บทที่ 3

“เป็นอะไรไหมน้อง” เสียงหนึ่งที่คุ้นเคยดังขึ้นตรงหน้า ฉันส่ายหน้าบอกเขาว่าไม่เป็นไร

“พาน้องไปหาหมอก่อนเหนือ เลือดไหลแล้วนั่น” เลือดตรงไหนฉันพยายามยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตัวเอง ภาพของรุ่นพี่ตรงหน้าพร่าเบลอ

“อ้าว แว่นแตกด้วย รีบพาไปก่อนเหนือ” ฉันรู้ตัวอีกทีก็โดนรุ่นพี่แบกขึ้นหลังและเดินเร็วไปยังห้องพยาบาล ที่เขาไม่วิ่งคงเพราะกลัวจะเกิดอุบัติเหตุอีกครั้ง

อาย...คำนี้คงไม่เกินจริง จากกองเชียร์กลายเป็นผู้ประสบภัย

“น้องล้มครับหมอ” เสียงพี่เหนืออธิบายให้คุณหมอประจำห้องพยาบาล

“ไม่มีแผลนะ เลือดกำเดา จมูกน่าจะกระแทก ดีนะที่แว่นเป็นแบบนิรภัยไม่บาด” คุณหมอพูดกับฉันหรือคนข้างเตียงฉันก็ไม่แน่ใจเพราะเวลานี้มองอะไรไม่ชัดเลย สายตาของฉันสั้นระดับสี่ร้อย ระยะที่มองเห็นชัดคือประมาณยี่สิบห้าเซนติเมตร

“ผมไปแข่งต่อก่อนนะครับ ฝากด้วยนะครับ ไม่เป็นไรแล้วนะน้อง” ฝ่ามือหนาและอุ่นวางบนศีรษะฉัน เสียงเปิดและปิดประตูทำให้ฉันรับรู้ว่าเขาออกจากห้องไปแล้ว

“เมลเป็นไงบ้างแก” เสียงคุ้นเคยดังขึ้น แน่นอนว่าไม่ใช่ใครที่ไหน นั่นคือลิลินนั่นเอง

“เจ็บไม่เท่าไหร่แก แต่อายอะ” ฉันบอกกับเพื่อนตามตรง เห็นใบหน้าราง ๆ ของเพื่อนยื่นหน้ามาใกล้ ๆ กระซิบข้างหู

“แต่ได้ขี่หลังพี่เหนือนะแก” ได้ขี่หลังก็จริง แต่น่าอายมากฉันไม่อยากนึกสภาพตัวเอง เลือดเต็มหน้ากับแว่นแตกกระจาย

“เอ๊ยแก...”

“อะไร เจ็บตรงไหนแก”

“เลือดฉันต้องเปื้อนหลังพี่เหนือแน่เลยแก” ฉันซบใบหน้ากับหลังพี่เหนือ เสื้อเขาก็ต้องเปื้อนเลือดฉันแน่เลย

“ไม่เป็นไรหรอกแก เสื้อสีก็สีแดง ไม่มีใครเห็นหรอก” คำปลอบใจของเพื่อนทำฉันโล่งอกไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ทำให้เขาด่างพร้อยถึงจะเป็นเพียงเสื้อก็เถอะ

“เหมยลี่!” เสียงบุพการีของฉันเรียกอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพฉันในตอนที่เดินลงจากรถยนต์ที่เรียกผ่านแอปมาส่งถึงหน้าบ้าน เมลดาหรือเมลของเพื่อนหากแต่เวลากลับมาที่บ้านฉันคือ

‘เหมยลี่’ ผู้หญิงที่งดงามของพ่อแม่

“ไปทำอะไรมาเหมย ทำไมสภาพเป็นอย่างนี้” แม่เข้ามาลูบหลังลูบไหล่ฉันอย่างเป็นห่วง บ้านของฉันเป็นร้านขายทองคำและรับหลอมทองคำ ก่อนหน้านี้เราเน้นขายทองคำมากกว่าหากแต่ปัจจุบันการรับหลอมและซื้อทองคำทำกำไรได้มากกว่า

เมื่อปลายปีก่อน เฮียมังกรพี่ชายของฉันซึ่งเรียนอยู่คณะวิศวเคมีทำคลิปรับหลอมทองแล้วแมสในช่องทางโซเชียลหนึ่ง ทำให้ร้าน ‘มังกรตั้งฮั่วเฮง’ เป็นที่รู้จักมากขึ้น จากขายทองรูปพรรณเป็นหลักก็ปรับเปลี่ยนร้านเป็นรับหล่อทอง นากและเงินแทน กำไรเป็นกอบเป็นกำทั้งยังไม่ต้องลงทุนเยอะเหมือนทองรูปพรรณ

