มอต้น

อย่างแฟนกำมะลอของผมอย่างฟ้า ก็เป็นเพื่อนตั้งแต่เรียนมอหนึ่งเพื่อนเห็นว่าผมลำบากใจเรื่องคนเข้าหา ฟ้าก็เลยอาสาเป็นแฟนปลอม ๆ ช่วยผม ซึ่งจริง ๆ ฟ้าคบหากับมีรินต่างหาก

ใช่ครับ มีรินกับฟ้าเป็นผู้หญิงด้วยกันทั้งคู่ แต่ยังไม่สะดวกเปิดตัวเพื่อคบหากัน ฟ้า มีรินและชาลอตก็เลยเสนอความคิดนี้ช่วยผม โดยที่มีบิทคอยด์เพื่อนชายอีกคนในกลุ่มเห็นดีเห็นงามด้วย เพราะพวกมันก็รำคาญสาว ๆ ที่ฝากของผ่านพวกมันมาให้ผมไม่หยุด

ตอนที่ผมบอกกับคนอื่นว่าผมกับฟ้าคบกัน สาว ๆ หายไปเกินครึ่งนั่นทำให้ผมพอใจอย่างมาก

พอได้อยู่บ้านจริง ๆ มันก็น่าเบื่อมาก ช่วงเย็นของวันผมก็เลยออกไปขับรถเล่นแถวอ่างเก็บน้ำในมอที่ผมกำลังจะเข้าเรียน ยามเย็นแบบนี้คนแวะมาออกกำลังกายเยอะมาก ผมเองก็อยากวิ่งสักรอบและนั่งดูฟ้าดูดาวแล้วค่อยเข้าบ้าน

ผมขมวดคิ้วกับภาพที่เห็นตรงหน้า หลังจากมีเรื่องให้ผมต้องพาเธอขี่หลังไปห้องพยาบาล เราสองคนก็เจอกันหลายครั้ง ผมคิดว่าเธอชอบผม ส่วนผมก็รู้สึกดีเวลาได้อยู่ใกล้เธอ

[1] ธาร์ โชติภิวรรธ พระเอกจากเรื่อง รักเราไม่เคยเท่ากัน หนึ่งในซีรีส์โชติภิวรรธ