ตอนที่7

หลายวันต่อมา

พัชชาออกมาจากสถาบันการสอนเปียโนหลังเลิกงานก็เผยยิ้มหวานสดใสเมื่อเห็นอรุณยืนรออยู่ หญิงสาวไม่รอช้ารีบเดินเข้ามาทักทายชายหนุ่มด้วยความดีใจ

“มาหาฉันเหรอคะ”

“อืม ผมมารับคุณไปดินเนอร์น่ะ ผมไม่ได้โทรมาถามก่อนไม่รู้คุณว่างหรือเปล่า”

“ว่างค่ะ ปกติเลิกงานฉันก็ไม่ได้ไปไหนอยู่แล้ว” หญิงสาวรีบพยักหน้ารับ เธอเองก็ไม่อยากพลาดโอกาสที่จะได้อยู่กับชายหนุ่มตามลำพังเช่นกัน

อรุณพาพัชชามายังร้านอาหารที่อบอวลไปด้วยบรรยากาศที่โรแมนติก สถานที่นี้มักเป็นที่นิยมของคู่รักที่มักมาใช้เวลาอยู่ด้วยกัน ความเอาใจใส่นับวันของอรุณยิ่งทำพัชชาหวั่นไหวมากขึ้นไปกว่าเดิม หญิงสาววาดฝันไว้ในใจถ้าตัวเธอกับอรุณเป็นคู่รักกันจริงๆ ไม่ใช่คู่รักตามสัญญาก็คงจะดีไม่น้อย

“ชอบมั้ย”

“ชอบอะไรคะ” หญิงสาวเบิกตาโตรีบถามกลับด้วยความเลิ่กลั่ก ชอบของชายหนุ่มนั้นหมายถึงอะไรกันแน่

“ร้านน่ะคุณชอบมั้ย ผมว่าบรรยากาศไม่เลวเลย”

“อ๋อ..ชอบค่ะ คุณพาฉันไปที่ไหนฉันก็โอเคหมดแหละ ปกติก็ไม่ค่อยออกมากินข้าวนอกบ้านอยู่แล้วยกเว้นวันนั้นพลอยจะว่างจริงๆ” หญิงสาวเอ่ยถึงเพื่อนสาวคนสนิท ปกติเพื่อนสาวของเธอมักจะอยู่ทำโอทีที่บริษัทอยู่เสมอ น้อยนักที่จะหาเวลาว่างตรงกัน แม้แต่ในช่วงวันหยุดก็ยังต้องหอบงานมาทำที่บ้าน

“งั้นต่อไปผมจะพาคุณออกมากินข้าวนอกบ้านบ่อยๆ นะ”

“ไม่เป็นไรค่ะฉันรู้ว่าคุณยุ่ง เอาเท่าที่สะดวกก็พอ”

“ไม่เป็นไรยังไงผมต้องรีบทำคะแนนอยู่แล้ว เหลือไม่ถึงครึ่งเดือนก็ต้องพาคุณไปเจอพ่อแม่ เจอกันบ่อยๆ จะได้คุ้นเคยกันเร็วไง” ชายหนุ่มตอบกลับอย่างตรงไปตรงมา

หลังทานมื้อเย็นด้วยกันเสร็จอรุณก็พาพัชชาไปดูหนังต่อ หลังจากดูหนังจบก็มาส่งหญิงสาวที่บ้าน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาไปอย่างรวดเร็วแม้จะเจอกันไม่กี่ครั้งก็ตาม ตอนนี้พัชชาเองก็รู้สึกสนิทใจกับชายหนุ่มแล้วเช่นกัน

“คุณเข้าบ้านเถอะ”

“งั้นขับรถกลับดีๆ นะคะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับบอกลาชายหนุ่มด้วยท่าทีเคอะเขิน พอหันหลังกลับจะเดินเข้าบ้านก็สะดุดเข้ากับกระถางดอกไม้ที่วางอยู่ริมทางเดิน อรุณเห็นพัชชาฟุบลงที่พื้นก็รีบเข้ามาประคอง

