Partager

บทที่ 9

last update Date de publication: 2026-01-06 07:29:39

“จอมยุทธ์ทั้งหลาย พวกท่านประสงค์สิ่งใดหรือ” เจี่ยนอิงเอ่ยถามออกไปอย่างใจเย็น หนึ่งในผู้ที่ยืนมองอยู่ก้าวออกมา เขาเป็นบุรุษอายุราวยี่สิบปลายๆ ดูจากที่เขาก้าวออกมาด้านหน้าอย่างมั่นใจ โดยไม่มีเสียงคัดค้านจากเหล่าคนที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง ทำให้เจี่ยนอิงเดาว่าคนผู้นี้เป็นหัวหน้ากลุ่ม

“จอมยุทธ์ท่านนี้ เราไม่ได้มีกิจอันใดต่อท่าน แต่เป็นจอมยุทธ์หญิงท่านนั้น หากข้าเดาไม่ผิดนางก็คือเหมันต์ไร้ใจแห่งทิศประจิมถูกต้องหรือไม่”

 “เอ่อ...” จูเสวี่ยหลินกำลังจะอ้าปากพูด แต่เจี่ยนอิงก็หันกลับมาหยุดนางเอาไว้ด้วยสายตาคมกริบ

สิ่งที่เจี่ยนอิงกังวลที่สุดคือ เรื่องราวในยุทธภพไม่ใช่เรื่องที่จูเสวี่ยหลินจะเข้าใจ เขาไม่รู้ว่านางทำเช่นไรจึงสามารถเอาชนะจอมดาบไป๋ซูมาได้ในสองกระบวนท่า ทั้งๆ ที่นางไร้มีเพียงวรยุทธ์แมวสามขาที่เขาเป็นคนสอน

ใช่...เจี่ยนอิงได้ยินเรื่องราวที่ผู้คนต่างก็ร่ำลือกัน นามของนางมารประจิม ไม่ได้ทำให้เขาตระหนกไปกว่าเหมันต์ไร้ใจที่ทำให้เขารู้ทันทีว่าคนผู้นั้นก็คือสตรีที่ยืนอยู่ด้านหลังเขาอย่างไม่ต้องสงสัย

“นางไม่ใช่คนที่พวกท่านตามหา และเรากำลังจะกลับแล้ว” เจี่ยนอิงตัดบทดื้อๆ ก่อนจะรั้งจูเสวี่ยหลินเข้าหาตัวแล้วใช้วิชาตัวเบาพานางออกมาจาก

...ไม่เอ่ยกระทั่งคำลา

ณ โรงเตี๊ยมซึ่งเป็นที่พักของจูเสวี่ยหลิน ภายในห้องพักที่เป็นของหญิงสาวกลับมีร่างสูงใหญ่ของเจี่ยนอิงเพิ่มเข้ามา และตอนนี้เขาก็กำลังถูกบรรยากาศตึงเครียดของนางกดดันจนแทบไม่กล้าขยับตัว

“รู้ว่าข้าอยู่ที่ไหนโดยที่ยังไม่ได้เอ่ยถาม รู้ว่าอยู่ห้องไหน ทั้งยังรู้อีกว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าในช่วงที่ข้าตามเจ้ามาอย่างนั้นหรือ”

จูเสวี่ยหลินหรี่ตามองเขาอย่างคาดคั้น นางชักไม่แน่ใจเสียแล้วว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาระหว่างนางกับเขา ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายไล่ล่าและใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายถูกติดตาม

“ข้าตั้งใจหยุดรอเจ้าที่นี่ และข้าก็เห็นเจ้าตั้งแต่วันแรกที่เจ้าเข้าพักที่โรงเตี๊ยมแห่งนี้” เจี่ยนอิงยอมรับออกมา “ข้าหวังว่าเจ้าจะจากไป หากในที่สุดแล้วเจ้าไม่พบข้าที่นี่ ดังนั้น...”

