เหนือเวหา | 7

“ว่าแต่ทำไมเฮียไม่เอาเจ้าร็อกกี้ลงมาบ้าง หนูอยากเล่นกับเจ้าร็อกกี้นะ” อันดาพูดขึ้นพร้อมช้อนสายตามองเหนือเวหาด้วยความไร้เดียงสา

“ตรงนี้มันร้อน ถ้าเธออยากเล่นก็ขึ้นไปเล่นกับมันด้านบนแล้วกัน” เหนือเวหาตอบกลับไปตามตรงเพราะเขาเองก็ไม่อยากเอาเจ้าร็อกกี้ลงมาในตอนกลางวันที่อากาศร้อนแบบนี้

“จะไม่เป็นอะไรหรอคะ ทุกคนบอกว่าเฮียไม่เคยให้ใครขึ้นไปบนชั้นสามเลยนะ”

เพราะเมื่อวานตอนที่เธออุ้มเจ้าร็อกกี้ขึ้นไปข้างบน เมื่อลงมาเธอก็โดนพี่ท็อปประกบข้างตามต่อด้วยพี่ๆช่างคนอื่นที่เอาแต่จ้องเธอราวกับคาดคั้นเอาคำตอบจนเธอต้องพูดออกมา

แน่นอนว่าทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าแปลกเพราะท็อปที่เป็นช่างฝีมือดีอันดับหนึ่งของอู่และสนิทกับเหนือเวหามากๆยังไม่เคยมีสิทธิ์ขึ้นไปชั้นสามต่างกับอันดาที่มาเพียงวันเดียวก็ได้อุ้มเจ้าร็อกกี้ขึ้นไปแล้ว

“ยกเว้นเธอแล้วกันเพราะเจ้าร็อกกี้ก็เหมือนจะชอบเธอมาก” เหนือเวหาพูดขึ้นอีกครั้งเพราะจนถึงตอนนี้ที่ผ่านมาแล้วหนึ่งวันเขาก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่าทำไมถึงอนุญาตให้อันดาขึ้นมาไปยังชั้นสาม

“พูดแล้วนะคะ” ใบหน้าสวยดวงตาเป็นประกายเมื่อได้ยินคำพูดของเหนือเวหา

อย่างที่บอกอันดาน่ะชอบลูกหมามากๆแล้วยิ่งเจ้าร็อกกี้น่ารักขนาดนี้ อันดาจะไปไหวได้ยังไง เธอแทบอยากเล่นกับมันทั้งวันเลยด้วยซ้ำ

“เธออยากขึ้นไปตอนไหนก็ไปเถอะ ฉันไม่ว่า” เหนือเวหาให้คำยืนยันเพราะเขาเองก็คิดว่าเด็กอันดาคนนี้คงไม่มีพิษไม่มีภัยอะไร

“ถ้าอยากขึ้นไปหนูจะมาบอกเฮียก่อน ให้เฮียพาขึ้นไปดีกว่าเพราะหนูเกรงใจ”

หากจะให้ขึ้นไปยังห้องนอนของคนอื่นโดยที่เจ้าของห้องไม่อยู่มันก็ดูจะเกินไปเพราะฉะนั้นแล้วหาเวลาให้เหนือเวหาพาขึ้นไปคงจะดีที่สุด

“ตอนนี้งานเธอเสร็จยัง”

“เสร็จค่ะ”

“อยากขึ้นไปเลยไหม” อันดาพยักหน้ารัวๆเพราะตอนนี้ลูกค้ามารับรถหมดแล้ว ทุกคนก็ดูเหมือนจะนั่งพักกัน เธอเอาเวลานี้ไปเล่นกับเจ้าร็อกกี้ก็คงไม่ถือว่าอู้งาน

“ตามมา” เหนือเวหายกยิ้มมุมปากก่อนจะเดินนำอันดาขึ้นมายังชั้นสามและเมื่อเข้ามาถึงห้องนอน เจ้าร็อกกี้ที่เห็นอันดาก็ได้แต่วิ่งวนรอบเตียงส่ายหางไปมา

“บ๊อก ! บ๊อก ! บ๊อก !” เสียงเห่าของลูกชายตัวดีดังขึ้นเพราะตอนนี้เจ้าร็อกกี้กำลังสนใจอันดามากกว่าเหนือเวหาที่เป็นป๊ะป๋า