“เป็นอะไรมั้ย”

“ไม่เป็นไรค่ะ โอ๊ย!” ไม่ทันขาดคำเสียงร้องของหญิงสาวก็ดังออกมา ดูเหมือนข้อเท้าเธอนั้นจะเคล็ดจากอุบัติเหตุเมื่อสักครู่ ในเมื่อเป็นเช่นนี้อรุณก็ไม่รอช้ารีบอุ้มหญิงสาวมาไว้ในอ้อมแขนและพาเข้าไปในบ้าน พัชชาเองก็ไม่คาดคิดว่าอรุณจะทำเช่นนี้ พอตกอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มก็เขินหน้าแดงในทันที

“พัชเป็นอะไร?” พลอยใสเพื่อนสาวคนสนิทเห็นพัชชาถูกอรุณอุ้มอยู่ในอ้อมแขนก็เบิกตาโต แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้เห็นได้ชัดว่าเพื่อนสาวของเธอน่าจะบาดเจ็บจึงให้อรุณอุ้มพัชชาพาไปนั่งที่โซฟาก่อน

“ตกลงเธอเป็นอะไร แล้ว…เธอไปรู้จักคุณอรุณได้ไง” พลอยใสเอ่ยถามเพื่อนสาวด้วยตามอยากรู้

“คุณรู้จักผมด้วยเหรอ” อรุณเองก็เคลือบแคลงเช่นกันไม่คิดว่าเพื่อนสาวของพัชชาจะรู้จักเขาด้วย

“อ่อฉันทำงานที่วรินธรค่ะ เคยเห็นคุณอรุณไปคุยโปรเจกต์งานกับคุณลินบ่อยๆ”

“ที่แท้คุณก็ทำงานที่วรินธรนี่เอง งั้นขอแนะนำตัวเป็นทางการนะครับ ผมเป็นคู่เดตของพัชครับ” ความเปิดเผยอย่างตรงไปตรงมาของอรุณทำพัชชาประทับใจนัก พลอยใสเองถึงจะงุนงงและสับสนกับความสัมพันธ์ของอรุณกับพัชชาแต่ก็ไม่ได้ถามให้มากความ เธอขอตัวเข้าไปในห้องเพื่อให้ทั้งสองได้พูดคุยกัน

อรุณอยู่ดูอาการของพัชชาให้แน่ใจว่าไม่เป็นอะไรถึงได้ขอตัวกลับ พลอยใสพอเห็นอรุณออกไปก็เดินออกจากห้องเข้ามาหาเพื่อสาวทันที เห็นเพื่อนสาวเอาแต่มองตามหลังอรุณยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็อดที่จะหยอกเย้าไม่ได้

“แอบไปมีแฟนตอนไหนพัชไม่เห็นบอกกันบ้างเลย”

“ยังไม่ใช่แฟนสักหน่อย” หญิงสาวรีบสวนกลับด้วยความเคอะเขิน

“ก็อนาคตแฟนนั่นแหละ เธอไปรู้จักคุณอรุณได้ไง”

“ถ้าจะบอกว่าเขาเป็นคนเข้าหาฉันก่อนเธอจะเชื่อมั้ยล่ะ”

“เล่ามาเดี๋ยวนี้เรื่องมันเป็นยังไง”

พลอยใสรบเร้าเพื่อนสาวให้เล่าถึงเรื่องที่รู้จักกับอรุณ พัชชาเองก็ไม่คิดที่จะปิดบังเธอเล่าเรื่องของอรุณให้ฟังรวมถึงสัญญาการแต่งงานด้วย

“ที่แท้ก็เล่นละครตบตา แต่ดูเขาเหมือนจริงจังกับเธออยู่นะ ดูห่วงเธอแคร์เธอมากเลย”

“คุณอรุณเขาก็เป็นแบบนี้แหละ อบอุ่น จริงใจและก็แสนดี” หญิงสาวหุบยิ้มไม่อยู่เมื่อนึกถึงอรุณขึ้นมา

“ดูเธอสิคงไม่ใช่แค่ทำตามสัญญาแล้วล่ะน่าจะชอบเขาเข้าแล้ว งั้นก็รุกจีบเขาเลย ทำให้เรื่องปลอมๆ เป็นเรื่องจริง แต่….”

