ตอนที่8

“เราเนี่ยนะจะมาดูแลโปรเจกต์นี้ ล้อเล่นหรือเปล่า” อรุณยังคงไม่เชื่อ คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์อย่างรันดาจะเข้ามาคุมโปรเจกต์งานใหญ่ได้ยังไง

“เป็นฉันแล้วไงคะ ฉันเองก็เป็นวรินธรคนหนึ่งทำไมจะรับผิดชอบงานนี้ไม่ได้” หญิงสาวโต้กลับ

“รัน…นี่บริษัทนะไม่ใช่สนามเด็กเล่น ถ้าจะประชดพี่จนแยกแยะเรื่องส่วนตัวกับเรื่องงานไม่ได้งั้นโปรเจกต์นี้พี่ก็ไม่ทำแล้ว”

“คุณคิดว่าตัวเองสำคัญพอที่จะให้ฉันเอาเรื่องงานมาต่อรองเหรอคะ” น้ำเสียงที่แข็งกระด้างของรันดาทำอรุณไม่สบอารมณ์เอาซะเลย ชายหนุ่มไล่นัททิวออกจากห้องทำงานพร้อมบอกผู้ช่วยหนุ่มว่าอย่าให้ใครเข้ามารบกวนเวลานี้

“พอเถอะรันพี่ไม่อยากทะเลาะกับรันแล้ว ถ้ารันยังโกรธพี่รันจะทำยังไงกับพี่ก็ได้แต่ขอร้องอย่าเอาเรื่องงานมาเกี่ยว รันก็รู้ว่าโปรเจกต์นี้สำคัญมากแค่ไหน”

“ทำไมคุณต้องคิดว่าฉันจะโกรธคุณด้วย”

“แล้วทำไมถึงไม่เรียกพี่ว่าพี่ล่ะ ทำไมต้องเรียกซะห่างเหินด้วย ไม่ว่าจะคำพูดหรืออารมณ์ของรันในตอนนี้มันก็แสดงออกชัดเจนว่ารันกำลังโกรธพี่อยู่ เอาล่ะพี่ไม่อยากพูดแล้วเดี๋ยวพี่โทรคุยกับลินดาเอง”

“ทำไมต้องคุยกับพี่ลินด้วย ก็บอกแล้วไงว่าโปรเจกต์นี้รันเป็นคนรับผิดชอบ พี่ลินกับพ่อก็โอเคแล้วด้วย” หญิงสาวเริ่มหงุดหงิดเมื่อชายหนุ่มเอาแต่ปฏิเสธเธอ

“รันไม่เคยทำแล้วจะทำได้ไง ถ้าโปรเจกต์พังขึ้นมารันรับผิดชอบไหวมั้ย” ชายหนุ่มเริ่มเสียงดัง เห็นความดื้อรั้นของหญิงสาวก็อดที่จะทักท้วงไม่ได้

“พี่อรุณก็เป็นแบบนี้ไม่เคยเชื่อใจรันเลยว่ารันจะทำได้” หญิงสาวหลั่งน้ำตา นัยน์ตาสั่นไหวของเธอนั้นทำอรุณรู้สึกผิดขึ้นมาทันที

“พี่…” พอจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้หญิงสาวก็ปัดมือออก เห็นรันดาต้องเสียน้ำตาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพราะตัวเองก็ทำชายหนุ่มเจ็บปวดเช่นกัน

“นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะเสียน้ำตาให้คุณ ส่วนเรื่องงานทุกคนที่วรินธรเห็นชอบแล้วว่าให้ฉันเป็นคนดูแล ถ้าคุณไม่เห็นด้วยงั้นก็ถอนทุนกลับไป” หญิงสาวตอกย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป พอเปิดประตูออกมาก็เห็นพัชชายืนอยู่

รันดาเบิกตาโตด้วยความตกใจ ครั้งแรกที่เห็นพัชชานั้นช่างดูคล้ายกับศศิเพื่อนสาวคนสนิทของเธอนัก พอได้ยินอรุณเรียกชื่อหญิงสาวเธอถึงได้รู้ว่าเป็นพัชชาหญิงสาวที่อรุณเลือกมาแต่งงานด้วย ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมอรุณถึงเลือกพัชชา ที่แท้พัชชาก็หน้าคล้ายศศิแฟนเก่าของชายหนุ่มที่ล่วงลับไปแล้วนี่เอง

