로그인เฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
ค่ำคืนที่หลายคนกำลังพักผ่อนอย่างสงบ ในเรือนดอกเหมยกับมีร่างของเจ้าของเรือนเดินไปมาวุ่นวายนัก นางหยิบของสำคัญลงห่อผ้า นำจดหมายที่เขียนถึงมารดามาใส่ไว้ในอกเสื้อ คว้าตั๋วเงินมาเพื่อพกติดตัวห่อผ้าไม่ได้ใหญ่มากมาย เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ ถูกจับใส่ลงไปแทบไม่มีเหลือ ทว่าชิ้นใหญ่ไม่เอา นางมิใช่โดราเอมอน อีก
ราตรีแสนเงียบสงบ ยังคงมีผู้ที่ไม่หลับไหลอีกมากมาย เช่นเดียวกับผู้เป็นเจ้าของตำหนักฉือหนิงในยามนี้ ร่างเล็กวัยชราของไทเฮาประทับนิ่งบนเก้าอี้ตัวโปรด ภายในห้องนอนของตำหนักที่มีเพียงพระนางช่างแลดูเงียบเหงาวังเวงใจอีกฟากของโต๊ะ มีแขกผู้มาเยือนในยามวิกาลนั่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างสูงสง่าในชุดอาภรณ์สีเข้มเรือน
ต่อให้เสด็จลุงรักใคร่โปรดปรานมารดานางเพียงใด ก็ยังไม่มากไปกว่าบ้านเมืองแว่นแคว้นอยู่ดี ความยึดติดเรื่องฮองเฮาจากสกุลจ้าวของพระองค์ แม้แต่บิดานางยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงพระทัยอีกฝ่ายได้เลยถึงเวลาเหมาะสม ราชโองการประทานสมรสย่อมถูกประกาศ ในฐานะคนกลางแล้วหลังมือหน้ามือล้วนเป็นเลือดเนื้อ จริงอยู่มารดาย่อ
พระจันทร์นวลตาส่องสว่างในยามราตรี ร่างบอบบางของจ้าวเหมยฮวานั่งอาบแสงจันทร์อยู่บนหลังคาเรือนดอกเหมย เงาที่ทอดยาวนั้นปรากฏความโดดเดี่ยวอยู่ในที ไกลออกไปจนลิบตา จินม่อยังคงเฝ้าคอยระวังภัยให้นาง ผู้คุ้มกันหนุ่มยืนตัวตรงนิ่ง ดวงตาจับจ้องร่างงดงามใต้แสงจันทราพลางกวาดมองไปรอบด้านอย่างละเอียด นับจากวันที่