“แต่อะไร?”

“ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่าฉันขอให้เธอสมหวังกับคุณอรุณนะ”

“แต่ฉันรู้สึกได้ว่าคุณอรุณไม่ได้ชอบฉัน”

“มันก็ไม่แปลกนี่ก็พึ่งรู้จักกันเอง เธอก็ใช้เวลาต่อจากนี้เปิดเผยความรู้สึกของเธอให้เขารู้สิ คนสวยอย่างเธอผู้ชายที่ไหนก็ชอบ”

“ดูพูดเข้าสิ มีอีกตั้งเยอะแยะคนที่สวยกว่าฉัน” หญิงสาวส่ายหน้าไปมา คำเยินยอของเพื่อนสาวทำเธอเอ็นดูนัก

พลอยใสเองก็รู้เรื่องที่รันดาแอบชอบอรุณเช่นกันเพราะที่บริษัทพากันพูดถึงตลอด แต่เท่าที่รู้มาเป็นการรักข้างเดียวยังไงก็ไม่น่าจะมีผลกระทบกับความสัมพันธ์ของเพื่อนสาวของเธอหรอกมั้งเพราะอรุณก็ชัดเจนตลอดว่าไม่ได้ชอบรันดา งั้นเรื่องของรันดาก็ไม่จำเป็นต้องบอกพัชชาให้คิดมาก

บ้านวรินธร

“ขอบคุณนะคะพี่นุที่พารันไปกินของอร่อยๆ” รันดาขอบคุณหนุ่มรุ่นพี่ที่วันนี้พาเธอออกไปทานมื้อค่ำด้วยกัน

“พี่ต้องขอบคุณรันมากกว่าที่พาพี่ไปเปิดหูเปิดตา กลับไทยครั้งนี้ถ้าไม่ได้รันพาออกเที่ยวพี่คงเบื่อแย่เลย”

“แล้วครั้งนี้พี่นุจะอยู่ไทยกี่วันคะ”

“พี่คงไม่กลับไปแล้วล่ะ” สายตาเว้าวอนของภานุจ้องไปที่ดวงตากลมโตของรันดาอย่างเป็นประกาย

“ทำไมคะ มีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า”

“ดูทำหน้าเข้าสิไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น พี่ตั้งใจจะกลับมาเปิดร้านอาหารอิตาลีอยู่ที่นี่น่ะ ส่วนร้านที่อิตาลีก็อยู่ตัวแล้วให้หุ้นส่วนดูแลไป”

“เรื่องจริงหรือล้อเล่นคะ” หญิงสาวยังคงไม่อยากเชื่อ

“เรื่องจริง และที่พี่กลับมาครั้งนี้ก็เพราะรันด้วย ถึงเวลาที่พี่ต้องทำตามเสียงหัวใจของตัวเองสักที ต่อให้ครั้งนี้รันจะไล่พี่กลับไปอีก…พี่ก็ไม่สนแล้ว” ชายหนุ่มตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น การกลับมาครั้งนี้เพื่อแย่งชิงหัวใจของรันดาโดยเฉพาะ ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะถูกหญิงสาวปฏิเสธไปแล้วหลายครั้ง แต่ครั้งนี้ชายหนุ่มจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ แล้ว