“หนูหกล้มอะม้า ป๊า” ฉันฟ้องพ่อกับแม่ทันที ด้วยความที่เป็นน้องคนเล็กจึงถูกตามใจ ใครบอกว่าครอบครัวคนจีนไม่รักลูกสาว บอกว่าไม่จริงเลย บ้านฉัน ลูกสาวอย่างฉันคือที่หนึ่ง ส่วนลูกชายอย่างเฮียมังกรถึงจะมีชื่อเป็นเจ้าของร้านแต่สถานะคือคนรับใช้ของน้องสาวอย่างฉัน

“มังกรไปซื้อแว่นใหม่ให้น้องหน่อย ร้านเฮียหยงนะ” นั่นไงแม่ก็ใช้ลูกชายทันทีที่เดินเข้ามาในบ้าน

“แม่ ผมยังไม่ได้นั่งเลยเนี่ย” เฮียมังกรเอ่ยแย้ง

“นั่งตอนไหนก็ได้ ไปซื้อแว่นให้น้องมันก่อน น้องมันมองไม่เห็น” เสียงของป๊าที่เห็นด้วยกับม้า

“ซื้อให้น้องหน่อยเฮีย น้องมองอะไรไม่เห็นเลย” ฉันเอ่ยบอกเฮีย โดยที่หันไปทางขวามือซึ่งเห็นเงาตะคุ่ม ๆ คิดว่าน่าจะเป็นเฮียมังกร ฉันไม่ลืมจะยกมือขึ้นพนมเพื่อขอบคุณและอ้อนเขาไปในที

“ไอ้เหมย เฮียอยู่นี่ นั่นมันตุ๊กตาหน้าร้าน”

“อ๋า...ก็หนูมองไม่เห็นนี่นา” อาการหนักแล้วฉัน ไหว้ตุ๊กตาไม้ที่ตั้งไว้ในมุมหน้าร้านเสียแล้ว

“เดี๋ยวไปสั่งแว่นให้ เอาแบบเดิมใช่ไหม” เฮียมังกรถามย้ำซึ่งพ่อกับแม่ก็ช่วยกันตอบว่าให้เอาแบบเดิม ซึ่งขนาดใหญ่เท่าบ้านกินหน้าของฉันเกือบครึ่งหน้า เรียกได้ว่าซื้อแว่นสายตาได้แว่นกันแดดมาด้วยเพราะขนาดของมันบังโหนกแก้มของฉันมิดชิด

บทที่ 3 อย่าทำอย่างนี้อีก

วันศุกร์ตอนเย็นวันนี้พวกเราไม่มีซ้อมช่วงเวลาเลิกเรียนฉันตรงไปยังสนามฟุตบอลตรงที่ตัวเองล้ม นั่งลงบริเวณตรงนั้นแล้วพูดกับสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นแต่ฉันเห็น

“ออกมาเลย ทำไมแกล้งหนู” เงียบไม่มีความเคลื่อนไหวจากหมายเลขที่ท่านเรียก

“ถ้าไม่ออกมาก็เฝ้าสนามนี่แหละ หนูไม่ช่วยนะ” ฉันทำท่าจะลุกหนี

“เดี๋ยวก่อน...” ควันขาวขุ่นที่เป็นรูปมือคว้าที่ข้อเท้าของฉันไว้และเมื่อฉันหันมอง ใบหน้าของคน เอ้ย! ไม่ใช่คนสิ ผีที่แกล้งกันก็โผล่จากสนามมาครึ่งใบหน้า

ฉันยอบกายลงนั่งกับพื้นจ้องมองผีที่โผล่มาแค่ครึ่งหัวอย่างจับผิด

“รู้ไหมว่าหนูเลือดกำเดาไหลแว่นแตก เสียเงินสองหมื่นกว่า” ฉันแกล้งยกมือจับที่ใบหูคล้ายกับว่ากำลังโทรคุยกับใคร หากแต่คนที่คุยด้วยคือผีที่ทำผิดแล้วไม่ยอมรับผิด

“ทำบุญให้หน่อย” เสียงผีที่โผล่แต่หัวตอบเสียงแผ่ว รู้สึกผิดแต่ก็อยากได้บุญ