ตอนที่ 3 เจอลูกเสือในป่า

เช้าวันถัดมาในยามเหม่า (5:00-6:59) เหมยฮวาก็ลืมตาตื่น เขาลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาเปลี่ยนชุดแล้วเดินมานั่งที่ชานหน้าบ้าน หยิบกินผลท้อที่อยู่ในมิติออกมาทาน

ทานไปผลเดียวก็อิ่ม จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินออกจากจวนไปสำรวจป่า ไม่ไกลจากบริเวณของจวนมากนัก เหมยฮวาก็พบกับลำธาร น้ำไม่ลึกมาก เขานั่งลงข้างริมน้ำ มือเรียวกวักมาน้ำล้างหน้า

“อ่า สดชื่นจัง” น้ำเย็นและใส่มากจนเห็นปลาตัวเล็ก ๆ ที่ว่ายไปมาอยู่ในน้ำ รู้สึกอยากลงไปเล่นน้ำเลย หันรอบ ๆ มีต้นไม้ต้นใหญ่ให้ร่มเงา มีลมพัดเย็นสบาย

ดวงตาคู่งามเหลือบไปเห็นกอไผ่ เหมยฮวาจึงนำมีดที่นำมาด้วยตัดไม้ไผ่เอาทำเป็นกระบอกไว้ใส่น้ำใช้ดื่มระหว่างทาง เขาตักน้ำในลำธารใส่กระบอกไม้ไผ่ให้เต็มแล้วใช้ใบไม้หลาย ๆ ใบ มาขยำให้เป็นก้อนมาปิดด้านบนของกระบอกน้ำ เพื่อไม่ให้น้ำกระฉอกออก จากนั้นก็เริ่มเดินทางต่อ

“หือ นั้นแสงอะไร” เหมยฮวามองประกายวิบวับที่ส่องแสงด้านหลังต้นไม้ใหญ่ จึงเดินเข้าไปดู

“หนอนหรือ เอ๊ะ หนอนไหมหนิ” ดวงตากลมโตเบิกตากว้าง มองหนอนไหมสีสันสวยงามต่าง ๆ ที่กำลังกัดกินใบไม้ แต่ละตัวชักใยตามสีของตัว ตามพื้นดินก็มีดักแด้อยู่จำนวนมาก

“หึหึ” ร่างเล็กหัวเราะในลำคออย่างชั่วร้าย รู้แล้วว่าจะหาเงินได้จากที่ไหน จำได้ว่าในห้องเก็บของมีเครื่องจักไว้ทอผ้าน่าจะใช้ได้อยู่

เหมยฮวาเก็บดักแด้บนพื้นและใช้มีดขุดต้นใบหม่อนอย่างระมัดระวัง แล้วนำเก็บไปในมิติ เมื่อเก็บจนหมดเขาก็เริ่มมองหาย่างอื่นต่อเดินไปได้ไปไกลจากจุดที่เจอหมอนไหม เขาก็เจอกับต้นที่คุ้นเคยจากภพก่อน และต้นอื่น ๆ อีกสองสามชนิดก็ถูกเก็บเข้ามิติไปเรียบร้อยแล้ว

วันนี้เขาได้ของมาหลายอย่าง ถึงเวลาที่จะต้องกลับได้แล้ว อยู่ในป่ามืดๆ ไม่ดีเท่าไหร่นัก ตอนแรกกะว่าวันนี้จะไปตลาดด้วย ไม่คิดว่าจะเจอเยอะขนาดนี้ เขาเลยเก็บทุกอย่างที่เจอเข้ามิติจนเพลิน ขณะเดินกลับเท้าก็สะดุดกับอะไรสักอย่าง

“โอ๊ย” เหมยฮวาล้มลงกับพื้นดิน ก่อนจะหันกลับไปมองสิ่งที่ทำให้ตนสะดุดล้ม

“นี่...มันโสมหนิ อายุน่าจะหลายร้อยปีได้ เพราะต้นใหญ่มาก”

ร่างเล็กรีบลุกขึ้นลืมความเจ็บไปชั่วขณะ เขาค่อยขุดต้นโสมออกมาอย่างเบามือ ข้างนั้นมีต้นโสมต้นอื่นอยู่ด้วย ขนาดมันใหญ่กว่าต้นแรกที่เจอเสียอีก

“นะ...นี่มันไม่ใช่อายุมากธรรมดาแล้ว นี่มันโสมอายุพันปี หมื่นปีแล้ว ต้นใหญ่ขนาดนี้”

