مشاركة

บทที่ 8

last update تاريخ النشر: 2026-01-05 07:35:19

“หนอย เวลาอะไรยังมีหน้ามาสอน เจ้าคนน่าโมโห! ข้าเดือดดาลถึงเพียงนี้ กลับยังมีหน้ามาสอนวรยุทธ์อยู่อีกหรือ”

พูดยังไม่ทันจบจูเสวี่ยหลินก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว นางกระโดดขึ้นสูง ก่อนจะเตะเข้าไปยังกลางลำตัวของเจี่ยนอิงเต็มแรง คนที่ถูกโจมตีกลับยังคงยืนนิ่ง และใช้เพียงแขนสองข้างตั้งรับอย่างไม่สะทกสะท้าน

เจี่ยนอิงรวบตัวหญิงสาวเอาไว้อย่างง่ายดาย ทั้งยังยัดเยียดแส้ไปในมือของนาง บังคับให้นางเคลื่อนไหวอย่างที่เขาต้องการ เพื่อพยายามให้นางจดจำกระบวนท่าที่เขาเห็นว่านางยังคงบกพร่อง และพยายามให้นางมองเห็นจุดอ่อนของตัวเองในยามที่นางบุกเข้าโจมตี

“พลิ้วไหวดังสายน้ำ แข็งแกร่งดุจหินผา เยือกเย็นดังหิมะ และดุดันสง่างามดังนางหงส์ ในยามที่เจ้าโจมตี อย่าปล่อยช่องว่างใต้ช่วงแขนให้กว้างจนเกินไป นั่นอาจจะให้ทำคู่ต่อมองเห็นช่องที่จะโจมตีกลับได้ จุดอ่อนของเจ้าอยู่ตรงนี้ แต่หากเจ้าวางมือให้ต่ำเพื่อปกปิดจุดอ่อน...”

“อาอิง เจ้าคนน่าโมโหปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ หากแน่จริงอยู่นิ่งๆ ให้ข้าตีเสีย!” จูเสวี่ยหลินดิ้นรนสุดแรง ทว่ากลับไม่อาจหลุดจากอ้อมแขนของเขาไปได้ นางไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาจะแรงเยอะขนาดนี้ ทั้งที่ตลอดมานางก็ตีเขาได้อย่างใจอยากทุกครั้ง โดยไม่ระแคะระคายเลยว่าเป็นเพราะทุกครั้งเจี่ยนอิงยอมให้นางเสมอ ไม่เช่นนั้นนางมีหรือจะว่องไวเท่าเขาที่มีกำลังภายในเป็นเลิศ แม้ว่าความทรงจำของเขายังไม่กลับมา แต่ความเคยชินของผู้ฝึกยุทธ์ทำให้การตอบสนองต่อสิ่งรอบข้างของเขาเป็นไปตามธรรมชาติ การเคลื่อนไหวและความสามารถที่มักจะถูกดึงออกมา ในยามที่เขาเองก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเช่นกัน

“เจ้าหยุดให้ข้าเดี๋ยวนี้นะเจี่ยนอิง!” จูเสวี่ยหลินตวาดลั่นด้วยความโมโห ทั้งยังหายใจหอบจนตัวโยน

และนั่นทำให้เจี่ยนอิงพลอยชะงักไปด้วย ในที่สุดคนทั้งสองก็มีเวลาให้ความสนใจกับสิ่งรอบข้าง เมื่อครู่เพราะต่างคนต่างก็พะว้าพะวงกับความคิดของตัวเอง จนไม่รับรู้เลยว่าตอนนี้พวกเขาไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังอีกต่อไป

“บ้าที่สุด!!” เจี่ยนอิงสบถออกมาคำหนึ่งทำให้จูเสวี่ยหลินสะดุ้ง

“เจ้าว่าอะไรนะ!” นางถลึงตาใส่เขาเพราะคิดว่าเขาสบถให้ตน

“...ข้าไม่ได้จะว่าเจ้า แต่ข้าถึงกับปล่อยให้มีคนเข้าใกล้เราได้โดยที่ข้าไม่รู้ตัวเลยสักนิด”

เขาเอ่ยออกมาทั้งที่สายตาของเขากลับมองกวาดไปรอบๆ โดยที่มือทั้งสองข้างยังคงเกาะกุมข้อมือทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้แน่น

