ログインเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
ยามเห็นตัวเองกับเขาเปลือยเปล่าเผชิญหน้ากัน ประโยคคำพูดในหัวขาวโพลนไปหมด จนไม่อาจเอื้อนคำอวี้เหลียนโน้มร่างลงประสานกับคนบนเตียงอีกครั้ง ขบเม้มริมฝีปากแดงแผ่วเบา ก่อนจะหนักหน่วงเรียกร้องขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนกระซิบข้างหูกับนาง“เหมยน้อย ข้ารักเจ้า” จากนั้นเขาก็ก้มลงต่ำ ครอบครองความนุ่มหยุ่นตรงหน้าอีกคร
“ไม่ออก หึๆ ง้านต้องใช้ไม้แข็ง”นายกองโจวชี้มือชี้ไม้โวยวาย เจ้าตัวล้วงเข้าไปในแขนเสื้อ คว้าประทัดพวงยาวออกมาถือไว้ในมือ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าคบไฟอยู่ด้านข้างมาถือ พร้อมกับแสยะยิ้มอย่างชั่วร้าย และ...ปัง!ๆๆเสียงประทัดดังต่อเนื่องอย่างไม่มีท่าทีจะหยุด อีกทั้งตัวคนจุดก็ไม่คิดจะหยุดด้วย เห็นใกล้จะหมดก
“ขอเชิญเจ้าบ่าวเจ้าสาวดื่มสุรามงคล...” แม่สื่อมองอาการเก้อเขินนั้นอย่างเอ็นดู พลางยกถาดที่มีจอกสุราอยู่สองใบเข้ามายื่นให้ทั้งคู่ยกจอกขึ้นมาถือคนละจอก เกี่ยวแขนคล้องไว้และยกดื่มพร้อมกัน สุรารสแรงทำให้ใบหน้างดงามขึ้นสีมากกว่าเดิม ดวงตาดอกท้อพราวระยับขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เห็นแววตาและกิริยาของนาง อวี้เห
เสียงยามเอ่ยถามบุตรสาวในอ้อมกอดสั่นเครือและแหบแห้ง ต่อแต่นี้ไปบุตรสาวเขาจะไม่ใช่เด็กน้อยของบิดาอีกต่อไปแล้ว นางจะกลายเป็นชายาอ๋องที่ผู้คนต้องให้ความเคารพแทน“ลูกพร้อมแล้วเจ้าค่ะท่านพ่อ” จ้าวเหมยฮวาตอบเสียงเบาอยู่ใต้ผ้าคลุม นางรับรู้ได้ว่าอ้อมแขนของบิดากำลังสั่นน้อยๆ“ฮวาเอ๋อร์ ต่อไปเจ้าจะเป็นคนของวั




![สองพยัคฆ์ขย่มนางพญามังกร (3p) - [PWP] - [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