“อันดาคิดถึงร็อกกี้ที่สุดเลย” ใบหน้าสวยหอมลงที่แก้มของเจ้าร็อกกี้ทันที

ให้ตายเถอะ ! ตอนนี้เหนือเวหารู้ตัวเลยว่าตัวเองคงเผลอยิ้มกับภาพตรงหน้าเพราะเมื่ออันดายิ้มและมีเจ้าร็อกกี้อยู่ในอ้อมแขนมันน่ารักมากจริงๆ

“สนใจคนอื่นมากกว่าป๋าแล้วหรอร็อกกี้” เหนือเวหาไม่ปล่อยให้ลูกชายสนใจอันดาเพียงคนเดียว เขาพูดขึ้นพร้อมนั่งลงข้างๆอันดาที่อยู่ปลายเตียง

“เฮียแทนตัวเองว่าป๋าหรอ” อันดาถามขึ้นเพราะมันเป็นครั้งแรกเลยที่เธอได้ยิน

แน่นอนว่าหัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเพราะมันมีไม่เยอะนะกับผู้ชายที่รักสัตว์และแทนตัวเองแบบนี้ เฮ้อ !

“แปลกหรอ”

“เฮียน่ารักมากเลย” อันดาตอบกลับไปตามตรงเพราะเหนือเวหาเฮียของเธอน่ารักจริงๆน่ารักที่แทนตัวเองแบบนี้ อีกทั้งยังดูอ่อนโยนมากเมื่ออยู่กับเจ้าร็อกกี้

“เธอชมฉันว่าน่ารักหรอ”

“ก็เฮียน่ารักจริงๆยิ่งตอนอยู่กับเจ้าร็อกกี้ก็ยิ่งน่ารัก” อันดาพูดขึ้นอีกครั้งเพราะมันเป็นอย่างที่เธอคิด

เหนือเวหาเจ้าของอู่ซ่อมรถยนต์มีหลายอย่างในตัวที่ทำให้เธอแปลกใจอยู่บ่อยครั้งไม่แม้แต่กระทั่งตอนนี้

“ฮ่าๆ ก็ร็อกกี้มันลูกฉัน ฉันก็แทนตัวเองว่าป๊ะป๋ามันก็ถูกแล้ว”

“มีหม่าม้าไหมคะ” อันดาถามขึ้นเพราะในเมื่อมีป๊ะป๋าก็ต้องมีหม่าม้า ลูกจะขาดแม่ก็คงไม่ได้หรอกจริงไหม

“ตอนนี้ไม่มี” เหนือเวหาตอบกลับไปตามตรงเพราะตอนนี้ไม่มีจริงๆและเหนือเวหาเองก็ยังไม่เจอคนที่จะมาเป็นแม่หรือหม่าม้าของเจ้าร็อกกี้เลย

“หนูเป็นหม่าม้าให้ลูกชายเฮียได้นะ” อันดาพูดขึ้นพร้อมกับก้มลงหอมหัวเจ้าร็อกกี้ที่อยู่บนตัก

“ก่อนจะเป็นหม่าม้าของเจ้าร็อกกี้ ต้องเป็นเมียฉันก่อนนะอันดา” ใบหน้าสวยคิ้วขมวดทันทีกับคำพูดของคนข้างๆที่เธอได้ยิน

ตอนนี้อันดาได้แต่มองหน้าเหนือเวหาและใช้ความคิด เธอรู้ดีว่าผู้ชายคนนี้มีอะไรหลายๆอย่างที่น่าสนใจและมีหลายๆมุมที่เขาแสดงออกมาและตอนนี้มันก็เป็นอีกมุมที่เขากำลังแสดงให้เธอเห็น

แน่นอนว่าอันดาตามทันเพราะเธอไม่ใช่ผู้หญิงที่ไม่ทันโลก เธอออกจะเจนโลกเลยด้วยซ้ำกับเบื้องหลังที่ทำอยู่และแน่นอนว่าคนอย่างเหนือเวหา อันดาก็พอจะดูออกว่าเขาอันตราย

“หมายความว่าถ้าหนูอยากเป็นหม่าม้าเจ้าร็อกกี้ หนูก็ต้องเป็นเมียเฮียหรอ” อันดาแกล้งทำหน้าซื่อถามออกไปราวกับเด็กไม่รู้อะไร