จูเสวี่ยหลินสูดลมหายใจเข้าคล้ายเพื่อระงับโทสะที่ยิ่งมายิ่งรุนแรงกว่าเดิม นางกำลังโกรธ โมโห และกลายเป็นเดือดดาลอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนแต่ไม่ใช่เพราะเขา นางโมโหตัวเองที่ปล่อยให้ตัวเองกลายเป็นฝ่ายถูกติดตาม

นี่มันหมายความว่านางสอนเขาดีเกินไป หรือว่าเขาเรียนรู้ได้รวดเร็วเกินไปกันแน่ เจี่ยนอิงจึงสามารถกลบซ่อนร่องรอย และปิดบังตัวตนจากนางได้อย่างแนบเนียน กระทั่งผู้ที่เป็นคนสอนเขาเองหาเขาไม่พบ และไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าตัวเองกำลังถูกเฝ้ามองอยู่

“ข้า...”

“ตอนนี้ข้ายังไม่มีอารมณ์ฟัง ข้าหิวข้าว”

“เช่นนั้นข้าจะให้เสี่ยวเอ้อยกอาหารเข้ามาในห้อง”

“ไม่ต้อง ข้าจะไปนั่งกินข้างล่าง”

“อย่าเลย เจ้ากำลังอารมณ์ไม่ดี” เจี่ยนอิงเอ่ยอย่างรู้เท่าทัน เขายังไม่อยากให้คนทั้งโรงเตี๊ยมต้องแตกตื่นกับอารมณ์เดือดดาลของนาง

ที่สำคัญเขาไม่ต้องการให้นางกลายเป็นจุดสนใจของชาวยุทธ์ในยามนี้ เพราะหากมีคนล่วงรู้ว่านางคือผู้ที่เอาชนะไป๋ซู นางอาจจะถูกหมายหัวจากชาวยุทธ์

บรรยากาศระหว่างจูเสวี่ยหลินและเจี่ยนอิงเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง หากเป็นเมื่อก่อนท่ามกลางมื้ออาหารเช่นนี้เขาและนางจะสรรค์หาเรื่องต่างๆ มาพูดคุยกัน ซึ่งส่วนใหญ่แล้วจูเสวี่ยหลินจะเป็นคนเล่าเรื่องราวในโลกของนางให้เขารับรู้ โดยเฉพาะเรื่องอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ ที่นางมี และพวกมันใช้งานอย่างไร มีอานุภาพทำลายล้างมหาศาลขนาดไหน

ทว่าในยามนี้คนที่มักจะพูดไม่หยุด กลับเอาแต่นั่งกินเงียบๆ ทำให้เจี่ยนอิงที่กำลังสับสนเองก็พลอยไม่พูดจาตามไปด้วย

เขาไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมจึงกลับมาอยู่ข้างกายหญิงสาวอีกแล้ว ทั้งที่พยายามบอกกับตัวเองให้อยู่ให้ห่างๆ จากนางเอาไว้ เหมือนกับว่าในใจลึกๆ ของเขาทั้งต้องการอยู่ให้ห่างจากนาง และต้องการอยู่กับนางเช่นในอดีตไปพร้อมๆ กัน แต่กลับไม่กล้ายอมรับกับตัวเองออกมา

เมื่อยามที่เห็นจูเสวี่ยหลินเดินทางมาถึง และเข้าพักยังโรงเตี๊ยมที่ทั้งสองเคยอยู่มาก่อน ในใจของเขาลิงโลดจนแทบจะกระโดดออกมาจากที่ซ่อนแล้วกล่าวต้อนรับนางว่า ‘ท่านมาแล้วหรือ’ อย่างที่เขาเคยทำ