เขาโทษตัวเองเกี่ยวกับเรื่องนี้ เพราะหากเป็นก่อนหน้าที่เขาจะสูญเสียความทรงจำ ในยามที่เขายังเป็นนักฆ่าผู้เลือดเย็นนั้น ประสาทรับรู้ของเขามักจะเฉียบไวอยู่เสมอ

ไม่มีทางที่จะมีคนเข้าใกล้เขาได้โดยที่เขาไม่รู้ตัว

ทว่าในยามนี้กลับมีคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนมองดูการประมือของเขาและจูเสวี่ยหลิน ทั้งยังไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าไรแล้ว หากคนเหล่านี้ประสงค์ร้ายทั้งต่อเขาและนาง ป่านนี้ทั้งสองอาจโดนอีกฝ่ายฉวยโอกาสโจมตีโดยไม่ทันได้ตั้งตัวก็เป็นได้

“เจ้าปล่อยข้านะ”

“อยู่นิ่งๆ เรากำลังตกเป็นเป้า ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายมีจุดประสงค์ดีหรือร้าย”

“เกี่ยวอันใดกับพวกเรากัน พวกเขาไม่รู้จักเราเสียหน่อย...อย่ามาถ่วงเวลา ให้ข้าตีสักทีข้าก็หายโมโหแล้ว หลังจากนั้นเจ้าจะหนีก็หนี ข้าจะตามหรือไม่มันเป็นเรื่องของข้า”

ได้ยินเช่นนั้นเจี่ยนอิงก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างยอมแพ้ เพราะเขารู้จักนางดีกว่าใคร

จูเสวี่ยหลินคือหญิงสาวที่สามารถดื้อรั้นเป็นเด็กๆ หากนางไม่พอใจขึ้นมา และนางไม่มีทางปล่อยให้เรื่องใดค้างคาโดยไม่ได้สะสางเป็นอันขาด ในยามนี้สิ่งที่เขาทำได้คือพยายามต่อรอง

“หากเจ้ายอมเชื่อข้าสักครั้งให้ข้าจัดการเรื่องนี้ หลังจากเสร็จเรื่องข้าจะยอมอยู่นิ่งให้เจ้าตีก็ได้”

“คำไหนคำนั้น?”

“ใช่ คำไหนคำนั้น”

“ตกลง”

จูเสวี่ยหลินยินยอมโดยดี ทำให้เจี่ยนอิงโล่งอกจนแทบจะถอนหายใจออกมาดังๆ เขาปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระก่อนจะส่งแส้คืนให้นาง แล้วหันมาสนใจกลุ่มคนที่กำลังยืนมองอยู่ห่างออกไปหลายสิบก้าว ซึ่งความรู้สึกของเขารับรู้ได้ทันทีว่าทั้งหมดมีวรยุทธ์

“พวกเขามีวรยุทธ์ดังนั้นอย่าพูดหรือแสดงท่าทีอะไร”

“รู้แล้ว!”

แม้ไม่หันกลับไปมอง เจี่ยนอิงก็พอจะเดาออกว่าจูเสวี่ยหลินกำลังทำปากยื่นด้วยท่าทีขัดใจ เนื่องจากปกติแล้วนางมักจะเป็นคนออกหน้าเสมอในยามที่ทั้งสองคนกำลังมีเรื่อง

ทว่าในตอนนี้ทั้งเขาและนางต่างก็ตระหนักดีว่าหากให้เขาที่กลับมาเป็นเจี่ยนอิงคนเดิมจัดการกับเหล่าชาวยุทธ์ คงจะทำให้เรื่องราวต่างๆ ง่ายยิ่งกว่าง่าย อีกทั้งหญิงสาวเองก็ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อย เพราะหากให้นางเป็นคนจัดการ ก็คงไม่แคล้วต้องได้ประมือออกกำลังอยู่ร่ำไป

ความจริงนางนิสัยเหมือนเขาในยามที่เขายังคงอยู่เคียงข้างมารดา เขาเองก็เคยใจร้อนและไม่ชอบให้ใครตอแย หากเรื่องใดที่เขาบอกว่าไม่ออกไปแล้ว ต่อให้ต้องสู้หรือเจ็บตัว เขาก็จะสู้

