บทที่ 11

“เจ้าหนีมาเพราะคิดว่าตัวเองไม่คู่ควรที่จะอยู่กับข้าใช่หรือไม่”

คำถามตรงประเด็นของหญิงสาวทำเอาเจี่ยนอิงชะงัก ไม่ใช่แค่เขาที่รู้จักนางดีเท่านั้น แต่จูเสวี่ยหลินเองก็รู้เท่าทันความคิดของเขาเช่นกัน “ใช่”

“เจ้าดูแลข้าเพียงเพราะรับปากบิดาของข้าใช่หรือไม่”

 คำถามนี้ของเจี่ยนอิงทำให้จูเสวี่ยหลินต้องเป็นฝ่ายสูดลมหายใจเข้าออกด้วยความเดือดดาลบ้าง ทว่าเมื่อคิดดูอย่างถี่ถ้วนนางกลับสงบใจลงได้

เขาไม่ผิดที่คิดเช่นนั้น เพราะตอนแรกที่นางออกตามหาเขานางคิดเช่นนั้นจริงๆ แต่ไม่รู้ว่ามันเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อใดที่ความคิดนั้นค่อยเปลี่ยนไป จนไม่เหลืออยู่ในหัวของนางแม้แต่น้อย

“มันเคยเป็นหนึ่งในเหตุผล ใช่” จูเสวี่ยหลินยอมรับออกมา

เจี่ยนอิงเพียงแค่ยิ้มจางๆ ทว่ามันกลับฉายแววเศร้าโศกขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด

“เจ้าโกรธข้าหรือไม่ที่ปิดบังอดีตของเจ้า” นางอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น เมื่อมองเห็นรอยยิ้มที่มีร่องรอยของความโศกเศร้าบางอย่างแฝงอยู่

“ไม่ เพราะข้าเองก็อยากจะลืมมันเหลือเกิน อยากจะกลับไปเป็นคนเดิมที่คอยวิ่งตามเจ้าไปทุกที่”

น้ำเสียงสั่นสะท้านของเขา ทำให้จูเสวี่ยหลินสะท้อนใจ หญิงสาววางจอกสุราลง ดวงตาของนางแดงก่ำไม่รู้ว่าเป็นเพราะสุราหรือว่านางกำลังอยากจะร้องไห้จริงๆ ทั้งที่ก่อนหน้านี้นางไม่ใช่สตรีที่เอะอะก็บีบน้ำตาง่ายๆ “อิง...เจ้าชอบข้าหรือไม่”

จบคำถามของจูเสวี่ยหลิน ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ ใบหน้าจริงจังของหญิงสาวตรงหน้า ทำให้เจี่ยนอิงมั่นใจว่านางไม่ได้ล้อเล่นแม้แต่น้อย

จริงอยู่เขารู้จักนิสัยตรงไปตรงมาของนางเป็นอย่างดี แต่เรื่องเช่นนี้นางกลับกล้าเอ่ยถามออกมาหน้าตาเฉย คล้ายเป็นเรื่องธรรมดา ขนาดเขาที่เป็นบุรุษก็เกือบจะตั้งรับไม่ทัน

“ข้าชอบเจ้านะ” ไม่รอคำตอบจูเสวี่ยหลินเอ่ยต่อทันที

เจี่ยนอิงที่เป็นบุรุษกลับใบหน้าแดงก่ำ แต่ไม่ใช่เพราะฤทธิ์สุราแน่นอน ตลอดมาเขาไม่เคยใส่ใจ และไม่เคยให้ความสำคัญกับการหาความสำราญให้กับตัวเองเช่นบุรุษอื่นๆ แต่ตลอดสองปีที่เขาได้ใกล้ชิดสนิทสนม และยึดเหนี่ยวจูเสวี่ยหลินไว้เป็นคนสำคัญ ติดตามนาง คอยอยู่เคียงข้าง ดูแล ทำทุกอย่างเพื่อให้นางหัวเราะและเบิกบาน ทุกอย่างนั้นหลอมรวมให้เขาคิดเสมอว่าความสุขของนางคือทุกสิ่งทุกอย่างของเขา

แต่ในวันที่ความทรงจำของเขากลับคืนมา เขากลับพบว่าเรื่องราวทุกอย่างมันซับซ้อนกว่าที่คิด นางให้เขาอยู่เคียงข้าง อนุญาตให้เขาติดตาม เพียงเพราะกังวลว่าเขาอาจจะกลับไปแก้แค้น นางกลัวว่าเขาอาจจะกลับไปทำร้ายพี่สาวร่วมสาบานของนาง เพื่อแก้แค้นให้มารดา

จริงอยู่เขาไม่เคยได้ยินนางพูดออกมาสักครั้ง แต่ในยามที่นางเห็นเขาพลั้งเผลอใช้วรยุทธ์ออกมา ดวงตาของนางที่มองมายังเขามันมักจะมีความเคลือบแคลง หวาดระแวง สงสัย

ตอนแรกเขาไม่รู้ว่าทำไม ทว่าตอนที่ความทรงจำกลับมาเขาก็เข้าใจ เป็นเพราะเขาเป็นปีศาจร้ายที่เคยฆ่าคน เป็นศัตรูที่เคยคิดจะทำร้ายนางและคนที่นางรัก เป็นบุตรชายของสหายที่นางรับปากว่าจะดูแล

