ตอนที่ 4 แบกก้อนหินกลับจวน

เหมยฮวาขึ้นจากน้ำหยิบเสื้อผ้ามาใส่ให้เรียบร้อยแล้ว มองหาลูกเสือขาวว่าอยู่ตรงจุดเดิมที่เขาวางไว้หรือเปล่าก็ไม่เจอ ใบหน้าของเขาหมองลงไปเมื่อคิดว่ามันอาจจะหนีไปแล้ว เห็นทำตาบ๋องแบ๊วนึกว่ามันอยากจะไปอยู่กับเขาซะอีก

ร่างเล็กยืนคร่ำครวญอยู่ในใจได้ไม่นานก็ได้ยินเสียงร้องของมันอยู่ใกล้ ๆ เขารีบสาวเท้าเดินเลียบริมลำธารไปตามเสียง พบว่ามันกำลังยืนอยู่ข้างก้อนอะไรสักอย่างสีดำ ๆ ขนาดใหญ่ หันมาทางเขาพร้อมกับส่งเสียงเรียก

ง้าว ~~ (ท่านแม่ เสี่ยวหู่อยู่ทางนี้)

เมื่อเดินไปใกล้ ๆ ก็พบว่าก้อนสีดำขนาดใหญ่นั้นกลายเป็นคนนอนหมดสติอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นคนเป็นหรือคนตาย เหยมฮวาดึงร่างของชายชุดดำให้พ้นจากน้ำเพราะอีกครึ่งล่างของอีกฝ่ายจมอยู่ในน้ำ เอามืออังจมูกดูมีลมหายใจร้อน ๆ ออกมาแสดงว่ายังไม่ตาย

“นี่ ท่าน ได้ยินข้าหรือไม่” เขาใช้มือตบไปที่ใบหน้าของอีกฝ่ายเบา ๆ เพื่อดูว่ายังพอมีสติอยู่หรือไม่ ดวงตาคมสีนิลลืมตาเพียงครู่เดียวก็ปิดตาลงเหมือนเดิม

“อ่ะ...นี่ ท่านอย่าหลับสิ ตื่นขึ้นมาก่อน ข้าแบกท่านกลับคนเดียวไม่ไหวหรอกนะ”

ร่างเล็กบ่นงึมงำเบา ๆ กับตัวเอง เห้อจะทำไงดีละ ตัวเขาเองก็ยังเอาตัวไม่รอด แล้วนี่ลูกเสือที่พึ่งเก็บมาดันทำเรื่อง

อุตส่าห์บอกว่าอย่าไปไหน ห้ามดื้อห้ามซน นี่อยู่ไม่ถึงวันเจ้าตัวก็ซนจนไปเก็บใครไม่รู้มาเพิ่มอีก แล้วคนที่ลำบากต้องแบกก้อนหินสีดำก้อนมหึมานี้กลับก็คือเขา

“เก็บเสือก็เก็บมาแล้ว กะอีแค่เก็บคนเพิ่มมาด้วยมันจะสักเท่าไหร่เชียว” เหมยฮวาให้กำลังใจตัวเอง แล้วถอนหายใจหนัก ๆ

“อึบ อ่า หนักเป็นบ้า กินอะไรเข้าไปเนี้ย” ร่างของเขาเล็กกว่าอีกฝ่ายมาก ตอนแบกร่างสูงใหญ่ขึ้นหลังจึงค่อนข้างทุลักทุเลพอสมควร

“ส่วนเจ้า เสี่ยวหู่เดินตามข้ามานะ” ร่างเล็กบอกกับลูกเสือขาวตัวน้อย

เมื่อถึงห้องนอนของตนเองเขาก็วางร่างของคนที่หมดสติลงบนเตียงทันทีอย่างไม่เบาแรง โดยมีลูกเสือขาวตัวเดินตามหลังมาติด ๆ เหมยฮวานั่งลงบนเตียงด้วยความเหนื่อย พึ่งอาบน้ำมาก็เหมือนไม่ได้อาบ

เฮ้อ รู้สึกเหมือนหลังจะหัก เมื่อยไปทั้งตัวเลย

หลังจากหายเหนื่อยก็ลุกไปผลัดเปลี่ยนชุดใหม่ แล้วมาดูคนที่นอนอยู่บนเตียง ชุดที่อีกฝ่ายสวมเปียกชื้น เขาคิดว่าควรจะถอดออกแล้วเปลี่ยนตัวใหม่ กลัวว่าถ้าอยู่อย่างนี้ทั้งคืนจะป่วยเอาได้