พัชชาเดินเข้ามายังห้องทำงานอรุณอย่างเก้ๆ กังๆ ใบหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้ไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เช่นเดียวกับหญิงสาวที่พึ่งเดินออกจากห้องไปเมื่อสักครู่อย่างไงอย่างงั้น

“วันนี้เรายกเลิกนัดก่อนมั้ยคะดูคุณเหมือนจะยุ่งๆ เลย”

“ไม่ยุ่งหรอกคุณนั่งรอผมแป๊บนะ ผมขอเคลียร์งานก่อนไม่นานก็เสร็จ” อรุณพาพัชชาไปนั่งรอที่มุมรับรองลูกค้าที่อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะทำงาน วันนี้ทั้งสองมีนัดออกไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน

อรุณกลับมาที่โต๊ะทำงานในใจก็ครุ่นคิดถึงใบหน้าของรันดาที่ร้องไห้เมื่อสักครู่ และก็รู้สึกผิดกับหญิงสาวที่บางครั้งตัวเขานั้นพูดจาแรงเกินไปจริงๆ พัชชาเองก็เหลือบมองไปที่อรุณที่เอาแต่เหม่อใจลอย ถ้าจะให้เดาผู้หญิงก่อนหน้านี้ที่เธอเจอหน้าประตูน่าจะเป็นคนที่ทำให้ชายหนุ่มคิดไม่ตกเช่นนี้ หญิงสาวเองก็อยากรู้นักว่ารันดานั้นมีความเกี่ยวข้องกับอรุณยังไง พอเห็นมีผู้หญิงคอยวนเวียนอยู่ใกล้ชายหนุ่มแบบนี้ก็รู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมา

รันดาหลังออกจากบริษัทคิรินทร์ก็ตรงมาหาอริณที่ร้านดอกไม้ หญิงสาวมาถึงก็เห็นอริณกับปกรณ์กำลังหยอกเย้าส่งสายตาหวานให้กันก็เผยยิ้มออกมาไม่รู้ตัว ดูเหมือนเธอจะอิจฉาความรักที่เบ่งบานของทั้งคู่แล้ว

“มัวแต่ยืนยิ้มอยู่นั่นแหละเข้ามาสิ” อริณกวักมือเรียกรันดาให้เข้ามาใกล้ๆ เมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่ยิ้มเหม่อลอย

“งั้นคุยกันไปนะพี่กลับก่อน ไว้เจอกันนะรัน”

“อ้าว!พี่หมอจะกลับแล้วเหรอคะ รันมากวนพวกพี่พลอดรักกันใช่มั้ย”

“พลอดรักอะไรกันดูพูดเข้าสิ พี่ต้องรีบกลับโรงพยาบาลน่ะ” หมอหนุ่มตอบกลับก่อนจะโบกมือลาคนทั้งสอง และออกจากร้านดอกไม้ไป

“ไหนว่าจะเข้าไปคุยงานกับพี่อรุณไงแล้วทำไมถึงมาอยู่นี่ได้” อริณหันมาถามหญิงสาวบ้าง

“ยังไม่ทันได้คุยก็ทะเลาะกันก่อน พี่อรุณเขาไม่ไว้ใจให้รันรับผิดชอบโปรเจกต์ใหม่น่ะ เขาหาว่ารันเอาเรื่องงานมาประชดเขา”

“แล้วมันจริงอย่างที่พี่อรุณพูดมั้ย?”

“ไม่จริงสักหน่อย รันแค่อยากทำงานจริงๆ เมื่อก่อนตอนพ่อกับพี่ลินรบเร้ารันก็เอาแต่ปฏิเสธ รันว่าถึงเวลาแล้วที่รันต้องจริงจังกับชีวิตสักที อีกอย่างถึงรันจะคุมโปรเจกต์นี้แต่พี่ลินก็คอยช่วยอยู่ พี่อรุณนั่นแหละไม่เข้าใจอะไรบ้างเลย”

“จะโทษพี่อรุณไม่ได้หรอกก็เราน่ะเคยรับงานใหญ่ๆ ที่ไหนพี่อรุณจะกลัวก็เรื่องปกติ เอาน่าเดี๋ยวพอพี่อรุณคุยกับลินก็เข้าใจเองแหละ ว่าแต่ทำงานต้องเจอหน้าพี่อรุณทุกวันจะทำใจได้เหรอ”

“ตอนแรกก็คิดอยู่แต่พอเจอผู้หญิงคนนั้นก็ปลงแล้วค่ะ”

“ผู้หญิงคนนั้น…หมายถึงใคร?”