แต่หลังจากที่เขาได้ใช้เวลาอยู่กับนาง กลับกลายเป็นเขาที่ต้องใจเย็น และคอยไกล่เกลี่ยไม่ให้นางหาเรื่องต่อยตีกับคนไปทั่ว เขากลายเป็นคนที่คอยห้ามปราม และคอยลดระดับตึงเครียดในยามที่นางรู้สึกโกรธกรุ่น

เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ในยามที่เขาอยู่เคียงข้างนาง และดูเหมือนเขาจะชอบตัวตนของตนเองในยามนี้ มากกว่าการกลับไปเป็นนักฆ่าเลือดเย็นเช่นที่แล้วมา

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 150 จบ

    นามของข้าคือ ‘อู๋อิงสง’ข้าเป็นบิดาของอู๋ฉงเหยา บุตรสาวที่เพิ่งจะหนีออกจากบ้านไปผู้นั้นนับตั้งแต่ในอดีตชีวิตของข้า และสหายซึ่งตอนนี้กลายมาเป็นครอบครัวต้องผ่านอะไรมามาก กว่าที่พวกเราทั้งหมดจะได้มีชีวิตที่สงบสุขในหุบเขามังกรหลับเช่นทุกวันนี้ข้าคิดถึงค่ำคืนหนึ่งที่เหยาเอ๋อร์นอนซมเพราะเผลอทำมีดบาดตัวเอง นางเป็นคนที่หากมีแผลขึ้นมา เลือดของนางก็จะหยุดไหลช้ามาก หลายปีก่อนหน้านั้น เราทุกคนพยายามดูแลนางเป็นอย่างดี ทำให้ไม่ค่อยเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ครั้งนั้นจึงเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยก็ว่าได้ที่นางเสียเลือดไปมากข้าถูกน้องเล็กไล่กลับกระท่อม ก่อนนางจะรับปากว่าจะเป็นผู้ที่ดูแลเหยาเอ๋อร์ด้วยตัวเอง ซึ่งแน่นอนข้าวางใจในตัวน้องสาวผู้นี้มากกว่าผู้ใด หากว่าเหยาเอ๋อร์เจ็บป่วยหรือได้รับบาดเจ็บในคืนนั้นข้าหลับลงอย่างยากเย็นและฝันประหลาดมาก ข้าฝันว่าบุตรสาวของข้าอุ้มกระต่ายบาดเจ็บกลับบ้าน นางเฝ้าฟูมฟักดูแลและรักษาบาดแผลกระต่ายตัวนั้นเป็นอย่างดี กระทั่งกระต่ายตัวนั้นหายดีนางจึงเลี้ยงเอาไว้ แต่อยู่มาวันหนึ่งกระต่ายตัวนั้นกลับหนีหายไป นางเสียใจมากเฝ้าตามหากระต่ายตัวนั้นอยู่นานจนไม่ยอมกินไม่ยอมนอนข้าไม่อ

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 149

    “เจ้าไม่สบายต้องนอนพัก”“ข้านอนมาทั้งวันแล้วเบื่อจะแย่ นะ...ท่านอยู่เป็นเพื่อนข้าอีกหน่อย”“เช่นนั้นเพียงครู่เดียวนะ”ข้าพยักหน้าด้วยความดีใจที่เขายอมอยู่เป็นเพื่อน ทั้งยังเอื้อมมือออกไปกุมมือเขาเอาไว้ เพราะกลัวเขาเปลี่ยนใจมือของเขาหยาบกร้านเล็กน้อยเหมือนมือท่านพ่อ เนื่องจากพวกเขาทั้งสองต่างก็เป็นผู้ที่ฝึกยุทธ์และจับอาวุธ ทว่าไม่รู้ว่าข้าคิดไปเองหรือไม่ว่าแม้ทั้งสองจะมีความอบอุ่นเหมือนๆ กัน แต่ในความอบอุ่นนั้น ก็ยังมีความแตกต่างที่ข้าไม่อาจอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้“ท่านเล่านิทานให้ข้าฟังได้หรือไม่”“เจ้าอยากฟังเรื่องอะไรเล่า”“เรื่องของท่าน”“เรื่องของข้าหรือ...อืม เอาเป็นข้าจะเล่าเรื่องของบุรุษผู้โดดเดี่ยวให้เจ้าฟังแทนดีหรือไม่ แต่มีข้อแม้ว่าเจ้าต้องหลับตาลงตอนที่ข้าเล่านะ”“ได้” ข้ารับปากและหลับตาลงทันที แต่มือของข้ายังคงยึดมือของเขาเอาไว้ไม่ยอมปล่อย“กาลครั้งหนึ่งมีเด็กชายที่เกิดมาจากห้องทดลอง ไม่ใช่เด็กที่มารดาคลอดออกมาเช่นเด็กทั่วไป และเพราะเช่นนั้นเขาจึงมีดวงตาที่ไม่เหมือนใคร ซึ่งนั่นทำให้เขากลายเป็นตัวประหลาด ไม่อาจเผชิญหน้ากับผู้คนโดยตรง เนื่องจากคนเหล่านั้นต่างก็กล่าวหาว่าเขา