แต่เสียงหนึ่งก็ย้ำเตือนให้เขารู้ว่าวันนี้ไม่เหมือนเช่นในวันวานอีกแล้ว

เมื่อเจี่ยนอิงมองไปยังกับข้าวมากมายที่เขาสั่งให้นำมาส่ง ก็พบว่าแทบทุกอย่างบนโต๊ะคือของที่จูเสวี่ยหลินชอบกินทั้งสิ้น แต่มีอยู่จานหนึ่งที่เจี่ยนอิงนั่งมองมันตั้งแต่ทั้งสองนั่งลง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 150 จบ

    นามของข้าคือ ‘อู๋อิงสง’ข้าเป็นบิดาของอู๋ฉงเหยา บุตรสาวที่เพิ่งจะหนีออกจากบ้านไปผู้นั้นนับตั้งแต่ในอดีตชีวิตของข้า และสหายซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นครอบครัวต้องผ่านอะไรมามาก กว่าที่พวกเราทั้งหมดจะได้มีชีวิตที่สงบสุขในหุบเขามังกรหลับเช่นทุกวันนี้ข้าคิดถึงค่ำคืนหนึ่งที่เหยาเอ๋อร์นอนซมเพราะเผลอทำมีดบาดตัวเอง นางเป็นคนที่หากมีแผลขึ้นมา เลือดของนางก็จะหยุดไหลช้ามาก หลายปีก่อนหน้านั้น เราทุกคนพยายามดูแลนางเป็นอย่างดี ทำให้ไม่ค่อยเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ครั้งนั้นจึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ที่นางเสียเลือดไปมากข้าถูกน้องเล็กไล่กลับกระท่อม ก่อนนางจะรับปากว่าจะเป็นผู้ที่ดูแลเหยาเอ๋อร์ด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนข้าวางใจในตัวน้องสาวผู้นี้มากกว่าผู้ใด หากว่าเหยาเอ๋อร์เจ็บป่วยหรือได้รับบาดเจ็บในคืนนั้นข้าหลับลงอย่างยากเย็นและฝันประหลาดมาก ข้าฝันว่าบุตรสาวของข้าอุ้มกระต่ายบาดเจ็บกลับบ้าน นางเฝ้าฟูมฟักดูแลและรักษาบาดแผลกระต่ายตัวนั้นเป็นอย่างดี กระทั่งกระต่ายตัวนั้นหายดีนางจึงเลี้ยงเอาไว้ แต่อยู่มาวันหนึ่งกระต่ายตัวนั้นกลับหนีหายไป นางเสียใจมากเฝ้าตามหากระต่ายตัวนั้นอยู่นานจนไม่ยอมกินไม่ยอมนอนข้าไม่อ

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 149

    “เจ้าไม่สบายต้องนอนพัก”“ข้านอนมาทั้งวันแล้วเบื่อจะแย่ นะ...ท่านอยู่เป็นเพื่อนข้าอีกหน่อย”“เช่นนั้นเพียงครู่เดียวนะ”ข้าพยักหน้าด้วยความดีใจที่เขายอมอยู่เป็นเพื่อน ทั้งยังเอื้อมมือออกไปกุมมือเขาเอาไว้ เพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจมือของเขาหยาบกร้านเล็กน้อยเหมือนมือท่านพ่อ เนื่องจากพวกเขาทั้งสองต่างก็เป็นผู้ที่ฝึกยุทธ์และจับอาวุธ ทว่าไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ว่าแม้ทั้งสองจะมีความอบอุ่นเหมือนๆ กัน แต่ในความอบอุ่นนั้น ก็ยังมีความแตกต่างที่ข้าไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้“ท่านเล่านิทานให้ข้าฟังได้หรือไม่”“เจ้าอยากฟังเรื่องอะไรเล่า”“เรื่องของท่าน”“เรื่องของข้าหรือ...อืม เอาเป็นข้าจะเล่าเรื่องของบุรุษผู้โดดเดี่ยวให้เจ้าฟังแทนดีหรือไม่ แต่มีข้อแม้ว่าเจ้าต้องหลับตาลงตอนที่ข้าเล่านะ”“ได้” ข้ารับปากและหลับตาลงทันที แต่มือของข้ายังคงยึดมือของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“กาลครั้งหนึ่งมีเด็กชายที่เกิดมาจากห้องทดลอง ไม่ใช่เด็กที่มารดาคลอดออกมาเช่นเด็กทั่วไป และเพราะเช่นนั้นเขาจึงมีดวงตาที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งนั่นทำให้เขากลายเป็นตัวประหลาด ไม่อาจเผชิญหน้ากับผู้คนโดยตรง เนื่องจากคนเหล่านั้นต่างก็กล่าวหาว่าเขา