“ก็คนที่ชื่อพัชชาไงคะ รันเจอเธออยู่หน้าห้องทำงานพี่อรุณ รันเข้าใจแล้วว่าทำไมพี่อรุณถึงเลือกเธอ ตอนรันเจอเธอรันยังตกใจเลยค่ะ คุณพัชชาเหมือนศศิมาก พี่อรุณเองก็รักศศิมากพอเจอผู้หญิงที่เหมือนกันก็เลยปักใจมั้ง ช่างเถอะค่ะรันไม่สนใจพี่อรุณแล้ว ตอนนี้รันแค่ทำในส่วนของรันให้ดีก็พอ”

“พี่เอาใจช่วยนะ ใครจะไม่รักเราก็ชั่งเขาเราก็แค่หันมาสนใจคนที่รักเราก็พอ รันรู้ใช่มั้ยว่าพี่หมายถึงใคร”

“รู้ค่ะ เรื่องรันพี่อริณเป็นคนบอกพี่นุใช่มั้ย”

“ก็พี่อยากให้รันมีความสุขนี่ ลองเปิดใจให้นุดูแล้วรันจะรู้ว่านุน่ารักมาก น่ารักกว่าพี่ชายพี่อีก”

“รันก็ว่าอย่างนั้นแหละ รันยอมรับว่าพี่นุน่ารักมากจริงๆ”

“แหม…พอพูดถึงพี่นุยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เลยนะ คืบหน้าไปถึงไหนแล้วล่ะ”

“ก็ไม่รีบค่ะเรื่อยๆ” หญิงสาวยิ้มเขิน พอได้พูดคุยกับอริณก็ทำให้เธอผ่อนคลายลงได้มากจริงๆ

ช่วงเที่ยงของวัน

“ไม่หิว ไม่อร่อย หรือกำลังคิดถึงใครอยู่คะ” พัชชาเอ่ยหยอกอรุณที่เอาแต่นั่งเหม่อเขี่ยข้าวที่อยู่ในจาน ตั้งแต่มาถึงร้านอาหารชายหนุ่มก็เอาแต่นั่งนิ่งใจลอยตลอด

“ขอโทษครับ พอดีมีเรื่องให้คิดนิดหน่อย”

“ถ้าให้เดาเกี่ยวกับผู้หญิงที่เดินออกจากห้องทำงานคุณไปใช่มั้ยคะ ทะเลาะกันเหรอคะฉันเห็นเธอร้องไห้ด้วย”

“ก็ประมาณนั้นเราคุยกันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ รันดาเป็นเพื่อนของศศิแฟนเก่าผมน่ะ เป็นผู้ร่วมลงทุนของคิรินทร์ และก็เป็นเจ้านายเพื่อนคุณด้วย”

“งั้นเธอคงสำคัญกับคุณมากถึงทำให้คุณนั่งคิดไม่ตกแบบนี้ และคุณก็สำคัญกับคุณรันดาเหมือนกันถึงทำให้เธอร้องไห้ได้”

“ครับเธอสำคัญกับผมมาก รันดาก็เหมือนน้องสาวผมเราสองคนรู้จักกันมานานแล้ว และครอบครัวเราก็สนิทกันมากด้วย”

พอได้ยินจากปากอรุณว่ารันดาเป็นคนสำคัญก็ทำพัชชาหน้าซึมลงเล็กน้อย หญิงสาวเริ่มหวั่นใจแม้อรุณจะบอกว่าเป็นแค่น้องสาวก็ตาม พัชชาเองก็รู้สึกได้ว่ามีบางเรื่องที่เกี่ยวกับรันดาที่อรุณไม่ได้บอกเธอทั้งหมด ความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นต้องมีอะไรมากกว่านี้แน่