นัยน์ตามีประกายระยิบระยับยามที่มองต้นโสมขนาดใหญ่เท่ากับสองฝ่ามือของเขารวมกัน หลังจากที่หายตื่นเต้นร่างเล็กก็รีบขุดโสมทุกต้นกลับไป คิดว่ากลับไปจะนำไปปลูกในมิติด้วย

แกรก ๆ เหมยฮวาที่จมอยู่กับการขุดโสมก็สะดุ้งเฮือกหันไป มองพุ่มไม้ที่ขยับไปมา พลางจับมีดในมือมาไว้ด้านหน้า

ง้าว~ ง้าว~

“หืม” เหมยฮวามองแมวตัวสีขาวล้วนหน้าตาน่ารัก ชายหนุ่มย่อตัวลงนั่งยอง ๆ แล้ววางมีดลงบนพื้นข้างตัว เอื้อมมือซ้ายไปด้านหน้า เจ้าแมวตัวน้อยก็เดินเข้ามาคลอเคลียที่ฝ่ามือของเขา

“อื้อ~ น่ารักจัง” ร่างเล็กเปลี่ยนมานั่งลงบนพื้น อุ้มแมวน้อยมาตั้งบนตัก ลูบหัวมันเบา ๆ ตามองมันมีสีเขียวมรกต พอสังเกตดี ๆ เขาว่ามันน่าจะไม่ใช่แมวแล้วล่ะ

แมวอะไรจะมาอยู่ในป่า น่าจะเป็นลูกเสือมากกว่า เมื่อดูจากหูและฟันเขี้ยวคู่ซี่เล็กแต่แหลมคมไว้สำหรับฉีกเนื้อ

เหมยฮวาหันมองซ้ายขวาไปมาว่ามีแม่ของลูกเสือขาวตัวนี้อยู่แถวนี้หรือไม่ เมื่อไม่เห็นก็โล่งอกแล้ววางลูกเสือน้อยลง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะกลับจวน

“กลับไปหาแม่ของเจ้าได้แล้ว ป่านนี้แม่เจ้าคงเป็นห่วง ข้าเองก็จะกลับแล้วเหมือนกัน” ชายหนุ่มเอ่ยจบก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลูกเสือขาวมองอย่างไม่เข้าใจ จะให้มันกลับไปที่ไหนได้อีก ในเมื่อมันไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว

ก่อนหน้านี้มันถูกฝูงของมันขับไล่ให้ออกจากฝูงเพราะมีสีขนต่างจากตัวอื่น แม่ของมันคายมันมาทิ้งไว้แล้ววิ่งหนีไปทิ้งให้มันอยู่กลางป่าตัวเดียว มันไม่เข้าใจว่าทำไมแค่เกิดมาตัวสีขาวถึงไม่มีเสือตัวไหนเล่นกับมันเลย ทั้งแม่ก็ไม่รักยังพามันมาทิ้งอีก เมื่อมันเจอแม่ใหม่อีกฝ่ายก็จะทิ้งมันอีก

แต่มันจะไม่ยอมให้โดนทิ้งอย่างที่ผ่านมาแน่ แม่ใหม่มีใบหน้างดงามเช่นนี้มันไม่ยอมปล่อยให้หลุดไปแน่

เหมยฮวาเดินมาสักพักก็รู้สึกเหมือนมีอะไรเดินตามหลังมา หันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นลูกเสือขาวตัวน้อยที่เจอเมื่อครู่เดินตามหลังเขามา

“ไม่ อย่าตามข้ามานะ กลับไปหาแม่ของเจ้าซะ”

เหมยฮวาเอ่ยปากไล่ แต่เจ้าเสือน้อยก็ไม่ไปทั้งยังเดินมาคลอเคลียที่เท้าแล้วเงยหน้ามองเขาอย่างอ้อนวอนราวกับบอกว่าให้พามันกลับไปด้วยนะ

อืม ในป่าก็น่ากลัว มันตัวเล็กนิดเดียวจะไปอยู่รอดจากสัตว์ดุร้ายตัวอื่นได้อย่างไร ยิ่งได้สบตากับดวงตากลมโตใสซื่อไร้เดียงสา งื้อ น่ารัก มองแบบนี้ก็ใจเหลวหมดสิ

ง้าว ~~ โอ๊ย เสียงก็น่ารักไปอีก ชายหนุ่มที่ตอนนี้หลงกับความน่ารักของลูกเสือ จนลืมไปว่าเมื่อมันโตขึ้นจะน่ากลัวกว่านี้อีกสิบเท่าและไม่ได้มีเสียงอ้อนน่ารักอย่างลูกแมวตอนนี้ แต่เป็นเสียงคำรามที่ดุดันทรงพลัง