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 148

    ข้าควรทำเช่นไรดี ปล่อยมือฉงเหยาไปเช่นที่ข้าเลือกทำในอดีต หรือข้าควรทำตามใจปรารถนาด้วยการรั้งนางเอาไว้ข้างกาย...“หากเจ้าอยากไปป่าไผ่กับข้า ข้าจะส่งข่าวไปยังหุบเขามังกรหลับ ไม่เช่นนั้นบิดามารดาเจ้า และบรรดาท่านลุงท่านน้าทั้งหลายจะเป็นกังวลเอาได้”“ได้ ข้าจะเขียนจดหมายด้วยตัวเอง”นางยิ้มร่าก่อนจะผละออกไปจากห้อง ชั่วขณะที่นางดึงตัวออกห่างจากข้า ข้าพลันรู้สึกว่างเปล่าจนแทบจะห้ามตัวเองไม่ให้เอื้อมมือไปดึงนางกลับมาไม่ได้ข้าถามตัวเองซ้ำๆ หากวันหนึ่งบิดามารดาของนางยื่นคำขาดให้ข้าปล่อยมือจากนาง ข้าจะทำเช่นไรดี ...เสียงหนึ่งตอบกลับมาทันที ทั้งยังเป็นคำตอบที่น่ากลัวเหลือเกินคำตอบที่ว่า...ข้าคงจะพานางหนีไปให้ไกลแล้วไม่กลับมาอีกข้าหวังเหลือเกินว่าข้าคงไม่ต้องทำเช่นนั้น เพราะสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ คือพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้อาวุโสทุกคนที่หุบเขามังกรหลับยอมรับตัวข้าไม่ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใด ขอเพียงในที่สุดแล้วข้าไม่ต้องสูญเสียทั้งครอบครัว และสตรีเดียวที่ข้ารักและหวงแหน ข้า...เจี่ยนอวิ๋นพร้อมจะทำโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจที่จะเขียนจดหมาย และแนบไปพร้อมกับจดห

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 147

    ใบหน้าบึ้งตึงของนาง ไม่อาจทำอะไรข้าได้ เนื่องจากข้านั้นดีใจยิ่งนักที่อย่างน้อยนางยังมีน้ำใจนำเสื้อผ้ามาให้ข้าเปลี่ยน เห็นชัดว่านางไม่ได้โกรธข้ามากมายอย่างที่ข้าคิดข้าส่งยิ้มให้นางและเดินหลบไปอีกด้านเมื่อนางก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะปิดประตูตามหลังทันทีที่นางก้าวเข้าห้อง ในใจวางแผนว่าหากพูดคุยกับนางไม่เข้าใจ ข้าจะไม่ปล่อยนางออกไปจากห้องโดยเด็ดขาด“เหยาเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงกล้าหนีออกมาจากหุบเพียงลำพัง รู้หรือไม่ว่ามันอันตรายเพียงใด หากเจ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมาแล้วไม่มีผู้ใดคอยช่วยจะว่าอย่างไร”“เอ๋ หนีออกมาจากหุบเขาเพียงลำพัง ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน ข้ามากับพี่ซูแล้วก็พี่ชื่อ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าลำบากแม้แต่น้อย”“พวกเขา...ไม่ใช่ว่าพวกเขาสะกดรอยตามเจ้ามาหรือ”“พวกเขามากับข้า บอกว่าจะพาข้าออกมาท่องเที่ยว”ฉงเหยาเอ่ยตอบข้าด้วยใบหน้างงงัน ในยามนั้นข้าจึงรู้ว่าข้ากำลังถูกหลอก เด็กหนุ่มทั้งสี่คนโกหกข้า พวกเขาหลอกข้าว่าฉงเหยาหนีออกมาจากหุบเขา ทั้งที่พวกเขาเองใช้นางเป็นข้ออ้างในการหนีออกมาจากหุบเขาหากจะดูจากระยะทางและช่วงเวลาแล้ว นั่นแสดงว่าในขณะที่หม่าเยว่ชื่อและสือหยางซู พาฉงเหยาหนีออกมาจากห