“สนใจไหมล่ะ”

เหนือเวหายังคงยืนยันคำเดิมว่าเด็กอันดาคนนี้มีอะไรที่น่าสนใจมาก ยิ่งเจ้าร็อกกี้ชอบเธอขนาดนี้ก็ไม่มีอะไรที่เหนือเวหาจะต้องปล่อยผ่านเพราะมันมีไม่บ่อยหรอกนะคนที่จะเข้ากับเจ้าร็อกกี้ได้

“หาคนมาเป็นเมียง่ายๆแบบนี้เลยหรอคะ”

“ปกติฉันไม่เคยเสนอให้ใครมาเป็นเมียนะอันดา” เหนือเวหาตอบกลับไปตามตรงเพราะปกติมันก็แค่น้ำแตกแล้วก็แยกทาง ไม่มีอะไรต้องสานต่อหรือมีความสัมพันธ์อะไรต่อกัน

“แต่ก็เสนอให้หนู”

“ก็เธอบอกอยากเป็นหม่าม้าของเจ้าร็อกกี้”

“หนูอยากเป็นแค่หม่าม้าของเจ้าร็อกกี้ค่ะ ไม่ได้อยากเป็นเมียเฮียเลยสักนิด” อันดาพูดจบก็ลุกขึ้นเต็มความสูงถอยห่างจากเหนือเวหาที่นั่งอยู่บนเตียงปลายเตียง

“งั้นคงไม่ได้เพราะคนที่จะมาเป็นหม่าม้าของเจ้าร็อกกี้ต้องเป็นเมียฉันเท่านั้น”

“ร็อกกี้ก็มีแค่ป๊ะป๋าไปน้า อันดาเป็นหม่าม้าให้ไม่ได้แล้ว”

“บ๊อก ! บ๊อก !” เสียงของเจ้าร็อกกี้ดังขึ้นทันทีราวกับว่าไม่พอใจกับบทสนทนาที่ได้ยิน

“เหมือนลูกชายเฮียจะอารมณ์ไม่ดีนะคะ อันดาคืนก่อนดีกว่าขึ้นมานานแล้วด้วยไม่อยากกินแรงคนอื่น” อันดาพูดขึ้นพร้อมกับส่งเจ้าร็อกกี้ให้กับเหนือเวหา

“อยู่นานกว่านี้ก็ไม่มีใครว่าเธอหรอกอันดา”

เพราะแค่เหนือเวหาเอ่ยปากว่าเป็นคนอนุญาตให้อันดาขึ้นมาก็ไม่มีใครกล้าว่าอะไรแล้วและทุกคนในอู่ไม่ใช่คนขี้เม้าหรือพูดต่อ

“อยู่นานหนูเกรงว่ามันจะไม่ปลอดภัยกับร่างกายหนู” อันดาตอบกลับไปเพราะสายตาของเหนือเวหาที่กำลังมองมามันเหมือนกับว่าแทบอยากจะกลืนกินเธอเข้าไปเลย

“เห็นฉันเป็นคนยังไง” เหนือเวหาถามขึ้นเพราะอยากรู้เหมือนกันว่าในสายตาของเด็กอันดา เขาเป็นคนยังไง

“ให้พูดตรงๆไหมคะ”

“ว่ามาสิ”

“หนูไม่ใช่เด็กที่จะไม่ทันเฮีย เฮียคิดอะไรอยู่หนูรู้ค่ะและรู้ดีด้วยว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้” อันดาพูดขึ้นเพราะเธอรู้ดีว่าเหนือเวหาคิดอะไรอยู่

อีกคนคงคิดอยากจับเธอกินใจจะขาด ไม่ว่าท่าทางที่แสดงออกมาหรือแม้กระทั่งน้ำเสียงที่คุยกันก่อนหน้านี้ คำพูดกลอุบายต่างๆที่พูดออกมาพยายามหลอกให้เธอคล้อยตามโดยเอาเจ้าร็อกกี้มาอ้าง

“ไหนบอกมาสิว่าฉันคิดอะไรอยู่” เหนือเวหาวางเจ้าร็อกกี้ลงบนเตียงกว้างก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาอันดาที่ยืนอยู่ไม่ห่าง