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 148

    ข้าควรทำเช่นไรดี ปล่อยมือฉงเหยาไปเช่นที่ข้าเลือกทำในอดีต หรือข้าควรทำตามใจปรารถนาด้วยการรั้งนางเอาไว้ข้างกาย...“หากเจ้าอยากไปป่าไผ่กับข้า ข้าจะส่งข่าวไปยังหุบเขามังกรหลับ ไม่เช่นนั้นบิดามารดาเจ้า และบรรดาท่านลุงท่านน้าทั้งหลายจะเป็นกังวลเอาได้”“ได้ ข้าจะเขียนจดหมายด้วยตัวเอง”นางยิ้มร่าก่อนจะผละออกไปจากห้อง ชั่วขณะที่นางดึงตัวออกห่างจากข้า ข้าพลันรู้สึกว่างเปล่าจนแทบจะห้ามตัวเองไม่ให้เอื้อมมือไปดึงนางกลับมาไม่ได้ข้าถามตัวเองซ้ำๆ หากวันหนึ่งบิดามารดาของนางยื่นคำขาดให้ข้าปล่อยมือจากนาง ข้าจะทำเช่นไรดี ...เสียงหนึ่งตอบกลับมาทันที ทั้งยังเป็นคำตอบที่น่ากลัวเหลือเกินคำตอบที่ว่า...ข้าคงจะพานางหนีไปให้ไกลแล้วไม่กลับมาอีกข้าหวังเหลือเกินว่าข้าคงไม่ต้องทำเช่นนั้น เพราะสิ่งที่ข้าต้องการจริงๆ คือพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้ผู้อาวุโสทุกคนที่หุบเขามังกรหลับยอมรับตัวข้าไม่ว่าต้องใช้เวลานานเพียงใด ขอเพียงในที่สุดแล้วข้าไม่ต้องสูญเสียทั้งครอบครัว และสตรีเดียวที่ข้ารักและหวงแหน ข้า...เจี่ยนอวิ๋นพร้อมจะทำโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยเมื่อตัดสินใจได้ดังนั้นข้าจึงตัดสินใจที่จะเขียนจดหมาย และแนบไปพร้อมกับจดห