“เจ้าจะไปกับข้าหรือ” เขาก้มหน้าถามลูกเสือขาวที่อยู่ปลายเท้า ไม่แน่ใจว่ามันจะเข้าใจที่เขาพูดหรือไม่

ง้าว ~ (ท่านแม่คนงาม ๆ พาข้าไปด้วยนะ ข้าไม่อย่าอยู่ตนเดียว)

“แล้วแม่ของเจ้าเล่า” บางทีแม่ของมันอาจจะกำลังตามหาอยู่ก็ได้ ถ้าเขาพามันกลับแล้วแม่ของมันหาไม่เจอล่ะ

ง้าว ~~ (ข้าให้ท่านเป็นแม่ของข้า ข้าจะไปอยู่กับท่าน พาข้าไปด้วยนะ)

เจ้าเสือตัวน้อยที่ส่ายหน้ามันพูดยังไงมนุษย์ตรงหน้าก็ไม่เข้าใจที่มันพูดอยู่ดี ก่อนจะแปลงร่างเป็นแมวขนฟูออดอ้อนเขาไม่หยุดเสียแล้ว ราวกลับกลัวว่าเขาจะไม่ให้มันไปด้วย เห็นอย่างนี้แล้วจะให้เขาใจร้ายได้อย่างไร คงจะมีทางเดียวแล้วแหละคือพามันกลับไปด้วย

“ก็ได้ข้าจะพาเจ้ากลับไปด้วย แต่เจ้าต้องเชื่อฟังข้านะ ห้ามดื้อ ห้ามซน” เขาว่าจบก็อุ้มลูกเสือขาวมาแนบอก

“ต่อไปนี้ข้าจะเรียกเจ้าว่าเสี่ยวหู่แล้วกัน”

ลูกเสือขาวก็ร้องหนึ่งครั้งเป็นการตอบรับ

หลังจากที่ตัดสินใจจะพาลูกเสือขาวกลับไปอยู่ด้วยเหมยฮวาก็เดินทางต่อ ขากลับเมื่อมาถึงลำธารที่เจอในตอนแรกเขาเลยถือโอกาสอาบน้ำที่นี่มันซะเลย เพราะเดินมาทั้งวัน เนื้อตัวก็เต็มไปด้วยดินแถมมีกลิ่นเหงื่อแล้วก็รู้สึกเหนียวตัวมากด้วย

“เจ้าอยู่ตรงนี้นะ อย่าไปไหน” กำชับลูกเสือขาวตัวน้อยเสร็จแล้ว เหมยฮวาก็เดินไปที่โขกหินเขาถอดเสื้อผ้าเหลือเพียงชุดบาง ๆ สีขาวด้านใน ค่อย ๆ หย่อนขาลงในน้ำ ตรงนี้ยืนมีน้ำลึกถึงหน้าอกเขารีบขัดคราบดินตามลำตัวออกเพราะเย็นมากแล้ว ถ้าไม่รีบอาบน้ำกว่าจะถึงจวนจะมืดค่ำเอาซะก่อน

จ้องมองใบหน้าตัวเองที่สะท้อนบนผิวน้ำ คราบรอยเปื้อนที่เคยติดก็พลันหลุดออกไปกับน้ำจนหมด เผยให้เห็นใบหน้าที่แท้จริง งดงามดุจเทพธิดา ผิวขาวเนียนกระจ่างใสราวกับคนที่ไม่เคยโดนแดด

ชาติก่อนหน้าตาเขาก็ธรรมดา แต่ก็ถือว่าพอไม่วัดไปวาได้ ทว่าเขาต้องทำงานตลอดเลยครองตัวเป็นโสดจนตาย ชาตินี้โชคดีที่หน้าตาดีถ้าจะกล่าวให้ถูกคือดีมาก ๆ ด้วยซ้ำ และมันคงจะดีกว่านี้ถ้าใบหน้าของเขาไม่เหมือนไม่งดงามราวกับผู้หญิง ทั้งรูปร่างก็มาเล็กอีก เพลอ ๆ อาจจะเล็กกว่าผู้หญิงบางคนด้วยซ้ำ

ไม่เหมือนธรรมดาแต่ว่าใช่เลยแหละ

แล้วแบบนี้เขาจะไปหาเมียได้ไหมเนี่ย แต่เขาคิดว่าเรื่องนั้นคงหมดหวังแล้วแหละ เพราะร่างที่เขาอยู่เป็นเกอที่ท้องได้เหมือนผู้หญิง ถึงเขาจะไม่ได้ซีเรียสว่าชอบชายหรือหญิงก็เถอะ เขาเชื่อว่าความรักไม่กำหนดว่าจะเป็นเพศใด แต่เขานึกสภาพตอนตัวเองอุ้มท้องไม่ออกเลย