เข้าสู่ระบบเฉินซานเจ้าพ่อวงการธุรกิจของจีนประสบอุบัติเหตุ ข่าวนี้ช็อกวงการเป็นอย่างมาก หลายคนหวังใช้โอกาสนี้ให้เป็นประโยชน์แก่ตัวเอง บรรดานักข่าวต่างเกาะติดเหตุการณ์ทำข่าวอย่างใกล้ชิดแต่เจ้าพ่อก็คือเจ้าพ่อ ไม่กี่วันต่อมาเขาก็กลับมาปรากฏตัวหน้าสื่ออีกครั้ง ด้วยรูปลักษณ์องอาจดุดันเหมือนไม่ใช่คนที่เคยประสบอุบัติ
ดีใจงั้นหรือ เขาจะดีใจจริงๆ หรือเสียใจกันแน่แวบแรกนางก็คิดไม่ต่างกับหมอหลวง ทว่าพอคิดถึงท่าทางอึดอัดของอีกฝ่าย ความยินดีพลันจืดจางลง เหลือเพียงอาการเศร้าสร้อยหมอจางรู้ดีว่าคนท้องอารมณ์แปรปรวน เขาเห็นนางมีสีหน้าขรึมลงท่าทางเป็นกังวลจึงเอ่ยปลอบ“ฮูหยินไม่ต้องกังวล ท่านพักผ่อนก่อน เดี๋ยวข้าจะไปแจ้งสา
สุดเขตแคว้นต้าเหลียวขึ้นมาทางเหนือเป็นพื้นที่ของความหนาวเย็น อากาศของที่นี่จะเย็นตลอดปี หิมะที่โปรยปรายวันแล้ววันเล่าทับถมกันจนเกิดทัศนียภาพอันงดงามเพราะเหตุการณ์เปลี่ยนรัชสมัยของต้าเหลียวในครั้งก่อน ทำให้ผู้คนเริ่มลืมตาอ้าปากได้ อีกทั้งฝนฟ้าที่ควรตกก็ตกต้องตามฤดูกาล ราษฎรจึงเชื่อว่าฮ่องเต้หลี่เฟิ่
“โอ้โห ต้าสือ เจ้าไปเอาสินค้าดีๆ แบบนี้มาจากไหนกัน” ชายรูปร่างผอมสูงอีกคนร้องทักบุรุษนามต้าสือเพียงแสยะยิ้มตอบ “เอาละ เด็กน้อยเจ้าจงรอเงียบๆ ที่นี่เถอะ ประเดี๋ยวท่านอาจะพาเจ้าไปหาครอบครัวใหม่เอง”กล่าวคำยังไม่ทันจบ ร่างป้อมก็วิ่งเข้าไปใกล้ตะเกียงไฟ ยื่นบางสิ่งในมือไปจ่อเปลวไฟ ก่อนร่างป้อมจะโยนมันออ
อวี้เหลียนมีสีหน้าบอกไม่ถูก เขาพลันนึกถึงเหตุการณ์ตอนเช้าขึ้นมา“นะเจ้าคะท่านพ่อ ช่วยขอร้องท่านแม่ให้โยวโยวกับหยาหยาหน่อยนะเจ้าคะ”ซาลาเปาน้อยหน้ากลมตัวป้อมของอวี้เหลียนกำลังยึดแขนเขาคนละข้าง มือก็เขย่าแขนผู้เป็นพ่อไม่หยุด ปากก็เอ่ยขอด้วยถ้อยคำออดอ้อน ดวงตาสุกสกาวมองพุ่งมาที่บิดาอย่างมีความหวังเห็น
“เจ้ายังกล้าเอ่ยอีกหรือ...” อวี้เหลียนเหล่มอง “รีบร้อนมาเพราะคิดถึงข้ากับแม่เจ้า หรือว่าก่อเรื่องไว้เลยรีบหลบมา”สิ้นคำพูดรู้เท่าทัน เด็กชายร่างป้อมผู้ติดตามมาพลันสะดุ้งเฮือก จิ้งอ๋องตรงหน้าเขาเฉียบแหลมดั่งที่บิดาเคยบอกไว้จริงด้วย บิดาเคยย้ำนักย้ำหนาว่าเป็นศัตรูกับใครก็ได้ แต่อย่าคิดเป็นศัตรูกับจิ้ง
เฉินเหลาฟงคิดอย่างคับแค้นใจ ไอ้ท่านแม่ทัพบ้านี่ ท่านจะไปรับรู้ได้ยังไงว่ามีกับดงกับดักอะไรนั่น ในเมื่อท่านเล่นระเบิดพลังปราณถากถางเส้นทางมาตลอดแนวหัวหน้าโจรหน้าซีดเผือด แสดงว่าเสียงตูมเมื่อครู่ต้องเป็นไอ้หมอนี่ที่ทำแน่ๆ หัวหน้าโจรจึงส่งสัญญาณบอกให้พรรคพวกสู้ตายทันทีพลั่ก!จ้าวหมิงหลงที่ปล่อยมือจาก
“เฮ้ยๆ พวกเจ้าดูนั่นสิ ท่านแม่ทัพกับท่านนายกองพากันไปไหนนั่น”เสียงเหล่าทหารที่ยืนเฝ้ายามร้องบอกกัน ก่อนจะหันไปมองรองแม่ทัพที่ก้าวออกมาจากกระโจมเพื่อรอรับคำสั่งต่อไป รองแม่ทัพก็ใช่ว่าจะรู้สิ่งใด เพราะเขาเองก็แปลกใจว่าทั้งคู่คิดจะทำอะไรกันแน่ ในเมื่อนายกองเป็นคนปรึกษากับเขาเองแท้ๆ ว่าการจะเข้าบุกรังโ
เช้าวันนี้จ้าวหมิงหลงตื่นมาด้วยอารมณ์โศกเศร้า เมื่อคืนเขาฝันแปลกประหลาดมาก ความฝันนั้นทำให้แม่ทัพไร้พ่ายผู้ไม่เคยเกรงกลัวอันใด บังเกิดความหวั่นใจมากมาย“เฉินเหลาฟง ข้าต้องการให้ยกกองทัพกลับเมืองหลวงเดี๋ยวนี้”แม่ทัพเอ่ยปากบอกนายกองคนสนิท พร้อมกับทำสีหน้าร้อนรน นายกองเฉินเหลาฟงที่นั่งรอประชุมตอนเช้า
ผู้เฒ่าฟ่งเหวินโยนร่างเล็กขึ้นลงเบาๆ แสดงความยินดี พร้อมกับส่งเสียงหัวเราะร่วนเพราะถูกอกถูกใจ หลานศิษย์ตัวน้อยช่างประจบนัก หากสังเกตเห็นอาการนิ่วหน้าของเด็กหญิง เขาจึงค่อยหยุดมือหันมาถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย“ฮวาเอ๋อร์ของตา เจ้าบาดเจ็บตรงไหนหรือลูก”จ้าวเหมยฮวากัดฟันยกนิ้วชี้ไปที่ไหล่ด้านขวา ใบหน้าเล็ก