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 147

    ใบหน้าบึ้งตึงของนาง ไม่อาจทำอะไรข้าได้ เนื่องจากข้านั้นดีใจยิ่งนักที่อย่างน้อยนางยังมีน้ำใจนำเสื้อผ้ามาให้ข้าเปลี่ยน เห็นชัดว่านางไม่ได้โกรธข้ามากมายอย่างที่ข้าคิดข้าส่งยิ้มให้นางและเดินหลบไปอีกด้านเมื่อนางก้าวเข้ามาในห้อง ก่อนจะปิดประตูตามหลังทันทีที่นางก้าวเข้าห้อง ในใจวางแผนว่าหากพูดคุยกับนางไม่เข้าใจ ข้าจะไม่ปล่อยนางออกไปจากห้องโดยเด็ดขาด“เหยาเอ๋อร์ เหตุใดเจ้าจึงกล้าหนีออกมาจากหุบเพียงลำพัง รู้หรือไม่ว่ามันอันตรายเพียงใด หากเจ้าเกิดบาดเจ็บขึ้นมาแล้วไม่มีผู้ใดคอยช่วยจะว่าอย่างไร”“เอ๋ หนีออกมาจากหุบเขาเพียงลำพัง ท่านหมายความว่าอย่างไรกัน ข้ามากับพี่ซูแล้วก็พี่ชื่อ พวกเขาไม่มีทางปล่อยให้ข้าลำบากแม้แต่น้อย”“พวกเขา...ไม่ใช่ว่าพวกเขาสะกดรอยตามเจ้ามาหรือ”“พวกเขามากับข้า บอกว่าจะพาข้าออกมาท่องเที่ยว”ฉงเหยาเอ่ยตอบข้าด้วยใบหน้างงงัน ในยามนั้นข้าจึงรู้ว่าข้ากำลังถูกหลอก เด็กหนุ่มทั้งสี่คนโกหกข้า พวกเขาหลอกข้าว่าฉงเหยาหนีออกมาจากหุบเขา ทั้งที่พวกเขาเองใช้นางเป็นข้ออ้างในการหนีออกมาจากหุบเขาหากจะดูจากระยะทางและช่วงเวลาแล้ว นั่นแสดงว่าในขณะที่หม่าเยว่ชื่อและสือหยางซู พาฉงเหยาหนีออกมาจากห

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 146

    หลังจากทนตกเป็นเป้าสายตาอยู่หน้าร้านขนมตระกูลอิ่นสักพัก ข้าก็ได้รับเพียงคำตอบให้เดินเข้าไปด้านใน เนื่องจากผู้คนที่เข้ามาซื้อขนมอยู่กันเต็มร้าน ดังนั้นเด็กรับใช้คนแล้วคนเล่าจึงนึกว่าข้ามาที่ตระกูลอิ่น เพื่อติดต่อกับเจ้าบ้านข้าเห็นความวุ่นวายที่ผู้คนเริ่มหันมามองข้าและซุบซิบขึ้น จึงได้แต่รีบเดินเข้าไปด้านในด้วยตัวเอง สายตาก็มองกวาดไปเพื่อมองหาร่างที่คุ้นตาสามปีแล้วนางจะเปลี่ยนไปเพียงใดหนอ ข้าได้แต่คิดเช่นนี้ในใจ กระทั่งสายตาของข้าสานสบเข้ากับดวงตาคู่งามดวงตาคู่นั้นดึงดูดข้าเอาไว้จนข้าไม่อาจละสายตาไปได้ หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของดวงตาจ้องมองข้าเขม็ง ก่อนที่นางจะก้าวเดินเข้ามาหาข้าช้าๆข้ามั่นใจในทันทีว่านี่คือเหยาเอ๋อร์ของข้าจึงยื่นมืออกไปหานาง ทั้งยังส่งยิ้มให้นางอย่างอ่อนโยน ทว่าทุกอย่างกลับไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคาดการณ์เอาไว้ ฉงเหยาเดินผ่านข้าไปเฉยๆ ราวกับข้าไม่มีตัวตน นางไม่แม้แต่จะมองข้าทั้งที่ข้ามั่นใจว่านางจดจำข้าได้อย่างแน่นอน“เหยาเอ๋อร์”“คุณชายท่านนี้ได้โปรดระวังกิริยาด้วย”นางปรายตามองยังมือของข้าที่รั้งต้นแขนของนางเอาไว้ให้หยุดเดิน ข้าปล่อยแต่ก็ไม่อาจยอมให้นางเดินจากไป ข้ายืนขว