สำหรับนางเขา...เป็นเพียงภาระที่นางต้องแบกรับ

“เจ้าจะเอาแต่นิ่งเงียบหรือ” สุราในจอกของจูเสวี่ยหลินพร่องไปอีกแล้ว และนางก็ยื่นมือมาไขว่คว้าไหสุราจากเขาทว่าเขาไม่ยอม

“หากจะเดิมพันจนจบ ก็ไม่สมควรเมามายจนล้มพับไปเสียก่อนจริงหรือไม่” เจี่ยนอิงถอนหายใจออกมาในที่สุด ในใจก็ได้แต่คิดว่าทำเช่นที่นางเอ่ยก็ดีเหมือนกัน บุญคุณความแค้นทั้งหมดให้มันจบสิ้นกันในวันนี้ หลังจากนั้นไม่ว่าเขาหรือนางต่างไม่ติดค้างต่อกัน

และนั่นก็หมายถึงเขาจะทำอะไรต่อจากนี้ก็ได้ ในเมื่อเขาไม่ติดค้างนางแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ เขาจะลักพาตัวนางไปกับเขา บังคับให้นางยินยอมอยู่กับเขา ไม่กลับไปหุบเขามังกรหลับอะไรนั่นก็ได้

...นางจะมีเพียงเขาคนเดียว จะมีเพียงเจี่ยนอิงผู้นี้เท่านั้นที่เป็นคนสำคัญ!!!

เจี่ยนอิงวางจอกสุราลงบนโต๊ะ ดวงตาคมจ้องมองสบตากับหญิงสาวตรงหน้าโดยไม่พยายามปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป  “ข้า...”

เสียงฝีเท้าของกลุ่มนับยี่สิบคนที่ตีวงล้อมโดยรอบ ทำให้เจี่ยนอิงชะงัก คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อโดนขัดจังหวะ

ใบหน้าเคร่งขรึมของเขามองไปยังหน้าต่างของห้องด้วยแววครุ่นคิด ทั้งสองสานสบสานตากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวจะพยักหน้าให้สัญญาณเพื่อให้เขาออกไปดู โดยที่ทั้งสองแม้แต่จะพูดออกมาเป็นถ้อยคำ

ช่วงเวลาที่ท่องเที่ยวไปทั่ว นางเข้าใจดีว่าหากรักที่จะเดินทางในยุทธภพ บางครั้งอาจพานพบกับเหล่าจอมยุทธ์ผู้เป็นยอดฝีมือ บางครั้งแม้ไม่อยากมีเรื่องแต่ก็จำเป็นต้องประมือ บางครั้งก็ตกเป็นสักขีพยานของการประมือโดยไม่อาจหลีกเลี่ยง

เจี่ยนอิงส่งสัญญาณมือให้จูเสวี่ยหลินรอเขาอยู่ภายในห้อง ซึ่งเขาแทบจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่นางยอมพยักหน้าแต่โดยดี เนื่องจากปกติแล้วด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้ว หญิงสาวไม่มีทางยอมพลาดเรื่องเช่นนี้เป็นอันขาด และท้ายที่สุดแล้วเจี่ยนอิงก็ต้องยอมแพ้ให้นางติดตามออกไปดูจนได้

ทว่าสถานการณ์ของหญิงสาวตอนนี้ต่างออกไป ฐานะของนางในยุทธภพทำให้ทั้งคู่ไม่อาจประมาท เนื่องจากไม่รู้ว่าคนที่อยู่ด้านนอกกำลังค้นหาหรือต้องการสิ่งใด แต่ดูจากจำนวนคนและเสียงฝีเท้าที่แผ่วเบาของคนที่อยู่ด้านนอกโรงเตี๊ยม เจี่ยนอิงแทบจะมั่นใจได้เลยว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นยอดฝีมือที่ไม่อาจประมาท

เงาร่างสูงคล่องแคล่วกระโดดออกมาจากหน้าต่างเงียบๆ โดยที่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็น เขาวิ่งแทรกตัวไปกับความมืดได้อย่างกลมกลืนโดยใช้ความเร็วและวิชาตัวเบา เงาร่างที่แฝงกายเข้ากับหลังคาชั้นสอง ลอยตัวข้ามไปยังหลังคาของบ้านอีกหลังซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ก่อนที่โรงเตี๊ยมแห่งนั้นจะถูกกลุ่มคนผู้มาใหม่ตีวงล้อมรอบโรงเตี๊ยมเอาไว้

เมื่อกลุ่มคนเหล่านั้นล้อมโรงเตี๊ยมเอาไว้ได้แล้ว ร่างสูงสง่าของบุรุษในชุดสีขาวสะอาดตาก็ปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาที่ให้ความรู้สึกคุ้นตา ทำให้ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่น ในใจก็พยายามนึกว่าเขาเคยพบอีกฝ่ายที่ไหน

ทันทีที่บุรุษคนดังกล่าวปรากฏตัวขึ้น กลุ่มคนที่เข้าล้อมโรงเตี๊ยมก็ทำความเคารพอย่างพร้อมเพรียง  ...คนผู้นี้คือหัวหน้าของกลุ่มคนเหล่านั้น