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 146

    หลังจากทนตกเป็นเป้าสายตาอยู่หน้าร้านขนมตระกูลอิ่นสักพัก ข้าก็ได้รับเพียงคำตอบให้เดินเข้าไปด้านใน เนื่องจากผู้คนที่เข้ามาซื้อขนมอยู่กันเต็มร้าน ดังนั้นเด็กรับใช้คนแล้วคนเล่าจึงนึกว่าข้ามาที่ตระกูลอิ่น เพื่อติดต่อกับเจ้าบ้านข้าเห็นความวุ่นวายที่ผู้คนเริ่มหันมามองข้าและซุบซิบขึ้น จึงได้แต่รีบเดินเข้าไปด้านในด้วยตัวเอง สายตาก็มองกวาดไปเพื่อมองหาร่างที่คุ้นตาสามปีแล้วนางจะเปลี่ยนไปเพียงใดหนอ ข้าได้แต่คิดเช่นนี้ในใจ กระทั่งสายตาของข้าสานสบเข้ากับดวงตาคู่งามดวงตาคู่นั้นดึงดูดข้าเอาไว้จนข้าไม่อาจละสายตาไปได้ หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของดวงตาจ้องมองข้าเขม็ง ก่อนที่นางจะก้าวเดินเข้ามาหาข้าช้าๆข้ามั่นใจในทันทีว่านี่คือเหยาเอ๋อร์ของข้าจึงยื่นมืออกไปหานาง ทั้งยังส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน ทว่าทุกอย่างกลับไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคาดการณ์เอาไว้ ฉงเหยาเดินผ่านข้าไปเฉยๆ ราวกับข้าไม่มีตัวตน นางไม่แม้แต่จะมองข้าทั้งที่ข้ามั่นใจว่านางจดจำข้าได้อย่างแน่นอน“เหยาเอ๋อร์”“คุณชายท่านนี้ได้โปรดระวังกิริยาด้วย”นางปรายตามองยังมือของข้าที่รั้งต้นแขนของนางเอาไว้ให้หยุดเดิน ข้าปล่อยแต่ก็ไม่อาจยอมให้นางเดินจากไป ข้ายืนขว