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 145

    ข้าไม่อาจเอ่ยถ้อยคำที่ใจหวาดหวั่นออกมา ในใจลนลานจนไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มจากตรงไหน กระทั่งเด็กหนุ่มสองคนที่กำลังมองการกระทำของข้า ซึ่งไม่อยู่กับร่องกับรอยด้วยความงงงันข้าเดินเข้าออกกระท่อมหินหลายครั้ง เดินหาบางอย่างที่ข้าจำเป็นต้องใช้ในการเดินทาง ทว่าจนแล้วจนรอดข้ากลับเดินออกมามือเปล่าเนื่องจากไม่รู้ว่าต้องนำสิ่งใดติดตัวไปบ้างที่สำคัญไปกว่านั้น ข้ายังไม่รู้ว่าจะเริ่มออกตามหานางจากที่ใด“ท่านน้าท่านจะไปไหน”“ออกไปตามหาเหยาเอ๋อร์”“แต่ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านลุง ท่านอา ทุกคนให้ข้ามาหาท่านที่นี่ เพราะสงสัยว่านางจะมาหาท่าน”“หาข้า” ข้าเลิกคิ้วและเสียงสูงขึ้นด้วยความประหลาดใจ“ใช่ นางทิ้งจดหมายไว้บอกว่าคนเดียวที่นางจะแต่งให้คือท่าน ดังนั้นนางจะหนีตามท่านไปหากท่านลุงอิงสงไม่เห็นด้วย ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อดักพบนาง” เหยียนหย่งหลุนอธิบาย ทั้งยังมองข้าด้วยสายตาชอบกล“เจ้ามองข้าเช่นนั้นทำไม”“ท่านเองก็จะแต่งนางเป็นฮูหยินใช่หรือไม่”“เหตุใดจึงถามเช่นนั้น”“เพราะหากท่านไม่แต่งนางเป็นฮูหยิน ข้าจะจับท่านมัดแล้วโยนเข้าห้องเหยาเอ๋อร์ ให้นางปล้ำท่านเสียเลย สองปีที่ท่านจากมารู้หรือไม่ว่านางมีสภาพเช่นไร ท

  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 49

    เจี่ยนอิงก้าวออกมาข้างหน้าด้วยฝีเท้ามั่นคง เขาไม่ได้ยื่นมือออกมาหานาง แต่เลือกที่จะนั่งลงตรงหน้าหญิงสาวแล้วทิ้งตัวลงนั่งบนพื้น หลังจากนั้นก็โอบท่อนแขนแกร่งล้อมรอบเอวอรชรใบหน้าคมสันซบลงไปบนตักของจูเสวี่ยหลิน ไม่บ่อยนักที่เขาจะยอมแสดงออกมาเช่นนี้ “ข้าไม่ได้กลัวที่จะติดตามเจ้า แต่ข้ากลัวว่าหากสูญเสีย

    last updateآخر تحديث : 2026-03-22
  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 43

    “อิง เจ้าสนใจเรื่องที่พวกเขาพูดกันหรือไม่... พวกเขาพูดว่าข้าเป็นสตรีที่ไม่รักนวลสงวนตัว ทั้งยังประพฤติตัวไม่อยู่ในกรอบประเพณี อ้อ...ยังมีอีกนะ พวกเขาพูดว่าข้าทำตัวไม่เหมาะสมโดยการใกล้ชิดกับบุรุษจนเกินงาม” จูเสวี่ยหลินเอ่ยถามเจี่ยนอิงด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้ม“ข้าไม่สนสักนิด เพราะข้ารู้จักเจ้าดี หร

    last updateآخر تحديث : 2026-03-21
  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 42

    “เพียงสตรีผู้หนึ่ง พอขึ้นเตียงอย่างไรก็ต้องยอมให้บุรุษเป็นผู้นำ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าคนเช่นข้าจะไม่มีทางควบคุมนาง รอให้ข้ากำจัดเจี่ยนอิงให้พ้นทางก่อนเถิด”“ลูกแม่...เจ้าก็เห็นแล้วว่านางเป็นตัวหายนะ เพียงเจ้าเริ่มต้นวางแผนการ ยาพิษก็ถูกสับเปลี่ยน...”“ท่านแม่!!” เฉิงเค่อโหยวตวาดลั่น ทั้งยังมองมายังหน้า

    last updateآخر تحديث : 2026-03-21
  • เหมันต์ไร้ใจ   บทที่ 39

    ระหว่างนี้ลุงจะพยายามส่งคนออกไปเสาะหายาแก้พิษก่อน ยังพอมีเวลาอีกสามวัน กว่าที่พิษจะเริ่มแพร่กระจายไปตามร่างกายส่วนอื่นๆ”เฉิงอวี้ฉือเอ่ยด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เขาไม่ได้พูดต่อให้เกาหย่งหลิวหรือผู้ใดรับรู้ ทั้งยังห้ามหมอชราแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป เนื่องจากเกรงว่าทุกคนจะตื่นตระหนกเรื่องดังกล่าวก็คือหา

    last updateآخر تحديث : 2026-03-21
فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status