ภาณุ ชายหนุ่มวัย28ปีเป็นเพื่อนชายร่วมรุ่นของอริณและยังเป็นรุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยของรันดาอีกด้วย หลังจากที่สารภาพรักและถูกรันดาปฏิเสธไปเมื่อปีก่อนก็ย้ายไปทำธุรกิจร้านอาหารอยู่ที่อิตาลีกับกลุ่มเพื่อน

เดิมทีภาณุตั้งใจที่จะตัดใจจากรันดาแล้วแต่เมื่อวันก่อนได้รับสายจากอริณเล่าถึงสถานการณ์ของรันดาให้ฟัง ชายหนุ่มเองพอรับรู้เรื่องหญิงสาวที่ตัวเองรักถูกอรุณปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่าและกำลังจะแต่งงานก็มีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง การกลับมาครั้งนี้ตั้งมั่นเอาไว้ว่าต้องชนะใจรันดาแทนที่คนในใจอย่างอรุณให้ได้

บ้านคิรินทร์

“อ้าว!วันนี้นอนบ้านเหรอเรา” อรุณทักทายอรินเมื่อเห็นผู้เป็นน้องชายนั่งอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

“ครับ พอดีแวะมาเอาของแต่ขี้เกียจขับรถกลับคอนโดเลยว่าจะนอนบ้าน แล้วพี่อรุณไปไหนมาถึงได้พึ่งกลับ”

“พาพัชไปกินข้าวดูหนังมาน่ะ”

“ดูท่าจะเอาจริงแฮะ แล้วทำไมไม่พาสาวมาแนะนำให้ครอบครัวรู้จักบ้างล่ะ”

“ก็บอกว่าขอเวลา1เดือนคำไหนก็คำนั้นสิ ไม่ใช่อะไรหรอกแค่อยากทำความคุ้นเคยกับพัชให้มากกว่านี้พัชจะได้ไม่รู้สึกประหม่าไง”

“อืมเข้าใจแล้ว งั้นขอให้สมหวังแล้วกัน”

“ช่วงนี้รันไปหานายบ้างมั้ย”

“ไม่ชอบเขาแล้วจะถามหาเขาไปทำไมครับ”

“ก็อยากรู้ว่ารันเป็นยังไงบ้างสบายดีมั้ย นี่นายกะจะให้ฉันตัดขาดกับรันไปเลยหรือไง”

“พี่อรุณไม่ต้องห่วงหรันสบายดี ช่วงนี้ก็คงจะยุ่งๆ กับการออกเดตเหมือนพี่นั่นแหละ”

“ออกเดต กับใคร?”

“กับใครก็ได้ที่จริงใจ ไม่ได้ทำให้รันเสียใจเหมือนที่พี่อรุณทำ ผมไปนอนดีกว่าขี้เกียจจะคุยด้วยแล้ว” อริณตบไหล่พี่ชายเบาๆ ก่อนจะเดินขึ้นบันไดกลับเข้าห้องตัวเองไป

“เดี๋ยวสินายยังไม่บอกเลยว่ารันออกเดตกับใคร” อรุณตะโกนถามตามหลัง แต่ก็ไร้วี่แววการตอบกลับของผู้เป็นน้องชาย

หลายวันต่อมา บริษัทคิรินทร์

“คุณอรุณครับ คุณอรุณต้องไม่อยากเชื่อแน่เลยว่าใครเป็นผู้ดูแลโปรเจกต์ที่ร่วมกับคิรินทร์ครั้งนี้” นัททิววิ่งหน้าตาตื่นตรงมาหาอรุณเพื่อนำข่าวสำคัญมาบอกผู้เป็นเจ้านายให้ทราบ

“ใคร?”

“ฉันเองค่ะ” น้ำเสียงสดใสของรันดาเอ่ยแทรกขึ้นมา โปรเจกต์งานที่วรินธรร่วมทุนกับคิรินทร์ครั้งนี้เป็นรันดาลูกสาวคนเล็กของวรินธรเป็นผู้รับผิดชอบ