ถอดเสื้อออกหน้าท้องมีแผลจากการโดนแทงจากของมีคม ดีนะที่แผลไม่ลึกมาก แต่ว่าไอ้ก้อนหกก้อนเรียงกันสวยงามตรงหน้าท้องนี่มันยังไงห๊ะ ทำไมไม่ให้เขามาอยู่ร่างแบบนี้บ้าง

เขาก็อยากมีหุ่นดีแบบนี้เหมือนกันนะ ไม่ใช่ร่างผอมบางที่ลมพัดทีก็เหมือนจะปลิวหายไปกับสายลมแล้ว สวรรค์ท่านช่างไม่ยุติธรรมกับข้าเอาซะเลย ก้มมองหน้าท้องแบนราบของตน คิดแล้วก็เศร้าใจ เขาก็อยากมีก้อนขนมปังแข็ง ๆ ที่หน้าท้องบ้างนะโว้ย

“อ อึก” คนที่นอนหมดสติลืมตาขึ้น ขยับตัวดิ้นไปมาเหมือนกำลังฝันร้าย เขากลัวว่าแผลจะปริแตก จึงเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายไว้ เอื้อมมือไปลูบหลังเบา ๆ เป็นการปลอบ

“ชู่ ~ ท่านไม่เป็นไร ๆ ข้าอยู่นี่แล้ว”

“ท่านจะปลอดภัย นิ่งเสีย” น้ำเสียงใสหวานช่างน่าฟัง ทำให้รู้สึกเคลิ้มไม่นานร่างสูงสงบลงและหลับไปในที่สุด

ร่างเล็กประคองให้อีกฝ่ายนอนลงกลับเตียง บริเวณช่วงท้องที่เป็นแผลของร่างสูงมีสีดำคล้ำ คาดว่าน่าจะโดนพิษ ชายหนุ่มนำชุดเข็มทองออกมาจากมิติ จิ้มลงไปบนร่างกายเพื่อขับพิษออกจากออกร่างกาย

พิษค่อย ๆ ซึมผ่านผิวหนังออกมากลายเป็นสีดำ เขาจึงต้องเช็ดตัวเอาคราบสีดำออก ก่อนจะเริ่มทำแผลให้คนเจ็บ

กว่าเหมยฮวาจะทำแผลเสร็จก็ใช้เวลาพอสมควร ดีนะที่วันนี้เขาเข้าป่าเลยได้สมุนไพรมาเยอะ เลยเอามาบด ๆ ใส่แผลให้อีกคน กว่าจะเสร็จก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน

ตัวใหญ่ไม่พอแล้วยังตัวหนักอีกตังหาก มองไปที่เตียงนอนที่โดนยึด แล้วคืนนี้เขาจะนอนไหนล่ะ จะให้เขาไปนอนเบียดคนเจ็บก็กลัวเขานอนละเมอไปโดยแผลเข้าทำให้อีกฝ่ายเจ็บหนักกว่าเดิม

“เฮ้อ” ร่างเล็กถอนหายใจ หยิบผ้ามาปูบนพื้นข้างเตียง นั่งเท้าคางมองคนที่หลับ ตอนช่วยเขาไม่ทันได้สำรวจใบหน้าเพราะมีผ้าปิดอยู่

ตอนนี้ขอสำรวจหน่อยละกัน อืม ขนตายงอนยาวคิ้วเข้มดกดำสวย ริมฝีปากหยักหนาได้รูป ใบหน้าคมเข้ม มีสันกลามคมชัด ใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ หน้าแบบนี้เป็นพระเอกหนังได้เลยนะ เพลอ ๆ หน้าตาดีกว่าพระเอกบางคนด้วยซ้ำ

คิ้วของคนที่นอนบนเตียงขมวดชนกันจนจะเป็นปมไม่มีที่ท่าว่าจะคลายออก

“คิดอะไรอยู่ ขมวดคิ้วมาก ๆ เดี๋ยวก็หน้าแก่ก่อนวัยหรอก” นิ้วเรียวเล็กนวดคลึงระหว่างคิ้ว จนคนที่นอนคลายคิ้วออก เท่านี้ก็น่าจะทำให้อีกฝ่ายนอนหลับสบายมากยิ่งขึ้น

ง้าว ~~ (ง่วงจัง)

เหมยฮวาดึงมือออก หันมองเสือตัวน้อยที่ร้องเสียงยาน ปรือตาจะปิด “หืม เจ้าง่วงแล้วหรือ งั้นก็นอนเสียเถอะ ข้าก็จะนอนแล้วเหมือนกัน”

“หาว” เหมยฮวาอ้าปากหาว เขาก็เริ่มง่วงแล้วเหมือนกัน ก่อนร่างเล็กจะล้มตัวนอนใกล้ลูกเสือขาวที่นอนอยู่บนพื้น