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 145

    ข้าไม่อาจเอ่ยถ้อยคำที่ใจหวาดหวั่นออกมา ในใจลนลานจนไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหน กระทั่งเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังมองการกระทำของข้า ซึ่งไม่อยู่กับร่องกับรอยด้วยความงงงันข้าเดินเข้าออกกระท่อมหินหลายครั้ง เดินหาบางอย่างที่ข้าจำเป็นต้องใช้ในการเดินทาง ทว่าจนแล้วจนรอดข้ากลับเดินออกมามือเปล่าเนื่องจากไม่รู้ว่าต้องนำสิ่งใดติดตัวไปบ้างที่สำคัญไปกว่านั้น ข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มออกตามหานางจากที่ใด“ท่านน้าท่านจะไปไหน”“ออกไปตามหาเหยาเอ๋อร์”“แต่ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง ท่านอา ทุกคนให้ข้ามาหาท่านที่นี่ เพราะสงสัยว่านางจะมาหาท่าน”“หาข้า” ข้าเลิกคิ้วและเสียงสูงขึ้นด้วยความประหลาดใจ“ใช่ นางทิ้งจดหมายไว้บอกว่าคนเดียวที่นางจะแต่งให้คือท่าน ดังนั้นนางจะหนีตามท่านไปหากท่านลุงอิงสงไม่เห็นด้วย ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อดักพบนาง” เหยียนหย่งหลุนอธิบาย ทั้งยังมองข้าด้วยสายตาชอบกล“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม”“ท่านเองก็จะแต่งนางเป็นฮูหยินใช่หรือไม่”“เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”“เพราะหากท่านไม่แต่งนางเป็นฮูหยิน ข้าจะจับท่านมัดแล้วโยนเข้าห้องเหยาเอ๋อร์ ให้นางปล้ำท่านเสียเลย สองปีที่ท่านจากมารู้หรือไม่ว่านางมีสภาพเช่นไร ท

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 72

    “ข้าไว้ใจเจ้า แต่ไม่ไว้ใจตัวข้าเอง รู้ทั้งรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เกาซือซือต้องการให้เกิดขึ้น แต่ข้ากลับยังไม่อาจควบคุมความรู้สึกของตัวเอง” จูเสวี่ยหลินเอ่ยขึ้นระหว่างทางที่ทั้งสองคนเดินกลับไปยังกระท่อมที่พัก“ข้าไม่อยากบอกเจ้าแบบนี้ แต่ข้าดีใจที่เจ้าเป็นแบบนี้ เพราะมันหมายความว่าเจ้ากำลัง...หึงหวง”

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-25
  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 70

    ทั้งที่นางอยากให้เขาเป็นคนอ่อนโยนกว่าที่เขาเป็น แต่ทำไมตอนนี้นางกลับอยากให้เขาเย็นชากับผู้อื่นดังเดิม เพื่อที่นางจะได้เก็บความอ่อนโยนของเขาเอาไว้เพียงผู้เดียว!!ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมา ท่ามกลางความมืดยามค่ำคืน สายลมพลิ้วไหวพัดพาดอกหญ้าในทุ่งกว้างให้โอนเอนส่งเสียวหวีดหวิวแผ่วเบา กลางทุ่งหญ้าบน

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-25
  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 63

    เหตุการณ์ระทึกขวัญที่เพิ่งผ่านไป ทำให้ทุกคนในขบวนเดินทางต่างก็เพิ่มความระมัดระวัง ในยามนี้เฉิงเค่อโหยวถึงกับไม่กล้ากลับขึ้นไปรถม้าอีก เขายอมขี่ม้าตากหมอกอันหนาวเย็น ดีกว่าการนั่งรถม้าที่อาจจะร่วงลงไปจากขอบผาเช่นกันกับเฉิงไห่ถังที่ถูกผ้านวมผืนหนาพันเอาไว้รอบกาย ก่อนที่จูเสวี่ยหลินจะส่งโฉมสะคราญให้เ

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-24
  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 60

    จูเสวี่ยหลินลืมตาขึ้นจ้องเจี่ยนอิงนิ่ง หัวใจที่เต้นแรงเพราะความหวาดหวั่น เปลี่ยนจังหวะไปเล็กน้อยจนน่าตกใจ มันทั้งเต้นรัวขึ้นแรงขึ้น เพียงเพราะนางได้อยู่ในอ้อมกอดและนั่งสบตากับของชายหนุ่มเหตุใดนางจึงรู้สึกว้าวุ่นและสงบใจได้ในเวลาเดียวกันเช่นนี้จากความหวาดหวั่นกลับกลายเป็นความว้าวุ่น แต่ทันทีที่เจี

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-24
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status