หลายวันต่อมา บริษัทคิรินทร์

รันดาเข้ามาที่บริษัทแต่เช้าทุกวันเพื่อเริ่มงานโปรเจกต์ของเธอ อรุณเองหลังจากที่ได้คุยกับลินดาก็ยอมรับที่จะให้รันดาเข้ามาร่วมงานด้วย คิดในแง่ดีก็จะได้ฝึกทักษะการบริหารงานของหญิงสาวไปด้วยเลย และเพื่อที่จะช่วยเหลือหญิงสาวอรุณก็ให้ผู้ช่วยหนุ่มคู่ใจไปเป็นผู้ช่วยรันดาอีกแรง ถ้าได้คนมีฝีมืออย่างนัททิวช่วยรันดาจะได้ทำงานง่ายขึ้น

อรุณถ้าว่างจากงานก็จะนัดเจอกับพัชชา วันนี้เป็นอีกวันที่ชายหนุ่มเร่งเคลียร์งานให้เสร็จเพราะต้องไปฉลองวันเกิดของหญิงสาวที่บ้าน นัททิวเองเห็นท่าทีเร่งรีบของผู้เป็นเจ้านายที่จะไปหาพัชชาก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้

“พี่อรุณเขาจะรีบไปไหน” รันดาเอ่ยถามนัททิวเมื่อเห็นท่าทีเร่งรีบของอรุณที่เดินออกจากห้องทำงานไป

“ไปหาพัชชาครับ วันนี้วันเกิดพัชชาน่าจะรีบไปฉลองกันสองคน” นัททิวพูดไปพลางยิ้มไปก่อนจะรีบหุบยิ้มลงเมื่อรันดาเอาแต่จ้องมาที่เขา ชายหนุ่มเองก็ลืมไปว่ารันดานั้นมีใจให้กับอรุณ ท่าทีตื่นเต้นของเขาเมื่อสักครู่ดูไม่ไว้หน้าหญิงสาวเท่าไหร่

“ขอโทษครับผมลืมไปว่า…”

“ขอโทษทำไมรันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย รันเองก็จะกลับแล้วเหมือนกันเรื่องเอกสารเดี๋ยวรันมาจัดการให้พรุ่งนี้นะ” หญิงสาวบอกต่อผู้ช่วยหนุ่มก่อนเผยยิ้มและเดินออกจากโต๊ะทำงานไป

“ทำไมคุณรันถึงยังยิ้มได้ หรือคุณรันเลิกชอบคุณอรุณแล้วจริงๆ” นัททิวพึมพำตามหลัง เห็นท่าทีไม่สะทกสะท้านของรันดาเมื่อรู้ว่าอรุณไปหาพัชชาก็แอบสงสัย

อรุณมาถึงบ้านพัชชาก็เห็นหญิงสาวกำลังจัดโต๊ะดินเนอร์อยู่ ชายหนุ่มไม่ได้เข้าไปหาหญิงสาวในทันทีได้แต่ยืนมองและยิ้มอยู่แบบนั้น พัชชาเองเมื่อหันมาเห็นว่าอรุณมาถึงแล้วก็รีบเดินตรงเข้ามาทัก

“ทำไมมาเร็วจังคะ”

“วันเกิดคุณทั้งทีก็รีบเคลียร์งานให้เสร็จจะได้มาฉลองกับคุณเร็วๆ ไง แล้วเพื่อนคุณล่ะ”

“หนีไปนอนกับเพื่อนอีกคนที่คอนโดแล้วค่ะ เห็นบอกว่าอยากให้เราอยู่กันตามลำพังเผื่อเราจะ…” หญิงสาวรีบเงียบปาก เธอเกือบจะหลุดคำพูดของเพื่อนสาวออกมาเสียแล้ว

“เราจะทำอะไรกันเหรอ” ชายหนุ่มเผยยิ้มหยอกเย้าไปที่หญิงสาว เห็นใบหน้าที่เขินอายของพัชชาก็เอ็นดูนัก

“ไม่มีอะไรค่ะเข้าไปข้างในดีกว่า”

หญิงสาวรีบเปลี่ยนเรื่อง เธอจะพูดออกมาได้ไงว่าพลอยใสอยากให้เธอกับอรุณอยู่กันตามลำพังเผื่ออยากทำอะไรที่คนรักทั่วไปเขาทำกัน แม้จะรู้ว่าเพื่อนสาวหยอกเล่นแต่หญิงสาวเองก็รู้สึกเขินมาก