แน่นอนว่าอันดาถอยหลังหนีจนกระทั่งแผ่นหลังชนกับผนังห้องและเหนือเวหาก็เดินมาหยุดตรงหน้าเธอ

“บอกได้หรือยังว่าตอนนี้ฉันคิดอะไรอยู่”

สองแขนของเหนือเวหายกขึ้นยันกับผนังห้องไว้เพื่อให้อันดาไร้ทางหนีเพราะเขาเองก็อยากให้อันดาพูดออกมาเหมือนกันว่าสิ่งที่อันดาคิดกับสิ่งที่เขาคิดมันเหมือนกันหรือเปล่า

“คิดจะจับหนูทำเมียอย่างที่พูดออกมาไงแต่ไม่ใช่สิคนอย่างเฮียต่อให้ได้ทำก็คงไม่ยกเป็นเมียหรอกเพราะดูท่าแล้วเฮียก็คงเสือพอตัว” อันดาพูดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัวเพราะหากเธอแสดงท่าทีออกไปว่ากลัว เขาก็จะยิ่งได้ใจ

“ที่เธอพูดออกมามันถูกทุกอย่าง” เหนือเวหายอมรับเพราะสิ่งที่อันดาพูดมันคือเรื่องจริง

เหนือเวหาเองก็ไม่คิดหรอกว่าเด็กอย่างอันดาจะมองตัวเขาขาดแบบนี้ แสดงว่าเด็กคนนี้ก็ไม่ธรรมดา ดูรู้ทันคนมากกว่าที่เหนือเวหาคิด

“ถ้าอย่างนั้นก็เอาแขนออกค่ะ หนูจะลงไปข้างล่าง” อันดาพูดขึ้นทันทีเพราะตอนนี้เธอแทบจะขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยเพราะท่อนแขนใหญ่ๆทั้งสองข้างที่มันขวางเธอไว้

“เธอน่าสนใจกว่าที่ฉันคิดนะอันดา ฉันไม่เคยเจอใครแบบเธอ” เหนือเวหาพูดขึ้นพร้อมกับถอยห่างจากอันดา

“หนูไม่น่าสนใจหรอกค่ะ เฮียไปสนใจผู้หญิงสวยๆหวานๆคงจะดีกว่านะคะ”

เพราะอันดาไม่ใช่ผู้หญิงแบบผู้หญิงทั่วไปที่เห็นได้ในสังคมไทย เธอแตกต่างจากผู้หญิงเหล่านั้นไม่ว่าจะการใช้ชีวิต สังคมหรือแม้กระทั่งเพื่อนที่มีแต่ผู้ชายรวมถึงนิสัยที่แทบจะไม่มีความเป็นผู้หญิงอยู่เลยยกเว้นแต่ตอนที่สวมบทเป็นดาวทวิตเตอร์ปิดหน้าชื่อดัง ตอนนั้นคงเป็นตอนที่อันดามีความเป็นผู้หญิงมากที่สุด

“ผู้หญิงพวกนั้นไม่น่าสนใจเท่าเธออันดา”

“เพราะเฮียได้เขามาง่ายๆหรือเปล่าเขาเลยไม่น่าสนใจ” อันดาถามขึ้นอย่างรู้ทันเพราะเธอเข้าใจคำนี้ดี…

คำว่าอะไรที่ได้มาง่ายๆก็ย่อมน่าเบื่อและไร้ค่า

“ก็ถูกเพราะยากแบบนี้ไงฉันเลยสนใจเธอ”

แน่นอนว่าสำหรับเหนือเวหาเขายังยืนยันคำเดิมว่าเด็กอย่างอันดาน่าสนใจแต่น่าสนใจมาเป็นอะไรหรือสถานะไหนก็ค่อยว่ากันอีกที

“หนูไม่ได้ยากนะคะแต่คนอย่างเฮียแค่ไม่เหมาะกับหนูก็เท่านั้น”

“แล้วคนแบบไหนถึงจะเหมาะกับเธอ”

“คนที่ไม่เจ้าเล่ห์ คนที่ไม่หลอกล่อผู้หญิงด้วยคำพูดและคนแบบนี้ไม่ใช่ตัวเฮียเลยสักนิด”

❤️

ฟาดเลยยัยหนูอันดาของแม่